Türkiye'de ilk Mobil & PC Aynı Anda Metin2 Oyna. Triarchonline kalıcı ve uzun ömürlü yapısı ile 24 Temmuz'da açılıyor. | 1-99 Mobil Metin2 Triarch HEMEN TIKLA!
Kalıp Anne Babalar - Aşkım Kapışmak
Çoğu anne babada kek kalıplarına benzer kişilik özellikleri vardır.Bu kalıplar öyle güçlüdür ki kesinlikle kırılmaz esnemez.
Geçmişten getirdikleri inançları kalın duvarlarla ördükten sonra zihinsel imajlarında kalıpları oluştururlar.Bilinçaltlarında insana dair bilgiler oluşur.Bir insan nasıl olmalı,nasıl yetişmeli,nasıl davranmalı,ne yaparsa mutlu ne yaparsa başarılı olur gibi soruların cevaplarını oluştururlar.Ama bu cevapları kendi gerçeklerine göre oluşturdukları için öneri,eleştiri ve esneklik geliştirmezler.bunun sonucunda da öğrenmeye kapanırlar.
Dünyaya çocukları geldiği zaman çocuklarını ellerindeki kalıpların içine yerleştirmeye çalışırlar.Eğer çocuk kalıbın dışında bir özellik gösterirse rahatsız olurlar.Sürekli fazlalıkları atmaya eksikleri ise doldurmaya çalışırlar.
Örneğin : Başkalarının yanında isteklerini söylememesi gerektiğine ,büyüklerin yanında susması lazım gelen bir inanca sahip olan ebeveynlere bakalım.Genelde çocuklarını yetiştirirken akrabaların,misafirlerin ,aile büyüklerinin yanında sürekli eleştirirler.Çocuk sürekli eve birileri geldiği zaman :- kalk ordan amcan otursun.Ne varsa onu yiyeceksin.Sen sus şimdi büyükler konuşuyor.v.b telkinler verirler.Sürekli bunlara maruz kalan çocuklar bir süre sonra artık herkesin yanında susmaya,kendi görüşlerini açıklamamaya başlarlar.Ama ergenlikle birlikte kendi dünyalarını yaratmaya başlarlar.Konuşabildikleri,saygı gördükleri ortamlarda daha fazla kalmaya çalışırken bu kalıp çocukların ailelerinde uzaklaşmasını sağlar.
Şu an toplumumuzda evden kaçan,ailesiyle sorun yaşayan çocuklarının en belirgin ve ortak sorunları budur.
Çünkü böyle ebeveynler,çocukları konuştukları zaman utanırlar.kendilerini başarısız anne baba,iyi çocuk yetiştirememiş ebeveynler zannederler.Yarattıkları bu korkular hayatlarını mahveder.
Açıkça yaptıkları şey ; çocuklarının hayatlarında sürekli baş rol oyuncusu olmaya çalışmak.Her çocuk bireyselleştikçe kendi hayatlarının sorumluluklarını almalı ve sonuçlarını yaşamalıdır.Her bireyin hayatında da oyunlar vardır.Ama anne baba sürekli çocukların hayatlarına müdahale ettikçe çocuklarını pasifleştirirler.
Diyelim ki çocuğunuz okulda arkadaşı kavga etti ve dayak yedi.Bu bir olaydır ve bu olayda bireyler reaksiyonlarını doğru vermeli ve sonuçlarını kabullenmeli.Olay belki iki arkadaşın zamanla çözebileceği bir süreçken .Baba diğer çocuğunda dayak yemesi gerektiğine inanır.Çocuğu dövdürtür.
Başka bir çocuk okulda cam kırar.Öğretmen çocuğa kızar ve üzülen çocuk ağlayarak eve gelir.Anne bu durumda çocuğunu üzülmesine fazlaca sinirlenir.Okula gider ve :- ne var altı üstü bir cam der.Parasıyla değil mi?der.
25 Yaşına gelen genç hiçbir işte dikiş tutturamaz ve çalışmaz.Evde boş boş oturur.Anne baba sürekli çocuğun cebine para koyar.
Yukarıdaki olayların ortak noktaları çocukların hayatlarında anne babanın oyunculuk yapmaları.
Genelde bu tip durumlarda çocuklar sorunlarla baş etme becerileri geliştirmezler.Hatalarından ders çıkaramadıkları için sürekli hata yaparlar.Aslında sürekli hata yapmaları hayatın bir sınavıdır.Reaksiyonlar doğru verilene kadar hatalar devam eder.
Bu tutumlar çocuklara :- sana güvenmiyoruz,sen kendin bir şeyi başaramazsın,hatalarını biz düzeltiriz başka bir şeye ihtiyacın yok mesajı veriyor.
Şimdi düşünelim bakalım,böyle yetişen çocukların gençlik dönemlerindeki aile ilişkileri nasıl olur?
Her ailenin dinamiği farklıdır.Ahlak kavramını çok önemseyen ailelerin olumsuz yapılarda olanları çocukları üzerinde ciddi yoğun baskılar kurabilirler.Bu ülkede komşusunun fitnesi ile kızını öldüren anne babalar var.Bu tip ebeveynlerde,ahlaklı olmak adına belli bir inanç kalıpları vardır.Nasıl giyinilmeli,nasıl oturulmalı ,erkek ve kızlarla nasıl bir arada durulmalı.Eğer çocuk bu kalıpların dışında bir davranış sergilerse ahlaksız sayılır.
Özgürlük kalıpları olan ebeveynler vardır.modern yaşama dair inançları vardır.Olumsuz kalıplarda yaşayana bazı ailelerde özgürlük anlayışı çocuklarını sapkınlığa itmektedir.Geçen sene bir seminerimde bu konuyu anlatırken bir baba yaşadığı bir olayı anlattı.:-çocuğuma ergenliğe girdiğinde dedim ki,eğer sigara ve alkol içeceksen benim yanımda içebilirsin.Kız arkadaşını eve getirebilirsin ,bu hayatta özgür olduğunu unutma.Yaşayacağın her şeyi yaşa ilerde iş güç derken yapamayacaksın v.b telkinlerde bulundum.
Bende sordum şimdi ne durumdasınız?
Anlattığına göre şu an çocuğu kontrol edemiyorlar.Gençte ciddi bir alkol problemi var.Ama bu ailelere göre bu tavır özgürlük simgesi.Çocuklar özgür yaşamalı.Herşeyin bir sınırı olduğu bilinmeli.İşte bu gençlerin bir çoğu bir çok insanın hayatını mahveden varlıklara dönüşüyorlar.Yine gençlerin işlediği birçok suçun asıl olan kaynağı.
Örnekleri çoğaltabiliriz.
Çocuklar kemikleşmiş kalıplara göre yetiştirilemez.Ortak kalıpların olmadığını unutmamak gerekir.
Çocuklar öz benlik saygısı çerçevesinde yetiştirmek esastır.Yani büyürken kendine saygı duyması,başkalarının da düşüncelerine saygı duyduğunu hissetmeli.
Yaşadıklarından ders çıkarabilecek seviyeye ulaşabilmeli.Hayatın bir geribildirimi olduğunu bilmeliler.Sizler onların hayatlarını kolaylaştırmak adına oyunlarına dahil oldukça geribildirim alamayacaklar.Ve karşınızda sorunlardan kaçan ve arkalarını toplatan haz odaklı bireyler göreceksiniz.
Bu arada merak etmeyin onlar büyüdükçe sizde uzaklaşacaklar.Hayatlarına aldıkları insanları da size benzetmeye çalışacaklar.Başaramazlarsa yarı yolda bırakacaklar.Devam edecekler size benzeyenleri bulana kadar
Çoğu anne babada kek kalıplarına benzer kişilik özellikleri vardır.Bu kalıplar öyle güçlüdür ki kesinlikle kırılmaz esnemez.
Geçmişten getirdikleri inançları kalın duvarlarla ördükten sonra zihinsel imajlarında kalıpları oluştururlar.Bilinçaltlarında insana dair bilgiler oluşur.Bir insan nasıl olmalı,nasıl yetişmeli,nasıl davranmalı,ne yaparsa mutlu ne yaparsa başarılı olur gibi soruların cevaplarını oluştururlar.Ama bu cevapları kendi gerçeklerine göre oluşturdukları için öneri,eleştiri ve esneklik geliştirmezler.bunun sonucunda da öğrenmeye kapanırlar.
Dünyaya çocukları geldiği zaman çocuklarını ellerindeki kalıpların içine yerleştirmeye çalışırlar.Eğer çocuk kalıbın dışında bir özellik gösterirse rahatsız olurlar.Sürekli fazlalıkları atmaya eksikleri ise doldurmaya çalışırlar.
Örneğin : Başkalarının yanında isteklerini söylememesi gerektiğine ,büyüklerin yanında susması lazım gelen bir inanca sahip olan ebeveynlere bakalım.Genelde çocuklarını yetiştirirken akrabaların,misafirlerin ,aile büyüklerinin yanında sürekli eleştirirler.Çocuk sürekli eve birileri geldiği zaman :- kalk ordan amcan otursun.Ne varsa onu yiyeceksin.Sen sus şimdi büyükler konuşuyor.v.b telkinler verirler.Sürekli bunlara maruz kalan çocuklar bir süre sonra artık herkesin yanında susmaya,kendi görüşlerini açıklamamaya başlarlar.Ama ergenlikle birlikte kendi dünyalarını yaratmaya başlarlar.Konuşabildikleri,saygı gördükleri ortamlarda daha fazla kalmaya çalışırken bu kalıp çocukların ailelerinde uzaklaşmasını sağlar.
Şu an toplumumuzda evden kaçan,ailesiyle sorun yaşayan çocuklarının en belirgin ve ortak sorunları budur.
Çünkü böyle ebeveynler,çocukları konuştukları zaman utanırlar.kendilerini başarısız anne baba,iyi çocuk yetiştirememiş ebeveynler zannederler.Yarattıkları bu korkular hayatlarını mahveder.
Açıkça yaptıkları şey ; çocuklarının hayatlarında sürekli baş rol oyuncusu olmaya çalışmak.Her çocuk bireyselleştikçe kendi hayatlarının sorumluluklarını almalı ve sonuçlarını yaşamalıdır.Her bireyin hayatında da oyunlar vardır.Ama anne baba sürekli çocukların hayatlarına müdahale ettikçe çocuklarını pasifleştirirler.
Diyelim ki çocuğunuz okulda arkadaşı kavga etti ve dayak yedi.Bu bir olaydır ve bu olayda bireyler reaksiyonlarını doğru vermeli ve sonuçlarını kabullenmeli.Olay belki iki arkadaşın zamanla çözebileceği bir süreçken .Baba diğer çocuğunda dayak yemesi gerektiğine inanır.Çocuğu dövdürtür.
Başka bir çocuk okulda cam kırar.Öğretmen çocuğa kızar ve üzülen çocuk ağlayarak eve gelir.Anne bu durumda çocuğunu üzülmesine fazlaca sinirlenir.Okula gider ve :- ne var altı üstü bir cam der.Parasıyla değil mi?der.
25 Yaşına gelen genç hiçbir işte dikiş tutturamaz ve çalışmaz.Evde boş boş oturur.Anne baba sürekli çocuğun cebine para koyar.
Yukarıdaki olayların ortak noktaları çocukların hayatlarında anne babanın oyunculuk yapmaları.
Genelde bu tip durumlarda çocuklar sorunlarla baş etme becerileri geliştirmezler.Hatalarından ders çıkaramadıkları için sürekli hata yaparlar.Aslında sürekli hata yapmaları hayatın bir sınavıdır.Reaksiyonlar doğru verilene kadar hatalar devam eder.
Bu tutumlar çocuklara :- sana güvenmiyoruz,sen kendin bir şeyi başaramazsın,hatalarını biz düzeltiriz başka bir şeye ihtiyacın yok mesajı veriyor.
Şimdi düşünelim bakalım,böyle yetişen çocukların gençlik dönemlerindeki aile ilişkileri nasıl olur?
Her ailenin dinamiği farklıdır.Ahlak kavramını çok önemseyen ailelerin olumsuz yapılarda olanları çocukları üzerinde ciddi yoğun baskılar kurabilirler.Bu ülkede komşusunun fitnesi ile kızını öldüren anne babalar var.Bu tip ebeveynlerde,ahlaklı olmak adına belli bir inanç kalıpları vardır.Nasıl giyinilmeli,nasıl oturulmalı ,erkek ve kızlarla nasıl bir arada durulmalı.Eğer çocuk bu kalıpların dışında bir davranış sergilerse ahlaksız sayılır.
Özgürlük kalıpları olan ebeveynler vardır.modern yaşama dair inançları vardır.Olumsuz kalıplarda yaşayana bazı ailelerde özgürlük anlayışı çocuklarını sapkınlığa itmektedir.Geçen sene bir seminerimde bu konuyu anlatırken bir baba yaşadığı bir olayı anlattı.:-çocuğuma ergenliğe girdiğinde dedim ki,eğer sigara ve alkol içeceksen benim yanımda içebilirsin.Kız arkadaşını eve getirebilirsin ,bu hayatta özgür olduğunu unutma.Yaşayacağın her şeyi yaşa ilerde iş güç derken yapamayacaksın v.b telkinlerde bulundum.
Bende sordum şimdi ne durumdasınız?
Anlattığına göre şu an çocuğu kontrol edemiyorlar.Gençte ciddi bir alkol problemi var.Ama bu ailelere göre bu tavır özgürlük simgesi.Çocuklar özgür yaşamalı.Herşeyin bir sınırı olduğu bilinmeli.İşte bu gençlerin bir çoğu bir çok insanın hayatını mahveden varlıklara dönüşüyorlar.Yine gençlerin işlediği birçok suçun asıl olan kaynağı.
Örnekleri çoğaltabiliriz.
Çocuklar kemikleşmiş kalıplara göre yetiştirilemez.Ortak kalıpların olmadığını unutmamak gerekir.
Çocuklar öz benlik saygısı çerçevesinde yetiştirmek esastır.Yani büyürken kendine saygı duyması,başkalarının da düşüncelerine saygı duyduğunu hissetmeli.
Yaşadıklarından ders çıkarabilecek seviyeye ulaşabilmeli.Hayatın bir geribildirimi olduğunu bilmeliler.Sizler onların hayatlarını kolaylaştırmak adına oyunlarına dahil oldukça geribildirim alamayacaklar.Ve karşınızda sorunlardan kaçan ve arkalarını toplatan haz odaklı bireyler göreceksiniz.
Bu arada merak etmeyin onlar büyüdükçe sizde uzaklaşacaklar.Hayatlarına aldıkları insanları da size benzetmeye çalışacaklar.Başaramazlarsa yarı yolda bırakacaklar.Devam edecekler size benzeyenleri bulana kadar
