- Katılım
- 19 Eyl 2012
- Konular
- 660
- Mesajlar
- 2,759
- Çözüm
- 35
- Online süresi
- 5mo 1d
- Reaksiyon Skoru
- 1,683
- Altın Konu
- 80
- Başarım Puanı
- 311
- MmoLira
- 15,018
- DevLira
- 0
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
İLK İZLENİM
Robotların birbirlerini parçalara ayırması, kalbime yakın ve değerli bir kavram ve bu seviyede Disintegration'ın tek oyunculu kampanyası bunu sağlıyor. Birinci şahıs atışlarına yaratıcı yaklaşımı da ilgi çekicidir, çünkü sizi aksiyonun üzerinde süzer ve ateş ederken yerdeki bir bot ekibi için atışları çağırır. Ama göründüğü kadar akıllı değil ve ilginç ve taktiksel bir şey asla gerçekten yapmadı.
Disintegration'ın 15 saatlik kampanyası, kötü, kırmızı gözlü robotlar ve iyi, mavi gözlü isyancılar arasındaki çatışmayı kurmak için harika bir iş çıkarmaz, ancak bu tarihin çoğu, sonunda görevleriniz arasındaki diyalogda ortaya çıkar. kohortlar. Bunların çoğu, bir insan bilincini bir robot vücuda aktarma teknolojisi olan "entegre" olmuştur. Eski ünlü pilot Romer Shoal olarak, düşmanın devasa uçan kalesini yıkmak için ekibinize bir dizi görevde liderlik ediyorsunuz. Ses oyunculuğu bu botlara bazı iyi farklı kişilikler kazandırır ve bu, en azından hikayedeki olaylara biraz ağırlık verir.
OYUNUN VİDEOSU
Birkaç "Ne var?" Açılış dakikalarından birkaç dakika sonra haykırmam gerekiyor: Önce Romer, kötü bir robotu bir anahtarla kafasının arkasına vurarak bayıltıyor. Ben… robotların böyle çalıştığını düşünmüyorum? Kısa bir süre sonra, 3 metrelik robot hulk Doyle, Doyle'un silahının yüklü olmadığını söyleyen bir insanı korkutmaya çalışmaktan geri adım atıyor, sanki Doyle bu adamı reçel gibi robo-ayak parmakları arasında ezemezmiş gibi. Ondan sonra yerleşir, ancak bu kaşları kaldıran anlar, hikayenin geri kalanı için tuhaf bir ton yaratır.
Silahlarınız çevreyi acımasız bir şekilde parçalayacak.
Parçalanma saygın bir şeydir ancak oyunların en güzeli değil - robotları iyi canlandırılmıştır ancak dokuları, aydınlatmaları ve efektleri büyük ölçüde yolun başındadır - ancak ayarlarında bazı iyi çeşitlilikler vardır. En azından görsel olarak hiçbiri birbirine benzemez: Ormanlarda başlayacak ve kanyonlara, hurdalıklara, kentsel alanlara ve daha fazlasına taşınacaksınız. Öte yandan, görev tasarımı, doğrusal bir eldivenle ilerlerken, neredeyse evrensel olarak, aynı avuç düşman türünün dalga üstüne dalga fırlatmasına dayanıyor. Hedeflerde çeşitlilik yok değil, çünkü sık sık bir hedefi yok etmeniz veya ekibinizin yerçekiminizin silahlarını tekrar kullanabilmeniz için bir karıştırma cihazını devre dışı bırakması gerekecek, ancak A noktasından B noktasına kadar savaşma süreci sarsılmaz. özellikle ilk yarıda sınırlı düşman çeşitliliği nedeniyle çok fazla.
Disintegration’ın itibarına, Star Wars’un savaş droidleri gibi düşman robotlarını patlatmak, bir süreliğine oldukça eğlencelidir. Yapay zekaları özellikle iyi olduğu veya herhangi bir şey olduğu için değil, onları öldürdüğünüzde kelimenin tam anlamıyla parçalanmak yerine tatmin edici bir şekilde parçalara ayrılıp uçan parçalar gönderdikleri için. Bu Disintegration'ın çoğu oyundan daha iyi yaptığı şeylerden biri: Silahlarınız çevreyi oldukça dramatik bir şekilde parçalayacak, ahşabı parçalara ayıracak ve hatta düşmanların siper olarak kullandığı beton bariyerleri parçalayacaktır. Red Faction falan değil, çünkü çevrenin çoğu yenilmezdir, ancak bu seviyedeki yıkılabilirlik kesinlikle silahların ve patlamaların güçlü ve havalı görünmesini sağlar.
RESİMLER
Ve yine de, savaş oldukça çabuk bayatlıyor çünkü bu, savaş alanını kuşbakışı görebileceğiniz takım tabanlı bir oyun olsa da, Disintegration hiç taktiksel değil. Mass Effect gibi bir şeyin her birime nereye gideceğini ve oraya vardıklarında hangi yetenekleri kullanacağını söylemenize izin verdiği yerlerde, bu daha çok bir çeteyi yönetmeye benzer. Iron Giant tarzı hulk arkadaşınıza büyük adamlarla Rock'em Sock'em Robots oynamasını söyleyemezsiniz, daha çevik askerler ise yemi alır çünkü sadece bir "bu hedefe herkes saldırır" veya "o kutuyu açar" düğmesi ve hepsi tek bir işlev görür. Çok basit ve tek notalı.
Yalnızca bir tane "saldırı" düğmesi vardır !
Takım üyelerinizin el bombaları ve yer poundları gibi özel yeteneklerini bireysel olarak kullanmaları için yönlendirebilirsiniz ve bunlar ekstra hasar için kombo olarak kullanılabilirler. Görevlerin yan hedefleri, örneğin Doyle onları roketlerle bombalarken düşmanları yerinde tutmak için zaman yavaşlatma balonunu kullanabilirseniz, sizi ödüllendirecektir. Ancak bu yeteneklerin kullanılması gerçekten ilginç değil çünkü manganızın konumlandırması çok önemli değil - herhangi bir kurulum gerekmiyor - bu yüzden sadece bekleme sürelerini beklemek ve sonra onları yeniden kullanmak meselesi.
Bunları kullanmak için ekibinizi canlı tutmanız gerekir ve ayrıca kırılgan uçan yerçekiminizin yapamadığı tüm düşman ateşini emebilsinler. Bir görev için verilmiş olan teçhizata bağlı olarak, bunu yapmak zor olabilir - örneğin, herhangi bir iyileştirme yeteneğiniz yoksa ve ekibinizin sizin için etkinleştirebileceği belirli düşman türlerinden veya iyileştirme istasyonlarından gelen alımlara güvenmeniz gerekiyorsa . Ama elbette, eğer botlarınızdan biri düşerse, yapmanız gereken tek şey kafalarını geri almaktır ve birkaç saniye sonra parlak yeni bir vücutla sahaya geri döneceklerdir, böylece fazla terlemenize gerek kalmaz. patlarlarsa. Kötü adamlara ateş edecekleri başka bir şey vermek için onları sahada tutmak önemlidir ve bir kafayı geri getirmezseniz görevi sona erdirecek 30 saniyelik bir zamanlayıcı vardır, ancak bahisler büyük ölçüde oldukça düşüktür.
Sonra harika görünen ve kulağa hoş gelen ancak genellikle oldukça zayıf olan patron savaşları var. Dev dört ayaklı Thunderhead walker'ı (yavaş hareket eden mermilerinden kaçarken) aşağı inene kadar vurmak için kaynıyorlar, sonra koltuk altına - ve yani koltukaltında tamamen yukarı - ve siz oradayken havada süzülüyorlar. dört zayıf noktanın her biri patlayana kadar ateş düğmesini basılı tutun. Sadece iki kişiyle aynı anda uğraşmak zorunda kaldığımda biraz zorlaştı, ancak bu dövüşlerin büyük çoğunluğu ilkinden sonra acı verici derecede sıkıcıydı.
Disintegration'ın kampanyasıyla ilgili özellikle sinir bozucu olan şey, görevler arasında mürettebatınızla konuşabileceğiniz bir alan olsa bile, takım kompozisyonunuz veya aracınızın donanımı üzerinde sıfır kontrolünüzün olmasıdır. Her görev tüm bunları size dikte eder ve yapmanız gereken tek şey, sıkıcı ancak silahlar için gerekli istatistik artışları, bekleme sürelerini düşürmek ve bunun gibi şeyler için birkaç yükseltme noktası pompalamaktır. Şifacı ve keskin nişancı gibi çok oyunculu için bilmem gereken farklı rollerde yürüdüğümü anlıyorum, ancak kendinizi iyileştirme şeklinizin seviyeden seviyeye değişmesi ve becerememek gibi şeylerin olması biraz can sıkıcı. favori bir silah veya robot seçin ve geliştirin. Süreklilik eksikliği, seviyeleri birbiriyle alakasız savaşlar gibi hissettirdi ve pratikte tekrar oynanabilirliği öldürdü çünkü bir göreve geri dönüp onu farklı bir yer döngüsü ve takımla oynayamam. Özelleştirmenin olmaması gerçekten kötü bir tasarım seçeneği gibi görünüyor.
Karar
Etrafta uçmak ve havalı görünen robotlara emir vermek güzel bir kavramdır, ancak Disintegration’ın tek oyunculu kampanyasının basit atış ve takım yönetimi, bir süre sonra oldukça başarısız olmasını sağlar. Şaşırtıcı özelleştirme ve ilerleme eksikliği, savaşları hikayenin dışında bağlantısız hissettiriyor; bu, bazı iyi karakterlere sahip, ancak aksi takdirde kötü robot efendilerine karşı oldukça basit bir isyan.
Robotların birbirlerini parçalara ayırması, kalbime yakın ve değerli bir kavram ve bu seviyede Disintegration'ın tek oyunculu kampanyası bunu sağlıyor. Birinci şahıs atışlarına yaratıcı yaklaşımı da ilgi çekicidir, çünkü sizi aksiyonun üzerinde süzer ve ateş ederken yerdeki bir bot ekibi için atışları çağırır. Ama göründüğü kadar akıllı değil ve ilginç ve taktiksel bir şey asla gerçekten yapmadı.
Disintegration'ın 15 saatlik kampanyası, kötü, kırmızı gözlü robotlar ve iyi, mavi gözlü isyancılar arasındaki çatışmayı kurmak için harika bir iş çıkarmaz, ancak bu tarihin çoğu, sonunda görevleriniz arasındaki diyalogda ortaya çıkar. kohortlar. Bunların çoğu, bir insan bilincini bir robot vücuda aktarma teknolojisi olan "entegre" olmuştur. Eski ünlü pilot Romer Shoal olarak, düşmanın devasa uçan kalesini yıkmak için ekibinize bir dizi görevde liderlik ediyorsunuz. Ses oyunculuğu bu botlara bazı iyi farklı kişilikler kazandırır ve bu, en azından hikayedeki olaylara biraz ağırlık verir.
OYUNUN VİDEOSU
Birkaç "Ne var?" Açılış dakikalarından birkaç dakika sonra haykırmam gerekiyor: Önce Romer, kötü bir robotu bir anahtarla kafasının arkasına vurarak bayıltıyor. Ben… robotların böyle çalıştığını düşünmüyorum? Kısa bir süre sonra, 3 metrelik robot hulk Doyle, Doyle'un silahının yüklü olmadığını söyleyen bir insanı korkutmaya çalışmaktan geri adım atıyor, sanki Doyle bu adamı reçel gibi robo-ayak parmakları arasında ezemezmiş gibi. Ondan sonra yerleşir, ancak bu kaşları kaldıran anlar, hikayenin geri kalanı için tuhaf bir ton yaratır.
Silahlarınız çevreyi acımasız bir şekilde parçalayacak.
Parçalanma saygın bir şeydir ancak oyunların en güzeli değil - robotları iyi canlandırılmıştır ancak dokuları, aydınlatmaları ve efektleri büyük ölçüde yolun başındadır - ancak ayarlarında bazı iyi çeşitlilikler vardır. En azından görsel olarak hiçbiri birbirine benzemez: Ormanlarda başlayacak ve kanyonlara, hurdalıklara, kentsel alanlara ve daha fazlasına taşınacaksınız. Öte yandan, görev tasarımı, doğrusal bir eldivenle ilerlerken, neredeyse evrensel olarak, aynı avuç düşman türünün dalga üstüne dalga fırlatmasına dayanıyor. Hedeflerde çeşitlilik yok değil, çünkü sık sık bir hedefi yok etmeniz veya ekibinizin yerçekiminizin silahlarını tekrar kullanabilmeniz için bir karıştırma cihazını devre dışı bırakması gerekecek, ancak A noktasından B noktasına kadar savaşma süreci sarsılmaz. özellikle ilk yarıda sınırlı düşman çeşitliliği nedeniyle çok fazla.
Disintegration’ın itibarına, Star Wars’un savaş droidleri gibi düşman robotlarını patlatmak, bir süreliğine oldukça eğlencelidir. Yapay zekaları özellikle iyi olduğu veya herhangi bir şey olduğu için değil, onları öldürdüğünüzde kelimenin tam anlamıyla parçalanmak yerine tatmin edici bir şekilde parçalara ayrılıp uçan parçalar gönderdikleri için. Bu Disintegration'ın çoğu oyundan daha iyi yaptığı şeylerden biri: Silahlarınız çevreyi oldukça dramatik bir şekilde parçalayacak, ahşabı parçalara ayıracak ve hatta düşmanların siper olarak kullandığı beton bariyerleri parçalayacaktır. Red Faction falan değil, çünkü çevrenin çoğu yenilmezdir, ancak bu seviyedeki yıkılabilirlik kesinlikle silahların ve patlamaların güçlü ve havalı görünmesini sağlar.
RESİMLER
Ve yine de, savaş oldukça çabuk bayatlıyor çünkü bu, savaş alanını kuşbakışı görebileceğiniz takım tabanlı bir oyun olsa da, Disintegration hiç taktiksel değil. Mass Effect gibi bir şeyin her birime nereye gideceğini ve oraya vardıklarında hangi yetenekleri kullanacağını söylemenize izin verdiği yerlerde, bu daha çok bir çeteyi yönetmeye benzer. Iron Giant tarzı hulk arkadaşınıza büyük adamlarla Rock'em Sock'em Robots oynamasını söyleyemezsiniz, daha çevik askerler ise yemi alır çünkü sadece bir "bu hedefe herkes saldırır" veya "o kutuyu açar" düğmesi ve hepsi tek bir işlev görür. Çok basit ve tek notalı.
Yalnızca bir tane "saldırı" düğmesi vardır !
Takım üyelerinizin el bombaları ve yer poundları gibi özel yeteneklerini bireysel olarak kullanmaları için yönlendirebilirsiniz ve bunlar ekstra hasar için kombo olarak kullanılabilirler. Görevlerin yan hedefleri, örneğin Doyle onları roketlerle bombalarken düşmanları yerinde tutmak için zaman yavaşlatma balonunu kullanabilirseniz, sizi ödüllendirecektir. Ancak bu yeteneklerin kullanılması gerçekten ilginç değil çünkü manganızın konumlandırması çok önemli değil - herhangi bir kurulum gerekmiyor - bu yüzden sadece bekleme sürelerini beklemek ve sonra onları yeniden kullanmak meselesi.
Bunları kullanmak için ekibinizi canlı tutmanız gerekir ve ayrıca kırılgan uçan yerçekiminizin yapamadığı tüm düşman ateşini emebilsinler. Bir görev için verilmiş olan teçhizata bağlı olarak, bunu yapmak zor olabilir - örneğin, herhangi bir iyileştirme yeteneğiniz yoksa ve ekibinizin sizin için etkinleştirebileceği belirli düşman türlerinden veya iyileştirme istasyonlarından gelen alımlara güvenmeniz gerekiyorsa . Ama elbette, eğer botlarınızdan biri düşerse, yapmanız gereken tek şey kafalarını geri almaktır ve birkaç saniye sonra parlak yeni bir vücutla sahaya geri döneceklerdir, böylece fazla terlemenize gerek kalmaz. patlarlarsa. Kötü adamlara ateş edecekleri başka bir şey vermek için onları sahada tutmak önemlidir ve bir kafayı geri getirmezseniz görevi sona erdirecek 30 saniyelik bir zamanlayıcı vardır, ancak bahisler büyük ölçüde oldukça düşüktür.
Sonra harika görünen ve kulağa hoş gelen ancak genellikle oldukça zayıf olan patron savaşları var. Dev dört ayaklı Thunderhead walker'ı (yavaş hareket eden mermilerinden kaçarken) aşağı inene kadar vurmak için kaynıyorlar, sonra koltuk altına - ve yani koltukaltında tamamen yukarı - ve siz oradayken havada süzülüyorlar. dört zayıf noktanın her biri patlayana kadar ateş düğmesini basılı tutun. Sadece iki kişiyle aynı anda uğraşmak zorunda kaldığımda biraz zorlaştı, ancak bu dövüşlerin büyük çoğunluğu ilkinden sonra acı verici derecede sıkıcıydı.
Disintegration'ın kampanyasıyla ilgili özellikle sinir bozucu olan şey, görevler arasında mürettebatınızla konuşabileceğiniz bir alan olsa bile, takım kompozisyonunuz veya aracınızın donanımı üzerinde sıfır kontrolünüzün olmasıdır. Her görev tüm bunları size dikte eder ve yapmanız gereken tek şey, sıkıcı ancak silahlar için gerekli istatistik artışları, bekleme sürelerini düşürmek ve bunun gibi şeyler için birkaç yükseltme noktası pompalamaktır. Şifacı ve keskin nişancı gibi çok oyunculu için bilmem gereken farklı rollerde yürüdüğümü anlıyorum, ancak kendinizi iyileştirme şeklinizin seviyeden seviyeye değişmesi ve becerememek gibi şeylerin olması biraz can sıkıcı. favori bir silah veya robot seçin ve geliştirin. Süreklilik eksikliği, seviyeleri birbiriyle alakasız savaşlar gibi hissettirdi ve pratikte tekrar oynanabilirliği öldürdü çünkü bir göreve geri dönüp onu farklı bir yer döngüsü ve takımla oynayamam. Özelleştirmenin olmaması gerçekten kötü bir tasarım seçeneği gibi görünüyor.
Karar
Etrafta uçmak ve havalı görünen robotlara emir vermek güzel bir kavramdır, ancak Disintegration’ın tek oyunculu kampanyasının basit atış ve takım yönetimi, bir süre sonra oldukça başarısız olmasını sağlar. Şaşırtıcı özelleştirme ve ilerleme eksikliği, savaşları hikayenin dışında bağlantısız hissettiriyor; bu, bazı iyi karakterlere sahip, ancak aksi takdirde kötü robot efendilerine karşı oldukça basit bir isyan.
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
