HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Araç paylaşımına binmekten korkmanızın birçok nedeni olabilir. Sizin hakkınızda onlar hakkında bildiklerinizden daha fazlasını bilen bir yabancıya güveniyorsunuz ve ikinizin de hapsedildiği araç üzerinde hiçbir kontrolünüz yok. Ama ya giderek rahatsız edici bir konuşma yapan bir sürücüye sahip olmanın yanı sıra, araba Blair Cadısı Projesi'nden fırlamış gibi görünen ormanın içindeki karanlık bir yolun ortasında gizemli bir şekilde bozulmadan önce beklenmedik bir dönüş yaparlarsa? SXSW film festivalinde dünya prömiyerini yapmaya hazırlanan ve ne yazık ki umut verici başlangıcından çok uzak olan minimalist ama etkili bir korku hikayesi olan yeni korku filmi The Toll'un öncülü budur.
Ana karakter, havaalanından çıktıktan sonra tanıştığımız ve boşanmış babasını ziyarete giderken bir araba paylaşımına binen Cami ( Jordan Hayes ). Uçuştan yorulmuş olabilir veya şoförü Spencer ( Max Topplin ) biraz fazla meraklı olabilir ve uygunsuz şakalar için tehdit edici olarak yorumlanabilir, ancak yolculuk ne kadar uzun sürerse, o kadar fazla olabilir. rahatsız ve uyanık büyür. Filmin ilk perdesinin tamamı, klostrofobik bir araba yolculuğunda sadece Hayes ve Topplin'dir ve seyircinin Spencer hakkında ne düşüneceğini gerçekten bilmemesi, filmin yazımı ve her iki oyuncunun performanslarına bir kredidir. Evet, biraz tuhaf görünüyor ama sosyal açıdan garip ve insanlarla arasının kötü olduğunu kabul ediyor, bu da onu biraz sevimli yapıyor.
Topplin, havadan sudan konuşmaya çalışmak için görünüşte gerçek girişimlerle karakterini kolayca sempatik hale getiriyor ve yolcusunun güvenliğini ve rahatını önemsediğine inanmamızı sağlayacak yeterli mazerete sahip. Hayes'in sempatiyi dengeleyen ve sizden uzak durmak istemenize neden olan performansına kredi verilmeli. Filmin kurgusu Spencer ve Cami'nin yakın plan çekimlerini ve klostrofobik aracın boş yolda tamamen izole edilmiş çekimlerini gerilimi artırmak için kesiştiği için Cami'nin neden biber gazı çıkardığını tam olarak anlıyorsunuz.
Spencer alışılmadık bir dönüş yaptığında, araba hiçbir yerin ortasında bozulur ve Toll Man olarak bilinen varlık, yoluna hapsolmuş iki talihsiz ruhla uğraşmaya başlarken, ton viteslerini doğaüstüne girmek için değiştirir. Yazar/yönetmen Michael Nader, arabadaki diğer kişiden paranoyak olmak ya da gölgelerde gizlenen doğaüstü yaratıklar hakkında olsun, tamamen paranoyayla ilgili bir filmle ilk uzun metrajlı filmini çekiyor. The Toll Man'i anlatan ürkütücü mesajlar bir anda ortaya çıkmaya başlayınca, Spencer bir seri katil gibi görünmeyi bırakır ve rahatsız edici araç paylaşımı hayatta kalma mücadelesine dönüşür.
Geçiş ücreti tamamen basitlikle ilgilidir ve Nader, elindeki araçları, değerlerine göre nasıl kullanacağını bilir. Torin Borrowdale'in ürkütücü atmosferik müziği, karakterler güvende olduklarını düşündüklerinde bile gerilim yaratıyor ve görüntü yönetmeni Jordan Kennington, yolun küçük bölümünü tehlikelerle dolu devasa bir labirent ormanı gibi göstererek ürkütücü görüntüleri artırıyor. Gösterişli efektler ve hatta karakterler açısından fazla bir şey olmamasına rağmen, film, cehennemin küçük köşesinde Cami ve Spencer'a yakın durarak, gülen suratlı ürkütücü mankenler gibi görünen mankenlerin gelişini işaret etmeye başlamasına rağmen işe yaramasını sağlıyor. Toll Man. Nader, hem Slenderman'e benzeyen hem de creepypasta figürüne sığabilecek bir arka plana sahip bir yaratıktan etkilerini koluna takıyor.
The Toll umut verici ve ürkütücü başlasa da, hikaye doğaüstü bir dönüşe geçtiğinde, Nader karakterlerin arka plan hikayelerini de araştırıyor, filmi bir gaslighting ve tecavüz kurbanlarının hikayesine inanılmayan bir hikaye yapma girişimi gibi görünüyor. Sorun şu ki, Nader, filmin inanmanızı istediği gibi, bu temaları olay örgüsünün dehşetiyle etkili bir şekilde işlemek için ne gerekli inceliğe ne de yeteneğe sahip. Bunun yerine, bu alt konu, anında sonradan akla gelen, karakterler arasındaki paranoyayı ve güvensizliği haklı çıkarmak için tembel bir girişim haline gelen düşük asılı meyve gibi hissediyor.
Toll, tanımadığınız biriyle arabada olmanın korkuları ve her küçük şeyin nasıl şüpheye neden olduğu hakkında olduğunda en iyi sonucu verir. Nader'in ilk çıkışı, çıplak bırakıldığında etkili bir korku başlangıcıdır, ancak film ton viteslerini değiştirmeye çalıştığında, biraz fazla meşgul olur.
Ana karakter, havaalanından çıktıktan sonra tanıştığımız ve boşanmış babasını ziyarete giderken bir araba paylaşımına binen Cami ( Jordan Hayes ). Uçuştan yorulmuş olabilir veya şoförü Spencer ( Max Topplin ) biraz fazla meraklı olabilir ve uygunsuz şakalar için tehdit edici olarak yorumlanabilir, ancak yolculuk ne kadar uzun sürerse, o kadar fazla olabilir. rahatsız ve uyanık büyür. Filmin ilk perdesinin tamamı, klostrofobik bir araba yolculuğunda sadece Hayes ve Topplin'dir ve seyircinin Spencer hakkında ne düşüneceğini gerçekten bilmemesi, filmin yazımı ve her iki oyuncunun performanslarına bir kredidir. Evet, biraz tuhaf görünüyor ama sosyal açıdan garip ve insanlarla arasının kötü olduğunu kabul ediyor, bu da onu biraz sevimli yapıyor.
Topplin, havadan sudan konuşmaya çalışmak için görünüşte gerçek girişimlerle karakterini kolayca sempatik hale getiriyor ve yolcusunun güvenliğini ve rahatını önemsediğine inanmamızı sağlayacak yeterli mazerete sahip. Hayes'in sempatiyi dengeleyen ve sizden uzak durmak istemenize neden olan performansına kredi verilmeli. Filmin kurgusu Spencer ve Cami'nin yakın plan çekimlerini ve klostrofobik aracın boş yolda tamamen izole edilmiş çekimlerini gerilimi artırmak için kesiştiği için Cami'nin neden biber gazı çıkardığını tam olarak anlıyorsunuz.
Spencer alışılmadık bir dönüş yaptığında, araba hiçbir yerin ortasında bozulur ve Toll Man olarak bilinen varlık, yoluna hapsolmuş iki talihsiz ruhla uğraşmaya başlarken, ton viteslerini doğaüstüne girmek için değiştirir. Yazar/yönetmen Michael Nader, arabadaki diğer kişiden paranoyak olmak ya da gölgelerde gizlenen doğaüstü yaratıklar hakkında olsun, tamamen paranoyayla ilgili bir filmle ilk uzun metrajlı filmini çekiyor. The Toll Man'i anlatan ürkütücü mesajlar bir anda ortaya çıkmaya başlayınca, Spencer bir seri katil gibi görünmeyi bırakır ve rahatsız edici araç paylaşımı hayatta kalma mücadelesine dönüşür.
Geçiş ücreti tamamen basitlikle ilgilidir ve Nader, elindeki araçları, değerlerine göre nasıl kullanacağını bilir. Torin Borrowdale'in ürkütücü atmosferik müziği, karakterler güvende olduklarını düşündüklerinde bile gerilim yaratıyor ve görüntü yönetmeni Jordan Kennington, yolun küçük bölümünü tehlikelerle dolu devasa bir labirent ormanı gibi göstererek ürkütücü görüntüleri artırıyor. Gösterişli efektler ve hatta karakterler açısından fazla bir şey olmamasına rağmen, film, cehennemin küçük köşesinde Cami ve Spencer'a yakın durarak, gülen suratlı ürkütücü mankenler gibi görünen mankenlerin gelişini işaret etmeye başlamasına rağmen işe yaramasını sağlıyor. Toll Man. Nader, hem Slenderman'e benzeyen hem de creepypasta figürüne sığabilecek bir arka plana sahip bir yaratıktan etkilerini koluna takıyor.
The Toll umut verici ve ürkütücü başlasa da, hikaye doğaüstü bir dönüşe geçtiğinde, Nader karakterlerin arka plan hikayelerini de araştırıyor, filmi bir gaslighting ve tecavüz kurbanlarının hikayesine inanılmayan bir hikaye yapma girişimi gibi görünüyor. Sorun şu ki, Nader, filmin inanmanızı istediği gibi, bu temaları olay örgüsünün dehşetiyle etkili bir şekilde işlemek için ne gerekli inceliğe ne de yeteneğe sahip. Bunun yerine, bu alt konu, anında sonradan akla gelen, karakterler arasındaki paranoyayı ve güvensizliği haklı çıkarmak için tembel bir girişim haline gelen düşük asılı meyve gibi hissediyor.
Toll, tanımadığınız biriyle arabada olmanın korkuları ve her küçük şeyin nasıl şüpheye neden olduğu hakkında olduğunda en iyi sonucu verir. Nader'in ilk çıkışı, çıplak bırakıldığında etkili bir korku başlangıcıdır, ancak film ton viteslerini değiştirmeye çalıştığında, biraz fazla meşgul olur.
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
