- Katılım
- 31 Mar 2012
- Konular
- 71
- Mesajlar
- 91
- Online süresi
- 5d 22h
- Reaksiyon Skoru
- 77
- Altın Konu
- 14
- TM Yaşı
- 14 Yıl 2 Ay 17 Gün
- Başarım Puanı
- 118
- MmoLira
- 649
- DevLira
- 0
HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
XENOBLADE
Geleceği kontrol etmenin kritik bir olay örgüsü aracı olduğu bir hikaye için, Xenoblade Chronicles'in şimdiye kadar asla zamanlamasını almayı başaramadı. Wii'nin yaşam döngüsünün son günlerinde talihsiz 2012 başlangıcından ve adaletini yerine getirmeyen 3DS'ye düşük çözünürlüklü bir bağlantı noktasından sonra, sonunda en iyi haliyle bir konsolda parlayabilir - ve sonuç olarak titan Bionis'in kendisi kadar muazzam - ve bu, Definitive Edition'ın sayısız ve büyük ölçüde olumlu iyileştirmelerinden herhangi birine
girmeden önce.
En dikkat çekici gelişme, Xenoblade Chronicles: Definitive Edition'ı başlattığınız andan itibaren belirgindir: inanılmaz bir makyaj yapıldı. Son olarak, Shulk, bulanık bir konsept sanat eseri yerine, Super Smash Bros. Ultimate'dan tanıdığımız salak ateşe benziyor. Düşük çözünürlükte şimdiden unutulmaz olan ortamlar artık HD'de yepyeni bir hayat sürüyor. Bazı dokulara tam olarak aynı sevgi verilmemiştir ve hala biraz bulanıktır, ancak genel olarak önceki sürümlere göre o kadar büyük bir yükseltmedir ki, pürüzlü bırakılan kenarlardan şikayet etmek zor.
Yaklaşık on yıl sonra bile, Xenoblade Chronicles'ın öncülü ve içinde yer aldığı dünyanın tuhaflığı çekiciliğini koruyor ve beni birkaç dakika sonra hemen geri çekiyor. Memleketiniz robotik, insanları yiyen Mechon tarafından saldırıya uğradıktan sonra, siz ve arkadaşlarınız, ortam görevi gören titan cesetlerinde yolculuk etmenizi sağlayan unutulmaz bir yolculuğun intikamını almak için bir yolculuğa çıkacaksınız. Dünya oldukça tuhaf ve benzersizdir ve alanlar çeşitlidir ve yoğun ormanlar, donmuş atıklar ve yüzen adalar içerir, sadece birkaçını saymak gerekirse - bir yaratığın vücudunun içinde seyahat edecek ve içindeki yaratıklarla çarpık bir bölüm gibi savaşacaksınız. Sihirli Okul Otobüsü. Karşılaştığınız düşmanlar, tehditkar canavarlardan uğursuz makinelere kadar eşit derecede çeşitlidir.
Hatta bir yaratığın vücudunun içine girecek ve içindeki yaratıklarla The Magic School Bus'un çarpık bir bölümü gibi savaşacaksınız.
Pek çok JRPG gibi, hikaye de sonunda gerçekten çok garip yerlere gidiyor ve bunların çoğu akıl almaz olduğu kadar kafa karıştırıcı da. Ama Xenoblade Chronicles kendi saçmalığına o kadar sahip ki işe yarıyor. Diyalog gülünç derecede fazla mı yazılmış, neredeyse karakterlerin mümkün olduğunca aynı şeyi söylemenin birçok yolunu bulmaya çalışması gibi? Evet. Hikaye abartılı ve çok uzun süre devam eden ara sahnelerle gereksiz yere kıvrılmış mı? Kesinlikle. Ama bir grup insanın ölü bir tanrının cesedinde yaşamasıyla başlayan bir oyundan bahsediyoruz, bu yüzden işler oradan daha da tuhaflaştığında şaşırmayın. Bu çılgınlık eğlencenin bir parçası.
Xenoblade Chronicles, bu neslin en iyi Japon RPG'sidir. Son nesilden geliyormuş gibi görünmesi tek dezavantajıdır, ancak teknik sınırlamaları yaratıcı sanatsal yön, yenilikçi ve zorlayıcı mücadele ve düşünceli tasarımla dengelenmiştir. Türün görkemli günlerine bir geri dönüş, bir hikaye anlatmanın her zaman yeni yolları olduğunun kanıtı. Wii'de derinlemesine oyun destanlarının eksikliğinden dolayı hiç ihmal edildiğinizi hissettiyseniz, bunu satın almayı kendinize borçlusunuz. - Keza MacDonald, 3 Nisan 2012
Xenoblade Chronicles'ın Definitive Edition'ı, ana hikayedeki olaylardan bir yıl sonra geçen Future Connected adlı yepyeni bir hikaye bölümü ekliyor. Shulk ve arkadaşlarıyla daha fazla zaman geçirmek harika, ancak kampanyadan tamamen ayrı olarak oynanabilen bağımsız macera gerçekten pek bir şey eklemiyor. Ana senaryodaki zayıf karakterlerden biri olan Melia ve Kino ve Nene adlı iki yeni, son derece sinir bozucu Nopon ile çok zaman geçiriyorsunuz. Temel Xenoblade deneyimi burada bozulmadan kalıyor, ancak Future Connected olarak adlandırılmasına rağmen her şey ton olarak farklı ve ana kampanyadan kopuk geliyor. Tamamlanması için geçen neredeyse 10 saatten zevk alsam da, bu bonus bölümü nihayetinde biraz eziciydi ve kesinlikle bu remaster için büyük bir satış noktası olarak görmüyorum.
Definitive Edition'ın bonus bölümü nihayetinde biraz ezici oldu.
Yine de, Xenoblade Chronicles'ın unutulmaz karakter kadrosuna geri dönmek harika bir duygu. İster sevimli et kafalı Reyn, isterse metanetli ve esrarengiz Dunban olsun, her biri başka türlü macerayı batırdığında bile parlıyor. Hikaye, doğrudan Shulk'un intikam arayışına ve Mechon'a karşı savaşa odaklanıyor, ancak aynı zamanda, ana kavislerini ortaya çıkarmaya ve çözmeye adanmış tüm bölümleri ile yardımcı karakterlerini tanıtmak ve geliştirmek zaman alıyor. Dövülmüş yoldan saparsanız, yan görevler ve Heart-to-Hearts adlı iki karakter arasındaki isteğe bağlı sosyal bölümler aracılığıyla keşfedilecek daha da çok şey var. Aptal ama cesur Nopon, Riki hakkında daha fazla şey öğrenebilir veya şefkatli keskin nişancı Sharla'yı daha iyi anlayabilirsiniz.
Tabii ki karakterler savaştan önce, savaş sırasında ve sonrasında cehennemi asla kapatmayarak, aynı yorgun hatları ve mide bulantısını tekrarlayarak sinirlerinizi bozabilir. Neyse ki, Reyn'in 5000. kez “Adamım, ne demet şakacı” dediğini duyduğunuzda muhtemelen yapmak isteyeceğiniz savaş diyaloğunu kapatabilirsiniz. Ama sanki hiç bir savaş diyalogu olmaması ile tüm karakterlerin harekatı tamamlamak için geçen 100 saatten fazla kesintisiz olarak size bağırması arasında bir orta yol varmış gibi geliyor.
Oyun bazı küçük ama kesinlikle takdir edilen şekillerde geliştirildi.
Xenoblade Chronicles: Definitive Edition'ın oynanışı büyük ölçüde aynı kalıyor, ancak bazı küçük ama kesinlikle takdir edilen şekillerde iyileştirilmiş: karakterlerin artık sağlık çubukları var, bu harika ve aynı zamanda bunun zaten bir şey olmadığı için biraz çılgınca; Harita kullanıcı arayüzünde artık belirsiz bir ok yerine hedeflerinize doğru sizi yönlendiren ayrıntılı bir ara nokta var; ve görev öğeleri yararlı bir ünlem işaretiyle işaretlenir, böylece her parlayan mavi küreye doğru koşmak yerine hangisini almanız gerektiğini bilirsiniz. Bu ayarlamaların her biri, bildiğiniz ve sevdiğiniz Xenoblade Chronicles'ı değiştirmeden, birçoğu o kadar incelikli olsa da, yeni olduklarını bile fark etmeyebilirsiniz.
Ancak muhtemelen en önemli değişiklik, hasar bonuslarından ve özel efektlerden ne zaman yararlanabileceğinizi size bildirmek için savaş sırasında beliren bir “şans göstergesi” nin eklenmesidir. Bu, özellikle hangi tarafın ön, hangisinin arkaları olduğunu anlamanın gerçekten zor olduğu Shulk gibi yüzen, sayısız şekilde uzanmış telethia gibi tuhaf görünümlü yaratıklarla savaşırken önemlidir. Artık bu tatmin edici arkadan bıçaklama için ne zaman doğru zamanın olduğunu her zaman bileceksiniz.
Bu iyileştirmeler harika olsa da, bu yeniden düzenleme başka bir yerde yeterince ileri gitmiyor ve birçok modası geçmiş mekaniği korumayı tercih ediyor. Örneğin, benzeşim madeni para ve beceri ağacı sistemi, karakterleri sosyal bağlantılara dayalı olarak güçlendirmenin geniş ve tuhaf bir yolu olmaya devam ediyor, her ikisi de göründüğünden çok daha fazla dikkat çekiyor. Mücevher işçiliği, donanımınızı geliştirmek için hala zaman alıcı ve karmaşık bir yoldur, genellikle daha güçlü olmak için heyecan verici bir yol yerine yapmak zorunda hissettiğim büyük bir iştir. Ve her Sanatın en güçlü versiyonlarını (karakterinizin özel yeteneklerini) yalnızca rastgele bir dünya içi düşüşle elde edilebilir hale getirmek hala gerçekten garip bir seçim, yani dünyanın belirli bölgelerini öğütmeniz ve belirli düşmanları toplamanız gerektiği anlamına geliyor. karakterinizin yeteneklerinin zirvesine ulaşmayı umuyorsanız saatlerce yazın.
Neyse ki, bu remaster'daki bir diğer önemli yükseltme, menülerin ne kadar çarpıcı bir şekilde iyileştirildiği, en azından tüm bu sistemlerin yönetimini kolaylaştırdı. Daha önce anlaşılmaz bir bulanık dikdörtgen serisi olan menüler artık çok daha modern ve işlevsel bir kullanıcı arayüzüne dönüştürüldü. Bu, karakterinizin yeteneklerini özelleştirmek, ekipmanı yükseltmek ve kıyafetlerinizi değiştirmek için onlara ne kadar zaman harcayacağınızı düşünen bir nimettir.
Savaşın kendisi hala her zamanki kadar taktiksel ve bağımlılık yapıyor.
Dövüşün kendisi hala her zamanki gibi taktiksel ve bağımlılık yapıcıdır; karakterinizin otomatik olarak bir düşmanın menzili içinde saldırdığı, ancak hareket ve Sanat adı verilen daha güçlü özel yetenekler oyuncu tarafından kontrol edilen aksiyon tabanlı bir savaş sistemi kullanır. Sanat, müttefiklerinizi iyileştirmek, düşmanlara durum efektleri uygulamak, güçlendirmeler ve zayıflatıcılar uygulamak ve daha fazlası gibi şeyler yapmanıza olanak tanır ve dünyanın en güçlü düşmanlarının çoğunu yenmek için kesinlikle gereklidir. Grubunuzdaki herhangi bir karakteri kontrol edebileceğiniz ve diğerlerini AI tarafından kontrol edebileceğiniz için, tercih ettiğiniz oyun tarzına uyan bir karakter seçebilir veya tekrarın bir kısmını bölmek için aralarında geçiş yapabilirsiniz.
Bu harika, çünkü harekatın biraz eziyetli olması nedeniyle mücadele zaman zaman biraz sıkıcı olabilir. Bazı bölgeler ve patron dövüşleri, esasen, önemsiz olmayan bir miktarda bir alandan geçip aynı düşmanları defalarca öldürmeden genellikle kazanılamayan güç kontrolleri olarak hizmet eder. Bu, özellikle seviyelendirmenin bir ton XP gerektirdiği ve öğütme yolunuzdan çıkmıyorsanız, düşmanların güç seviyesinin organik olarak ölçekleyebileceğinizden daha hızlı bir şekilde arttığı kampanyanın sonuna doğru özellikle acı vericidir.
Xenoblade Chronicles'ın olağanüstü film müziği hakkında konuşmamak mutlak bir küfür olur. Bu, önceki sürümlerde zaten önemli bir parlak noktaydı ve şimdi bu unutulmaz parçaların çoğu yeniden kaydedildi ve bir şekilde daha iyi ses çıkarıldı. Ses tasarımının diğer unsurları, özellikle de ızgaralı dövüş diyaloğu size sessizde çalmanıza neden olabilirken, film müziği kadranı 11'e çevirmek için bir nedendir. Açık alanlarda keşif ruhunu teşvik eden neşeli melodiler vardır ve bunlar daha sonra ayarlanır gece uygun bir yavaş tempoya. Dramatik anlar ve önemli yüzleşmeler, nabız atan ve dramatik temalarla vurgulanır. Yan görevler olmadan 100 saatten fazla süren bir maceranın, film müziği söz konusu olduğunda neredeyse asla hayal kırıklığına uğratmaması oldukça çılgınca.
Xenoblade Chronicles: Definitive Edition İncelemesi
Bu saygın ve sert JRPG nihayet mükemmelliğine layık bir platforma geldi.
girmeden önce.
En dikkat çekici gelişme, Xenoblade Chronicles: Definitive Edition'ı başlattığınız andan itibaren belirgindir: inanılmaz bir makyaj yapıldı. Son olarak, Shulk, bulanık bir konsept sanat eseri yerine, Super Smash Bros. Ultimate'dan tanıdığımız salak ateşe benziyor. Düşük çözünürlükte şimdiden unutulmaz olan ortamlar artık HD'de yepyeni bir hayat sürüyor. Bazı dokulara tam olarak aynı sevgi verilmemiştir ve hala biraz bulanıktır, ancak genel olarak önceki sürümlere göre o kadar büyük bir yükseltmedir ki, pürüzlü bırakılan kenarlardan şikayet etmek zor.
Yaklaşık on yıl sonra bile, Xenoblade Chronicles'ın öncülü ve içinde yer aldığı dünyanın tuhaflığı çekiciliğini koruyor ve beni birkaç dakika sonra hemen geri çekiyor. Memleketiniz robotik, insanları yiyen Mechon tarafından saldırıya uğradıktan sonra, siz ve arkadaşlarınız, ortam görevi gören titan cesetlerinde yolculuk etmenizi sağlayan unutulmaz bir yolculuğun intikamını almak için bir yolculuğa çıkacaksınız. Dünya oldukça tuhaf ve benzersizdir ve alanlar çeşitlidir ve yoğun ormanlar, donmuş atıklar ve yüzen adalar içerir, sadece birkaçını saymak gerekirse - bir yaratığın vücudunun içinde seyahat edecek ve içindeki yaratıklarla çarpık bir bölüm gibi savaşacaksınız. Sihirli Okul Otobüsü. Karşılaştığınız düşmanlar, tehditkar canavarlardan uğursuz makinelere kadar eşit derecede çeşitlidir.
Hatta bir yaratığın vücudunun içine girecek ve içindeki yaratıklarla The Magic School Bus'un çarpık bir bölümü gibi savaşacaksınız.
Pek çok JRPG gibi, hikaye de sonunda gerçekten çok garip yerlere gidiyor ve bunların çoğu akıl almaz olduğu kadar kafa karıştırıcı da. Ama Xenoblade Chronicles kendi saçmalığına o kadar sahip ki işe yarıyor. Diyalog gülünç derecede fazla mı yazılmış, neredeyse karakterlerin mümkün olduğunca aynı şeyi söylemenin birçok yolunu bulmaya çalışması gibi? Evet. Hikaye abartılı ve çok uzun süre devam eden ara sahnelerle gereksiz yere kıvrılmış mı? Kesinlikle. Ama bir grup insanın ölü bir tanrının cesedinde yaşamasıyla başlayan bir oyundan bahsediyoruz, bu yüzden işler oradan daha da tuhaflaştığında şaşırmayın. Bu çılgınlık eğlencenin bir parçası.
Wii İçin Xenoblade Günlükleri Hakkında Ne Dedik
Xenoblade Chronicles, bu neslin en iyi Japon RPG'sidir. Son nesilden geliyormuş gibi görünmesi tek dezavantajıdır, ancak teknik sınırlamaları yaratıcı sanatsal yön, yenilikçi ve zorlayıcı mücadele ve düşünceli tasarımla dengelenmiştir. Türün görkemli günlerine bir geri dönüş, bir hikaye anlatmanın her zaman yeni yolları olduğunun kanıtı. Wii'de derinlemesine oyun destanlarının eksikliğinden dolayı hiç ihmal edildiğinizi hissettiyseniz, bunu satın almayı kendinize borçlusunuz. - Keza MacDonald, 3 Nisan 2012Wii İçin Xenoblade Günlükleri Hakkında Ne Dedik
Xenoblade Chronicles'ın Definitive Edition'ı, ana hikayedeki olaylardan bir yıl sonra geçen Future Connected adlı yepyeni bir hikaye bölümü ekliyor. Shulk ve arkadaşlarıyla daha fazla zaman geçirmek harika, ancak kampanyadan tamamen ayrı olarak oynanabilen bağımsız macera gerçekten pek bir şey eklemiyor. Ana senaryodaki zayıf karakterlerden biri olan Melia ve Kino ve Nene adlı iki yeni, son derece sinir bozucu Nopon ile çok zaman geçiriyorsunuz. Temel Xenoblade deneyimi burada bozulmadan kalıyor, ancak Future Connected olarak adlandırılmasına rağmen her şey ton olarak farklı ve ana kampanyadan kopuk geliyor. Tamamlanması için geçen neredeyse 10 saatten zevk alsam da, bu bonus bölümü nihayetinde biraz eziciydi ve kesinlikle bu remaster için büyük bir satış noktası olarak görmüyorum.
Definitive Edition'ın bonus bölümü nihayetinde biraz ezici oldu.
Yine de, Xenoblade Chronicles'ın unutulmaz karakter kadrosuna geri dönmek harika bir duygu. İster sevimli et kafalı Reyn, isterse metanetli ve esrarengiz Dunban olsun, her biri başka türlü macerayı batırdığında bile parlıyor. Hikaye, doğrudan Shulk'un intikam arayışına ve Mechon'a karşı savaşa odaklanıyor, ancak aynı zamanda, ana kavislerini ortaya çıkarmaya ve çözmeye adanmış tüm bölümleri ile yardımcı karakterlerini tanıtmak ve geliştirmek zaman alıyor. Dövülmüş yoldan saparsanız, yan görevler ve Heart-to-Hearts adlı iki karakter arasındaki isteğe bağlı sosyal bölümler aracılığıyla keşfedilecek daha da çok şey var. Aptal ama cesur Nopon, Riki hakkında daha fazla şey öğrenebilir veya şefkatli keskin nişancı Sharla'yı daha iyi anlayabilirsiniz.
Tabii ki karakterler savaştan önce, savaş sırasında ve sonrasında cehennemi asla kapatmayarak, aynı yorgun hatları ve mide bulantısını tekrarlayarak sinirlerinizi bozabilir. Neyse ki, Reyn'in 5000. kez “Adamım, ne demet şakacı” dediğini duyduğunuzda muhtemelen yapmak isteyeceğiniz savaş diyaloğunu kapatabilirsiniz. Ama sanki hiç bir savaş diyalogu olmaması ile tüm karakterlerin harekatı tamamlamak için geçen 100 saatten fazla kesintisiz olarak size bağırması arasında bir orta yol varmış gibi geliyor.
Oyun bazı küçük ama kesinlikle takdir edilen şekillerde geliştirildi.
Xenoblade Chronicles: Definitive Edition'ın oynanışı büyük ölçüde aynı kalıyor, ancak bazı küçük ama kesinlikle takdir edilen şekillerde iyileştirilmiş: karakterlerin artık sağlık çubukları var, bu harika ve aynı zamanda bunun zaten bir şey olmadığı için biraz çılgınca; Harita kullanıcı arayüzünde artık belirsiz bir ok yerine hedeflerinize doğru sizi yönlendiren ayrıntılı bir ara nokta var; ve görev öğeleri yararlı bir ünlem işaretiyle işaretlenir, böylece her parlayan mavi küreye doğru koşmak yerine hangisini almanız gerektiğini bilirsiniz. Bu ayarlamaların her biri, bildiğiniz ve sevdiğiniz Xenoblade Chronicles'ı değiştirmeden, birçoğu o kadar incelikli olsa da, yeni olduklarını bile fark etmeyebilirsiniz.
Ancak muhtemelen en önemli değişiklik, hasar bonuslarından ve özel efektlerden ne zaman yararlanabileceğinizi size bildirmek için savaş sırasında beliren bir “şans göstergesi” nin eklenmesidir. Bu, özellikle hangi tarafın ön, hangisinin arkaları olduğunu anlamanın gerçekten zor olduğu Shulk gibi yüzen, sayısız şekilde uzanmış telethia gibi tuhaf görünümlü yaratıklarla savaşırken önemlidir. Artık bu tatmin edici arkadan bıçaklama için ne zaman doğru zamanın olduğunu her zaman bileceksiniz.
Bu iyileştirmeler harika olsa da, bu yeniden düzenleme başka bir yerde yeterince ileri gitmiyor ve birçok modası geçmiş mekaniği korumayı tercih ediyor. Örneğin, benzeşim madeni para ve beceri ağacı sistemi, karakterleri sosyal bağlantılara dayalı olarak güçlendirmenin geniş ve tuhaf bir yolu olmaya devam ediyor, her ikisi de göründüğünden çok daha fazla dikkat çekiyor. Mücevher işçiliği, donanımınızı geliştirmek için hala zaman alıcı ve karmaşık bir yoldur, genellikle daha güçlü olmak için heyecan verici bir yol yerine yapmak zorunda hissettiğim büyük bir iştir. Ve her Sanatın en güçlü versiyonlarını (karakterinizin özel yeteneklerini) yalnızca rastgele bir dünya içi düşüşle elde edilebilir hale getirmek hala gerçekten garip bir seçim, yani dünyanın belirli bölgelerini öğütmeniz ve belirli düşmanları toplamanız gerektiği anlamına geliyor. karakterinizin yeteneklerinin zirvesine ulaşmayı umuyorsanız saatlerce yazın.
Neyse ki, bu remaster'daki bir diğer önemli yükseltme, menülerin ne kadar çarpıcı bir şekilde iyileştirildiği, en azından tüm bu sistemlerin yönetimini kolaylaştırdı. Daha önce anlaşılmaz bir bulanık dikdörtgen serisi olan menüler artık çok daha modern ve işlevsel bir kullanıcı arayüzüne dönüştürüldü. Bu, karakterinizin yeteneklerini özelleştirmek, ekipmanı yükseltmek ve kıyafetlerinizi değiştirmek için onlara ne kadar zaman harcayacağınızı düşünen bir nimettir.
Savaşın kendisi hala her zamanki kadar taktiksel ve bağımlılık yapıyor.
Dövüşün kendisi hala her zamanki gibi taktiksel ve bağımlılık yapıcıdır; karakterinizin otomatik olarak bir düşmanın menzili içinde saldırdığı, ancak hareket ve Sanat adı verilen daha güçlü özel yetenekler oyuncu tarafından kontrol edilen aksiyon tabanlı bir savaş sistemi kullanır. Sanat, müttefiklerinizi iyileştirmek, düşmanlara durum efektleri uygulamak, güçlendirmeler ve zayıflatıcılar uygulamak ve daha fazlası gibi şeyler yapmanıza olanak tanır ve dünyanın en güçlü düşmanlarının çoğunu yenmek için kesinlikle gereklidir. Grubunuzdaki herhangi bir karakteri kontrol edebileceğiniz ve diğerlerini AI tarafından kontrol edebileceğiniz için, tercih ettiğiniz oyun tarzına uyan bir karakter seçebilir veya tekrarın bir kısmını bölmek için aralarında geçiş yapabilirsiniz.
Bu harika, çünkü harekatın biraz eziyetli olması nedeniyle mücadele zaman zaman biraz sıkıcı olabilir. Bazı bölgeler ve patron dövüşleri, esasen, önemsiz olmayan bir miktarda bir alandan geçip aynı düşmanları defalarca öldürmeden genellikle kazanılamayan güç kontrolleri olarak hizmet eder. Bu, özellikle seviyelendirmenin bir ton XP gerektirdiği ve öğütme yolunuzdan çıkmıyorsanız, düşmanların güç seviyesinin organik olarak ölçekleyebileceğinizden daha hızlı bir şekilde arttığı kampanyanın sonuna doğru özellikle acı vericidir.
Xenoblade Chronicles'ın olağanüstü film müziği hakkında konuşmamak mutlak bir küfür olur. Bu, önceki sürümlerde zaten önemli bir parlak noktaydı ve şimdi bu unutulmaz parçaların çoğu yeniden kaydedildi ve bir şekilde daha iyi ses çıkarıldı. Ses tasarımının diğer unsurları, özellikle de ızgaralı dövüş diyaloğu size sessizde çalmanıza neden olabilirken, film müziği kadranı 11'e çevirmek için bir nedendir. Açık alanlarda keşif ruhunu teşvik eden neşeli melodiler vardır ve bunlar daha sonra ayarlanır gece uygun bir yavaş tempoya. Dramatik anlar ve önemli yüzleşmeler, nabız atan ve dramatik temalarla vurgulanır. Yan görevler olmadan 100 saatten fazla süren bir maceranın, film müziği söz konusu olduğunda neredeyse asla hayal kırıklığına uğratmaması oldukça çılgınca.
