- Katılım
- 19 Eyl 2012
- Konular
- 660
- Mesajlar
- 2,759
- Çözüm
- 35
- Online süresi
- 5mo 1d
- Reaksiyon Skoru
- 1,683
- Altın Konu
- 80
- Başarım Puanı
- 311
- MmoLira
- 15,018
- DevLira
- 0
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
İLK İNCELEME
GreedFall, büyük, sulu, eski tarz bir RPG'den neredeyseherşey istediğim gibi. Hâlâ çok fazla abartıdan yoksun olsa da, heyecan verici mücadele ve mükemmel, karmaşık görevlerle bizimle, onu 2000'lerin ortalarında bir BioWare oyununun kazanan formülüne çok andırıyor - geliştirici, Spiders, daha önce hedeflediği ancak son zamandakaçırdığı (ve BioWare'in kendisi son zamanlarda pek ilgi göstermedi). GreedFall’ın genişleyen macerası sonunda ayağa kalkmış gibi görünüyor bence beklemeye değer.
The Witcher serisi ve Dragon Age: Origins'i 60 saatlik bir kampanya için vahşi, yarı açık ortamlarda seyahat ederken yapmak kolaydır. Örümcekler dünya inşasında her zaman harika olmuştur ve Age of Discovery'den ilham alan fantezi ortamı GreedFall sizi bu konuda hayal kırıklığına uğratmaz. Serene şehrinin 1700'lerde Paris veya Londra'yı anımsatan karamsar, çamurlu sokaklarından başlayarak, gizemli, volkanik Teer Fradee adasına yelken açarsınız. Bu yerler sömürgeleştirme, din, politika ve dünyaların çarpışmasıyla ilgili çok katmanlı, ahlaki açıdan karmaşık bir hikayenin zeminini oluşturuyor. mağazada sürprizler.
Adanın kendisi, GeForce GTX 1070'imde güzel görünen güzel, çeşitli, ancak yine de topraklanmış ortamlarla doludur, ancak burada ve orada bazı tutarsız kare hızları yaşadım. Ayrıca, özellikle kampanyanın ortasında yaygın olan, masaüstünde birkaç çökme yaşadım - neyse ki otomatik kaydetmeler, birkaç dakikadan fazla ilerlemeyi asla kaybetmediğim kadar yaygındı. Işıklandırma genellikle yeterince güzel, ancak bazen alanlar arasında hızlı bir şekilde hareket ettiğinizde gerçekten garip davranıyor, başka bir alana geçene kadar işleri dikkat dağıtıcı bir şekilde çok karanlık veya çok parlak yapıyor. Fare ve klavye kontrolleri iyi hissettirirken, savaş ve keşif için tercih ettiğim bir kontrol cihazı kullanırken kamera biraz hantal olabilir. Teknik cila, GreedFall’ın güçlü yanı değildir.
Karakterler ayrıca, GreedFall'ın engebeli kenarlarının en belirgin hale geldiği tekinsiz bir vadiye indi. Örümcekler’in son oyunu The Technomancer’dan bu yana yüz animasyonları kesinlikle daha iyi hale geldi, ancak genel olarak çoğu konuşma korsanların, sömürge valilerinin ve yerli savaşçıların bakma ve hareket etme tarzları sayesinde hala biraz ürkütücü, robotik bir his veriyor. Öte yandan, giydikleri kıyafetler ayrıntılı ve harika bir şekilde çağrıştırıcıdır ve ses oyunculuğu - en azından ana karakterlerin çoğu için - oldukça kaliteli.
Aksi halde güçlü olan ses çalışmasının en büyük istisnası, yerliler için yaratılan kurgusal aksan. Ne zaman konuşsalar bunun yapay olduğunu ve bir karakterden diğerine tutarsız bir şekilde kullanıldığını söyleyebilirim. Performansların kendileri fena değil, ancak onlara gerçek dünya aksanı verirken iddialı bir şey yapma girişimiyle aşağı çekiliyorlar, muhtemelen pratikte daha iyi çalışacaktı. Beni fanteziden çıkaran birkaç küçük şey daha var, örneğin "kıtasal" bina iç mekanlarının üç kolonyal grup için yeniden kullanılması, bu da onların benzersiz bir kimlik sunma yeteneklerinin azalmasına neden oluyor.
Bununla birlikte, yazılı olarak, her hizbin açık bir kişiliği ve birbirleriyle ve yerlilerle nasıl ilişki kurduklarını etkileyen hedefleri vardır. Bilimsel olarak düşünülmüş Bridge Alliance'tan fanatik, evanjelleştiren Theleme'ye kadar, arayışınız sırasında gezinmek zorunda olduğunuz ilgi çekici ve karmaşık bir siyasi ağ örülmüştür. Çatışma dışı becerilere odaklanırsanız, ana fraksiyonlardan birini içeriden yeniden şekillendirmek bile mümkün, ki bu benim oyunumun en önemli özelliklerinden biri olacağını düşündüm. Yine de hayal kırıklığı yaratan bir şekilde, bu değişikliklerin dünyaya yansımasını gerçekten görmedim. Daha büyük seçeneklerin birçoğu biraz göz ardı edildiğini hissetti - sadece bir sonsözde kısaca bahsedildi, aceleye geldi ve biraz söndü.
Teer Fradee'nin büyülü yerlileri, aynı gelenekleri paylaşmayan ve hatta sömürgeciler hakkında ne yapılması gerektiği konusunda hemfikir olmayan birçok kabile olduğu için, çok fazla derinlik ve nüansla sunulur. Bu dünyayı "iyi adamlar" ve "kötü adamlar" olarak ikiye ayırmak çok zordur ve bunu sizin için yapacak bir ahlak sistemi yoktur. Bu belirsizlik, kendi değer yargılarıma dayanarak pek çok ilginç karar vermeme izin verdi ve bir RPG'nin kendi adalet fikrim üzerine hareket ettiğim için beni keyfi olarak bileğime tokatlamamasını seviyorum.
Bu dünyayı sadece "iyi adamlar" ve "kötü adamlar" olarak ikiye bölmek çok zor.
Görevler hemen hemen her yerde son derece iyi yazılmış ve bahsettiğim bu ilginç kararları çoğu zaman daha da zorlaştırıyor. Ordudaki askerlerin kurumsallaşmış suistimali ve yerlilerin zorla yeniden eğitilmesi gibi diğer hikaye oyunlarında görmediğim çok ağır temaları incelikle ele alıyorlar. Teer Fradee nadiren neşeli bir yerdir ve The Witcher 3’s Continent'e benzer şekilde, bazen yapabileceğiniz en iyi şey çok karanlık bir duruma en az korkunç sonucu bulmaya çalışmaktır. Görev günlüğümü temizlemem yaklaşık 60 saatimi alsa da, Teer Fradee'nin benim için yaptığı neredeyse her işin, ya ilginç bir soru soran ilgi çekici bir senaryo ya da bir karakter ya da ada hakkında anlamlı bir vahiy olarak değerli olduğunu söyleyebilirim. bazen yukarıdakilerin her ikisi.
Tüm bunları desteklemek, hala yeterince alamadığım eğlenceli, akıcı, zorlu bir taktik savaş sistemidir. Combat, Spiders’ın geçmişteki oyunlarının en zayıf ayağıydı, bu yüzden bu muazzam bir gelişmedir. Aslında onları korkutmak yerine savaşları dört gözle bekliyorum çünkü bana hem insan hem de canavar rakiplerin etrafından kaçma ve yuvarlanma fırsatı veriyorlar, bir tüfek veya tabanca ile zırhlarına ateş ederek öldürmeyi gösterişli bir kılıçla bitirmek için giriyorlar iş.
Bir patronu yenmek için üç farklı yolu deneyebilirsiniz.
Göz alıcı ve detaylara büyük önem veren animasyonlarla dövüşlerin temposu harika. Güçlü hissetmek için biçebileceğiniz iyi bir mook karışımı ve soğukkanlılığınızı ve reflekslerinizi test edecek gerçekten meydan okuyan patronlar var. Magic, karışıma çok fazla fayda katıyor, ancak kullanımı biraz fazla kolay gibi görünüyor: savaş sırasında mana şarj olurken, mermiler sınırlı bir kaynaktır ve görevler arasında satın alınması gerekir, ancak sihir, silah oyunundan daha güçlü hissettirir - işte bu geliyor biraz dengesiz olarak. Ayrıca, AI parti üyelerinizin ne yaptığı üzerinde çok fazla kontrole sahip değilsiniz, bu yüzden Dragon Age: Origins gibi bir oyunun taktiksel unsurundan biraz yoksundur. Ama buradakiler o kadar iyi yapılmış ki, o kadar sık acı hissetmedim.
Bu tarz bir RPG'ye uygun, kılıçlarınızı, miğferlerinizi, ateşli silahlarınızı ve ticaretin diğer araçlarını özelleştirmek için basit ama tatmin edici işçiliği unsurlarıyla tamamlanmış çok kapsamlı bir dişli sistemi var. Her bir teçhizat yuvasında yükseltme için birkaç farklı seçenek vardır, böylece örneğin daha fazla zırh hasarı vermeye ancak daha az can puanı vermeye odaklanabilirsiniz. Başlangıç paçavralarından en iyi ürünlere ilerleme anlamlı ve heyecan verici. Ve en iyisi, Teer Fradee keşif yapmayı şiddetle teşvik ediyor. Dövülmüş pistten iyice çıkarak ve gerçekten yoldan çıkarılan yerlere ulaşmak için tırmanmak gibi savaş dışı becerileri kullanarak, maceramın oldukça erken bir döneminde maaş notumun çok üzerinde ganimet bulabildim. Merak için bunun gibi somut bir şeyle ödüllendirilmek çok tatmin edici.
Karar
GreedFall’ın destansı, ahlaki açıdan karmaşık keşif ve efsanevi öyküsü boyunca neredeyse her adımda eğlendim. Technomancer hayal kırıklığı yarattı, ancak yine de diğer oyunların daha başarılı bir şekilde denediği iddialı şeyleri deneyip başardığını görmek istedim - ve GreedFall bu sözünü yerine getirdi. Hâlâ aksaklıklar, garip karakter modelleri, varlıkların sürükleyici özellikleri olsada benzer bazı olaylar onu mükemmel olmaktan alıkoyuyor acak bunun hala çoğunluğu memnun edeceğini düşünüyorum.
GreedFall, büyük, sulu, eski tarz bir RPG'den neredeyseherşey istediğim gibi. Hâlâ çok fazla abartıdan yoksun olsa da, heyecan verici mücadele ve mükemmel, karmaşık görevlerle bizimle, onu 2000'lerin ortalarında bir BioWare oyununun kazanan formülüne çok andırıyor - geliştirici, Spiders, daha önce hedeflediği ancak son zamandakaçırdığı (ve BioWare'in kendisi son zamanlarda pek ilgi göstermedi). GreedFall’ın genişleyen macerası sonunda ayağa kalkmış gibi görünüyor bence beklemeye değer.
The Witcher serisi ve Dragon Age: Origins'i 60 saatlik bir kampanya için vahşi, yarı açık ortamlarda seyahat ederken yapmak kolaydır. Örümcekler dünya inşasında her zaman harika olmuştur ve Age of Discovery'den ilham alan fantezi ortamı GreedFall sizi bu konuda hayal kırıklığına uğratmaz. Serene şehrinin 1700'lerde Paris veya Londra'yı anımsatan karamsar, çamurlu sokaklarından başlayarak, gizemli, volkanik Teer Fradee adasına yelken açarsınız. Bu yerler sömürgeleştirme, din, politika ve dünyaların çarpışmasıyla ilgili çok katmanlı, ahlaki açıdan karmaşık bir hikayenin zeminini oluşturuyor. mağazada sürprizler.
Adanın kendisi, GeForce GTX 1070'imde güzel görünen güzel, çeşitli, ancak yine de topraklanmış ortamlarla doludur, ancak burada ve orada bazı tutarsız kare hızları yaşadım. Ayrıca, özellikle kampanyanın ortasında yaygın olan, masaüstünde birkaç çökme yaşadım - neyse ki otomatik kaydetmeler, birkaç dakikadan fazla ilerlemeyi asla kaybetmediğim kadar yaygındı. Işıklandırma genellikle yeterince güzel, ancak bazen alanlar arasında hızlı bir şekilde hareket ettiğinizde gerçekten garip davranıyor, başka bir alana geçene kadar işleri dikkat dağıtıcı bir şekilde çok karanlık veya çok parlak yapıyor. Fare ve klavye kontrolleri iyi hissettirirken, savaş ve keşif için tercih ettiğim bir kontrol cihazı kullanırken kamera biraz hantal olabilir. Teknik cila, GreedFall’ın güçlü yanı değildir.
Karakterler ayrıca, GreedFall'ın engebeli kenarlarının en belirgin hale geldiği tekinsiz bir vadiye indi. Örümcekler’in son oyunu The Technomancer’dan bu yana yüz animasyonları kesinlikle daha iyi hale geldi, ancak genel olarak çoğu konuşma korsanların, sömürge valilerinin ve yerli savaşçıların bakma ve hareket etme tarzları sayesinde hala biraz ürkütücü, robotik bir his veriyor. Öte yandan, giydikleri kıyafetler ayrıntılı ve harika bir şekilde çağrıştırıcıdır ve ses oyunculuğu - en azından ana karakterlerin çoğu için - oldukça kaliteli.
Aksi halde güçlü olan ses çalışmasının en büyük istisnası, yerliler için yaratılan kurgusal aksan. Ne zaman konuşsalar bunun yapay olduğunu ve bir karakterden diğerine tutarsız bir şekilde kullanıldığını söyleyebilirim. Performansların kendileri fena değil, ancak onlara gerçek dünya aksanı verirken iddialı bir şey yapma girişimiyle aşağı çekiliyorlar, muhtemelen pratikte daha iyi çalışacaktı. Beni fanteziden çıkaran birkaç küçük şey daha var, örneğin "kıtasal" bina iç mekanlarının üç kolonyal grup için yeniden kullanılması, bu da onların benzersiz bir kimlik sunma yeteneklerinin azalmasına neden oluyor.
Bununla birlikte, yazılı olarak, her hizbin açık bir kişiliği ve birbirleriyle ve yerlilerle nasıl ilişki kurduklarını etkileyen hedefleri vardır. Bilimsel olarak düşünülmüş Bridge Alliance'tan fanatik, evanjelleştiren Theleme'ye kadar, arayışınız sırasında gezinmek zorunda olduğunuz ilgi çekici ve karmaşık bir siyasi ağ örülmüştür. Çatışma dışı becerilere odaklanırsanız, ana fraksiyonlardan birini içeriden yeniden şekillendirmek bile mümkün, ki bu benim oyunumun en önemli özelliklerinden biri olacağını düşündüm. Yine de hayal kırıklığı yaratan bir şekilde, bu değişikliklerin dünyaya yansımasını gerçekten görmedim. Daha büyük seçeneklerin birçoğu biraz göz ardı edildiğini hissetti - sadece bir sonsözde kısaca bahsedildi, aceleye geldi ve biraz söndü.
Teer Fradee'nin büyülü yerlileri, aynı gelenekleri paylaşmayan ve hatta sömürgeciler hakkında ne yapılması gerektiği konusunda hemfikir olmayan birçok kabile olduğu için, çok fazla derinlik ve nüansla sunulur. Bu dünyayı "iyi adamlar" ve "kötü adamlar" olarak ikiye ayırmak çok zordur ve bunu sizin için yapacak bir ahlak sistemi yoktur. Bu belirsizlik, kendi değer yargılarıma dayanarak pek çok ilginç karar vermeme izin verdi ve bir RPG'nin kendi adalet fikrim üzerine hareket ettiğim için beni keyfi olarak bileğime tokatlamamasını seviyorum.
Bu dünyayı sadece "iyi adamlar" ve "kötü adamlar" olarak ikiye bölmek çok zor.
Görevler hemen hemen her yerde son derece iyi yazılmış ve bahsettiğim bu ilginç kararları çoğu zaman daha da zorlaştırıyor. Ordudaki askerlerin kurumsallaşmış suistimali ve yerlilerin zorla yeniden eğitilmesi gibi diğer hikaye oyunlarında görmediğim çok ağır temaları incelikle ele alıyorlar. Teer Fradee nadiren neşeli bir yerdir ve The Witcher 3’s Continent'e benzer şekilde, bazen yapabileceğiniz en iyi şey çok karanlık bir duruma en az korkunç sonucu bulmaya çalışmaktır. Görev günlüğümü temizlemem yaklaşık 60 saatimi alsa da, Teer Fradee'nin benim için yaptığı neredeyse her işin, ya ilginç bir soru soran ilgi çekici bir senaryo ya da bir karakter ya da ada hakkında anlamlı bir vahiy olarak değerli olduğunu söyleyebilirim. bazen yukarıdakilerin her ikisi.
Tüm bunları desteklemek, hala yeterince alamadığım eğlenceli, akıcı, zorlu bir taktik savaş sistemidir. Combat, Spiders’ın geçmişteki oyunlarının en zayıf ayağıydı, bu yüzden bu muazzam bir gelişmedir. Aslında onları korkutmak yerine savaşları dört gözle bekliyorum çünkü bana hem insan hem de canavar rakiplerin etrafından kaçma ve yuvarlanma fırsatı veriyorlar, bir tüfek veya tabanca ile zırhlarına ateş ederek öldürmeyi gösterişli bir kılıçla bitirmek için giriyorlar iş.
Bir patronu yenmek için üç farklı yolu deneyebilirsiniz.
Göz alıcı ve detaylara büyük önem veren animasyonlarla dövüşlerin temposu harika. Güçlü hissetmek için biçebileceğiniz iyi bir mook karışımı ve soğukkanlılığınızı ve reflekslerinizi test edecek gerçekten meydan okuyan patronlar var. Magic, karışıma çok fazla fayda katıyor, ancak kullanımı biraz fazla kolay gibi görünüyor: savaş sırasında mana şarj olurken, mermiler sınırlı bir kaynaktır ve görevler arasında satın alınması gerekir, ancak sihir, silah oyunundan daha güçlü hissettirir - işte bu geliyor biraz dengesiz olarak. Ayrıca, AI parti üyelerinizin ne yaptığı üzerinde çok fazla kontrole sahip değilsiniz, bu yüzden Dragon Age: Origins gibi bir oyunun taktiksel unsurundan biraz yoksundur. Ama buradakiler o kadar iyi yapılmış ki, o kadar sık acı hissetmedim.
Bu tarz bir RPG'ye uygun, kılıçlarınızı, miğferlerinizi, ateşli silahlarınızı ve ticaretin diğer araçlarını özelleştirmek için basit ama tatmin edici işçiliği unsurlarıyla tamamlanmış çok kapsamlı bir dişli sistemi var. Her bir teçhizat yuvasında yükseltme için birkaç farklı seçenek vardır, böylece örneğin daha fazla zırh hasarı vermeye ancak daha az can puanı vermeye odaklanabilirsiniz. Başlangıç paçavralarından en iyi ürünlere ilerleme anlamlı ve heyecan verici. Ve en iyisi, Teer Fradee keşif yapmayı şiddetle teşvik ediyor. Dövülmüş pistten iyice çıkarak ve gerçekten yoldan çıkarılan yerlere ulaşmak için tırmanmak gibi savaş dışı becerileri kullanarak, maceramın oldukça erken bir döneminde maaş notumun çok üzerinde ganimet bulabildim. Merak için bunun gibi somut bir şeyle ödüllendirilmek çok tatmin edici.
Karar
GreedFall’ın destansı, ahlaki açıdan karmaşık keşif ve efsanevi öyküsü boyunca neredeyse her adımda eğlendim. Technomancer hayal kırıklığı yarattı, ancak yine de diğer oyunların daha başarılı bir şekilde denediği iddialı şeyleri deneyip başardığını görmek istedim - ve GreedFall bu sözünü yerine getirdi. Hâlâ aksaklıklar, garip karakter modelleri, varlıkların sürükleyici özellikleri olsada benzer bazı olaylar onu mükemmel olmaktan alıkoyuyor acak bunun hala çoğunluğu memnun edeceğini düşünüyorum.
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
