Akit yazarı Yavuz Bahadıroğlu 'Veda makamında' başlıklı yazısında Akit Gazetesi'nin Fethullah Gülen Hocaefendi ile ilgili 7 Temmuz Pazartesi günü manşetten verdiği habere köşesinden isyan etti. Haberin kendisini çok üzdüğünü ve düşündürdüğünü söyleyen Bahadıroğlu, "Başbakanın annesine bu tür iftiralar atıldığında veya hakaret edildiğinde şiddetle tepki göstermiş, ahlâksızları yerden yere vurmuştum. Gülenin annesine aynı muamele reva görüldüğünde susarsam, dilsiz şeytana (hadis) dönmekten korkarım!" ifadelerini kullandı.
İşte Yavuz Bahadıroğlunun o yazısı:
Veda makamında
Gazeteciliğe başladığım yıllarda gazetecilik tam tamına bir kurtlar sofrasıydı (ki, hâlâ da öyle)
Babıâliye (o zaman gazeteler Cağaloğludaydı ve Babıâli demek gazeteler, gazetecilik demekti) çöreklenmiş zihniyet, kıblesi düzgün gazeteciliğe geçit vermiyordu
Hatta Gazeteciler Cemiyetine bile almıyorlardı. Gazeteciliğe meşruiyet kazandıran Sarı Basın Kartı alamamamız için de bin dereden su getiriyorlardı.
1971 yılının Temmuzunda başladım gazeteciliğe. Tecrübesiz, toy bir gazeteci adayıydım, ama tecrübesizliğimi çok çalışarak kapatacak, çok okuyarak kendimi geliştirecek ve Babıâlinin yavaş yavaş beni kabullenmesini sağlayacaktım.
Babıâliye çöreklenmiş zihniyet her gün, her köşeden imanımıza ve tarihimize saldırır, iftiralarla, yalan haberlerle dini hareketi yaralamaya ve karalamaya çalışırdı.
O kadar ki, keçisi çalınan müftüyü, Keçi çalan müftü ilân ederlerdi. Masa başı haberler yapar, karısı, iki kızı ve annesiyle Bayezid Meydanından geçen sakallı bir zatı, Dört karısıyla gezmeye çıkan bir tarikatçı diye sunardı.
Ogünlerde en büyük hasretimiz, bütün bu iftiralara cevap verecek, yalanlarını suratlarına çarpacak kıblesi düzgün bir gazetenin çıkmasıydı.
Zamanla bu da oldu. Kıble eksenli gazeteler yayınlandı, radyolar, televizyonlar kuruldu. Medya dünyasında bizimkiler de söz sahibi oldular.
Fakat bir tuhaflık vardı: Bizimkiler de bize saldıranlarla aynı malzemeyi kullanıyorlardı. Bir tarafa dayanıyor, aynı tarafta olmayanlara veryansın ediyor, hiçbir insaf ölçüsüne sığmayacak biçimde vuruyordu.
Üstelik de gazetelerimiz ve televizyonlarımız, zaman zaman karşı tarafla ittifaklar kurup din kardeşlerine saldırıyorlar, kavgada yumruk sayılmaz türünden bir ehl-i dünya ölçüsünü benimseyip birbirlerini can evinden vuruyorlardı.
Gencecik hayallerim yitmiş, üstüme müthiş bir hayal kırıklığı çöreklenmiş, umutlarım zedelenmişti Öyle ya, biz Müslümandık! Müslümanın kavgası da Müslümanca olmalıydı. En azından insaf ölçüleri içinde kalmalıydı. Olmadı.
Nihayet küstüm ve 1991de fiili gazeteciliği bıraktım. Sekiz buçuk sene başka işler yaptım. Derken, 28 Şubat sürecindeki canhıraş mücadelesini takdirle karşıladığım Akit (Vakit) gazetesinden yazma teklifi geldi.
Bu gazetede yazmaya başladığım tarihi tam olarak hatırlamıyorum, ama sanırım 15 yıl kadar oldu. Haberlerine ve köşe yazılarına zaman zaman katılmasam da (ki normali budur), çorbada tuz kabilinden yazmaya devam ettim.
Gazete yöneticileri hiçbir zaman hiçbir yazıma karışmadılar. Hiçbir müdahale olmadı. Bu demokratik tavrı şükranla kaydetmek isterim.
Bu gazete, yayın hayatına atıldığı günden beri pek çok hayırlı hizmetler yapmasına rağmen, 07.07.2014 tarihli nüshasında yayınladığı bir haber beni çok üzdü ve düşündürdü.
Haber Fethullah Gülenle ilgiliydi ve pasaport formunda, annesinin Refia olan adını Rabin olarak beyan ettiği belirtiliyordu. Haberde annesinin Ermeni olduğu iması vardı ve zaten de böyle algılanmıştı.
Açıkça söylemeliyim ki, Fethullah Gülenin annesinin Ermeni olduğunu ima etmek ve bu varsayım üzerine iddialar bina etmek, bana hiç de insaflı gelmiyor. Gülene kızabilirsiniz, suçlayabilirsiniz, ama rahmetli annesinin bunda ne suçu var?
Başbakanın annesine bu tür iftiralar atıldığında veya hakaret edildiğinde şiddetle tepki göstermiş, ahlâksızları yerden yere vurmuştum. Gülenin annesine aynı muamele reva görüldüğünde susarsam, dilsiz şeytana (hadis) dönmekten korkarım!
Velev ki öyle olsa: Varsayalım ki, annesi Ermeni, Rum, Musevi Bu yüzden kişileri aşağılama hakkı doğar mı? Minnetle andığımız sahabelerin ya da Osmanlı padişahlarının anneleri de gayrimüslim olarak doğmuşlardı. Ermeni anneden doğmak ya da Ermeni olmak neden aşağılanma/suçlanma vesilesi olsun?
Bu ırkçı yaklaşımı kabullenemiyor, içime sindiremiyorum.
İşte Yavuz Bahadıroğlunun o yazısı:
Veda makamında
Gazeteciliğe başladığım yıllarda gazetecilik tam tamına bir kurtlar sofrasıydı (ki, hâlâ da öyle)
Babıâliye (o zaman gazeteler Cağaloğludaydı ve Babıâli demek gazeteler, gazetecilik demekti) çöreklenmiş zihniyet, kıblesi düzgün gazeteciliğe geçit vermiyordu
Hatta Gazeteciler Cemiyetine bile almıyorlardı. Gazeteciliğe meşruiyet kazandıran Sarı Basın Kartı alamamamız için de bin dereden su getiriyorlardı.
1971 yılının Temmuzunda başladım gazeteciliğe. Tecrübesiz, toy bir gazeteci adayıydım, ama tecrübesizliğimi çok çalışarak kapatacak, çok okuyarak kendimi geliştirecek ve Babıâlinin yavaş yavaş beni kabullenmesini sağlayacaktım.
Babıâliye çöreklenmiş zihniyet her gün, her köşeden imanımıza ve tarihimize saldırır, iftiralarla, yalan haberlerle dini hareketi yaralamaya ve karalamaya çalışırdı.
O kadar ki, keçisi çalınan müftüyü, Keçi çalan müftü ilân ederlerdi. Masa başı haberler yapar, karısı, iki kızı ve annesiyle Bayezid Meydanından geçen sakallı bir zatı, Dört karısıyla gezmeye çıkan bir tarikatçı diye sunardı.
Ogünlerde en büyük hasretimiz, bütün bu iftiralara cevap verecek, yalanlarını suratlarına çarpacak kıblesi düzgün bir gazetenin çıkmasıydı.
Zamanla bu da oldu. Kıble eksenli gazeteler yayınlandı, radyolar, televizyonlar kuruldu. Medya dünyasında bizimkiler de söz sahibi oldular.
Fakat bir tuhaflık vardı: Bizimkiler de bize saldıranlarla aynı malzemeyi kullanıyorlardı. Bir tarafa dayanıyor, aynı tarafta olmayanlara veryansın ediyor, hiçbir insaf ölçüsüne sığmayacak biçimde vuruyordu.
Üstelik de gazetelerimiz ve televizyonlarımız, zaman zaman karşı tarafla ittifaklar kurup din kardeşlerine saldırıyorlar, kavgada yumruk sayılmaz türünden bir ehl-i dünya ölçüsünü benimseyip birbirlerini can evinden vuruyorlardı.
Gencecik hayallerim yitmiş, üstüme müthiş bir hayal kırıklığı çöreklenmiş, umutlarım zedelenmişti Öyle ya, biz Müslümandık! Müslümanın kavgası da Müslümanca olmalıydı. En azından insaf ölçüleri içinde kalmalıydı. Olmadı.
Nihayet küstüm ve 1991de fiili gazeteciliği bıraktım. Sekiz buçuk sene başka işler yaptım. Derken, 28 Şubat sürecindeki canhıraş mücadelesini takdirle karşıladığım Akit (Vakit) gazetesinden yazma teklifi geldi.
Bu gazetede yazmaya başladığım tarihi tam olarak hatırlamıyorum, ama sanırım 15 yıl kadar oldu. Haberlerine ve köşe yazılarına zaman zaman katılmasam da (ki normali budur), çorbada tuz kabilinden yazmaya devam ettim.
Gazete yöneticileri hiçbir zaman hiçbir yazıma karışmadılar. Hiçbir müdahale olmadı. Bu demokratik tavrı şükranla kaydetmek isterim.
Bu gazete, yayın hayatına atıldığı günden beri pek çok hayırlı hizmetler yapmasına rağmen, 07.07.2014 tarihli nüshasında yayınladığı bir haber beni çok üzdü ve düşündürdü.
Haber Fethullah Gülenle ilgiliydi ve pasaport formunda, annesinin Refia olan adını Rabin olarak beyan ettiği belirtiliyordu. Haberde annesinin Ermeni olduğu iması vardı ve zaten de böyle algılanmıştı.
Açıkça söylemeliyim ki, Fethullah Gülenin annesinin Ermeni olduğunu ima etmek ve bu varsayım üzerine iddialar bina etmek, bana hiç de insaflı gelmiyor. Gülene kızabilirsiniz, suçlayabilirsiniz, ama rahmetli annesinin bunda ne suçu var?
Başbakanın annesine bu tür iftiralar atıldığında veya hakaret edildiğinde şiddetle tepki göstermiş, ahlâksızları yerden yere vurmuştum. Gülenin annesine aynı muamele reva görüldüğünde susarsam, dilsiz şeytana (hadis) dönmekten korkarım!
Velev ki öyle olsa: Varsayalım ki, annesi Ermeni, Rum, Musevi Bu yüzden kişileri aşağılama hakkı doğar mı? Minnetle andığımız sahabelerin ya da Osmanlı padişahlarının anneleri de gayrimüslim olarak doğmuşlardı. Ermeni anneden doğmak ya da Ermeni olmak neden aşağılanma/suçlanma vesilesi olsun?
Bu ırkçı yaklaşımı kabullenemiyor, içime sindiremiyorum.