Altın Konu Valiant Hearts: Coming Home İnceleme

Svarog™ · 14 Şub 2023

2014'te Ubisoft, Valiant Hearts: The Great War oyununu piyasaya sürdü. Bu oyun, diğer aksiyon odaklı oyunların aksine daha küçük ve samimi bir hikaye anlatmaktadır. Oyun, savaşın sonsuza kadar iz bıraktığı insanlara odaklanır. Dokuz yıl sonra, Valiant Hearts: Coming Home hikayesini Netflix'e özel olarak mobil cihazlarda devam ettiriyor. Oyun, önceki hikayenin kaldığı yerden devam ediyor. Oyunda, zorlayıcı oyun mekaniği ve kolayca bitebilen bir hikaye yoktur, ancak hikaye önceki oyun kadar etkileyici olduğundan bu avantaj olarak kullanılıyor.

Coming Home, Amerikan askerlerinin ilk kez savaşa girdiği 1917 yılında başlıyor. Tanıdık yüzler Freddie ve Anna geri dönerken, James, Freddie'nin küçük kardeşi; George, bir savaş pilotu; ve Ernst, savaş çabasında istemeden bir katılımcı olan Alman bir denizci, üç yeni ana karakter olarak ortaya çıkıyor.
Hikaye, üç bölüme bölünmüş 19 sahne boyunca anlatılır ve bu da yaklaşık 2,5 saatlik bir oynanış süresine denk gelir. Kağıt üzerinde çok kısa görünebilir, ancak hikaye etkili bir şekilde anlatılır. Hiçbir sahne sıkıcı hissettirmez; Coming Home, açılış sahnesinden itibaren hikayesinde net bir çizgi tutturur - hatta oyuncuyu rahatsız hissettirecek sahnelerde bile. Örneğin, ilk sahnede James'in askere alınma deneyimini gösterir. James, ırk ayrımı yapılan sahnelerde karşımıza çıkarken; bir sahnede silah alırken diğerinde, temizlik yapmak için süpürge verilir. Başka bir sahnede, Ana adlı tıbbi görevli, yaralıları tedavi ederken çaresizce hastanede koşturur ve oyuncu, Ana'nın uzuvlardan şarapnel çıkarmasına ve bandaj uygulamasın kontrol eder.

Bu oyunun favori özelliklerimden biri de budur. Çatışmada ne zafer ne de ihtişam vardır ve zafer sadece hayatta kalmaktan gelir. Bir sahne havayı hafifletse bile, herhangi bir anda bir şeylerin yanlış gidebileceği hissi hala hissedilir. Coming Home, önceki oyundaki büyük olay noktalarını tekrar kullanmadan korkunçlukları anlatmada da başarılıdır.

Valiant Hearts için hikaye bir zafer olsa da, oyunda gerçekten oynamak her zaman beklentileri karşılamıyor. Oyunun 19 sahnesi sık sık basit ve bazen neredeyse etkileşimsiz. Coming Home, engeller yerine, ilgi çekici hissettirmek için yeterince çaba gerektirmeyen hız engelleriyle karşılaştırıyor.

Bu minimal çabanın bir kısmı temel kontrol şemasından kaynaklanıyor. Çoğu işlem ekranın bir kaydırması veya dokunuşuyla tamamlanabilir. Bir öğeyi tutarken, ekrana basarak hedef alabilir ve atabilirsiniz. Eğer itilmesi gereken ağır bir nesne varsa, karakter yanında dururken dokunarak o nesneyi yakalayacaktır. Genellikle çalışır, fakat düşüncesizce. Bununla birlikte, bazen bir nesnenin üzerine tırmanmak için yukarı doğru kaydırma, bir dokunuş olarak kaydedilir ve karakter nesneye tekrar tutunur. Rahatsız edici olsa da, kesinlikle oyunu bozmuyor.
Bazı sahneler, belirli hedefleri aramak veya kısa süreli bulmacaları çözmek için küçük bir Metroidvania tarzı bölgeden geçmeyle ilgilidir. Diğerleri daha lineerdir, örneğin düşman hareketlerini izlemeli ve kapağın arkasında kalmalıdır ki yakalanmayın. Oyunda, George'un uçağını roketler gibi engellerden ve düşman uçaklarından kaçırması gibi şeyleri yapmanız gerektiği zamanlar olur - hepsi de oyunun klasik müziğiyle senkronize bir şekilde George'a saldırır - veya ekrandaki grubun ritmine rudimental Guitar Hero gibi dokunmanızı isteyebilir. Hiçbiri oyuncuları çok uzun süre bekletmek için tasarlanmamıştır. Bu şekilde, öncüsünden daha basittir, ancak hikayeye de yardımcı olan tempo değişiklikleri de vardır.

Oyun tamamen lineer değil, ancak neredeyse öyle. Her görev, savaş sırasında kullanılan gerçek dünya olaylarını ve eşyaları tasvir eden günlük girişlerini açan gizli öğeler içerir, bu da 2014 oyunundan hoş bir özellik olarak geri döner. Ancak, öğe yerleştirme çok açık, bu da bu bibloları bulmayı gerektiğinden daha kolay hale getiriyor. Hikayeyi detaylandıran gizli öğelerin fikri güzel, özellikle bir tarih dersi paylaşmaya adanmış bir oyunda, ancak onları bulmak için daha çok çalışmanın gerektiğini takdir ederdim.

Valiant Hearts'un devamını oynamayı hiç beklemiyordum - hele ki Netflix'te mobil cihazda oynayacağımı hiç düşünmemiştim - ama Coming Home'u bitirdikten sonra, mobil ve dolayısıyla Netflix'in bu seriyi ziyaret etmek için iyi bir yer olduğunu fark ettim. Oyun, öncüsüne göre basitleştirildi, ancak her zaman oyunun lehine çalışmaz. Bununla birlikte, sahne temelli yapısı, hareket halindeyken atıştırmalık oturumlar için uygundur, kısa toplam tamamlama süresi, oyuncunun tüm oyunu maraton için seçmesine izin verir.

Bu açıdan bakıldığında, Valiant Hearts: Coming Home bir başarı öyküsüdür. Her biri basit oyun mekanikleri ve birçok oyuncuya hitap eden bir zorluk seviyesiyle birlikte birkaç bölümden oluşan duygusal bir öykü anlatır. Ancak, oyuncuların anlatılan hikayeden etkilenmelerine rağmen, deneyimli video oyunu oyuncuları oyun oynanışında yetersizliği fark edeceklerdir.