Türkiye'de ilk Mobil & PC Aynı Anda Metin2 Oyna. Triarchonline kalıcı ve uzun ömürlü yapısı ile 24 Temmuz'da açılıyor. | 1-99 Mobil Metin2 Triarch HEMEN TIKLA!
Sıkıldım artık üzerime gelen duvarlar arasında kalmaktan...
Sıkıldım
onca şeye rağmen hala mutlu silüeti yaratmaktan...
Değiştirecektim herşeyi... Değişime aynadaki yüzden başlayacaktım...
Mesela bıraktım artık "düşünme"yi...
"Ağlamak" mı _? "o" yok oldu artık...
"Üzülme"nin tanımını unuttum bile diyebilirim...
Di'li cümleler kurmuyorum artık...
Çünkü zaman da kaldı herşey... Zaten herşeyi mahveden de zaman değilmi ?
Zaman denilen o nefret edilesi kavrama da bırakmıyorum artık hiçbirşeyi...
Oldu- bitti arasında gelişiyor herşey...
Kesin kararlar alıyorum artık.. Ya da kafamdaki belirsizlikleri kesinleştiriyorum...
Gamzelerim mutluluk rolü yapmıyor artık... Gözlerim yaş akıtmıyor olası durumlara..
Diyorum ya ! Bi yerden başlamak gerekti... Hayat beni öne sürdü...
Düşünüyorsun değil mi bu sen olamazsın diye?
Ama yok ! Tahammülüm yok artık hiç birşeye..
Bunu defalarca söyledim belki.. Bişeye borçluysam
o da "zamanında" var saydığım sana !
Ama bunu bu dünyada olmazsa da o büyük dağın diğer ucundaki yerde elbet öderim...
Çok anlattım.. Çok dil döktüm.. Ama ne sen anlayabildin ne de şimdi varsaydıklarım..
Artık anlatma eğiliminde de bulunmuyorum... Ne görünüyorsa o !
Aynaya mutlu bakan biri değilim artık... Ki hiç olmadım...
Artık yürüdüğüm yolları aynı hevesle yürüyen de değilim..
Artık mutluluğun tadını yaşayan değilim...
Düşüncelere boğulan hele...
Olumsuzluklara göz yuman değilim artık...
Belki de o eski ben değilim... ne dersin ?
Yazacak ne kadar çok şey var oysaki.. Ama tercihim "susmak"... Ve diyecek tek bişey kaldı...
Belki bi sonbahar yağmuruydum yağdım üzerine ... ama düşünsene
Belki de o Allah'ın mevsimlik yağdırmayı istediği o bereketli yağmurlardan biriydi ve bitti ...
bi masal gibi...yağmurlar gibi... ölümü bekleyen yaşlılar gibi...
Koskoca bir BEN gibi...
Dahası varmı ki _?
Sıkıldım
Değiştirecektim herşeyi... Değişime aynadaki yüzden başlayacaktım...
Mesela bıraktım artık "düşünme"yi...
"Ağlamak" mı _? "o" yok oldu artık...
"Üzülme"nin tanımını unuttum bile diyebilirim...
Di'li cümleler kurmuyorum artık...
Çünkü zaman da kaldı herşey... Zaten herşeyi mahveden de zaman değilmi ?
Zaman denilen o nefret edilesi kavrama da bırakmıyorum artık hiçbirşeyi...
Oldu- bitti arasında gelişiyor herşey...
Kesin kararlar alıyorum artık.. Ya da kafamdaki belirsizlikleri kesinleştiriyorum...
Gamzelerim mutluluk rolü yapmıyor artık... Gözlerim yaş akıtmıyor olası durumlara..
Diyorum ya ! Bi yerden başlamak gerekti... Hayat beni öne sürdü...
Düşünüyorsun değil mi bu sen olamazsın diye?
Ama yok ! Tahammülüm yok artık hiç birşeye..
Bunu defalarca söyledim belki.. Bişeye borçluysam
Ama bunu bu dünyada olmazsa da o büyük dağın diğer ucundaki yerde elbet öderim...
Çok anlattım.. Çok dil döktüm.. Ama ne sen anlayabildin ne de şimdi varsaydıklarım..
Artık anlatma eğiliminde de bulunmuyorum... Ne görünüyorsa o !
Aynaya mutlu bakan biri değilim artık... Ki hiç olmadım...
Artık yürüdüğüm yolları aynı hevesle yürüyen de değilim..
Artık mutluluğun tadını yaşayan değilim...
Düşüncelere boğulan hele...
Olumsuzluklara göz yuman değilim artık...
Belki de o eski ben değilim... ne dersin ?
Yazacak ne kadar çok şey var oysaki.. Ama tercihim "susmak"... Ve diyecek tek bişey kaldı...
Belki bi sonbahar yağmuruydum yağdım üzerine ... ama düşünsene
Belki de o Allah'ın mevsimlik yağdırmayı istediği o bereketli yağmurlardan biriydi ve bitti ...
bi masal gibi...yağmurlar gibi... ölümü bekleyen yaşlılar gibi...
Koskoca bir BEN gibi...
Dahası varmı ki _?
