HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Bu liste, günümüze ulaşmış edebi, epigrafik ve arkeolojik deliller ışığında esas olarak Principate dönemine odaklanmış olan bir (Erken İmparatorluk, MÖ 30 - MS 284) Roma Lejyonları Listesidir.
Cumhuriyet lejyonları MÖ 1. yüzyıla kadar özel seferler için, geçici olarak, yurttaşlardan oluşturulur ve seferin sona ermesinin ardından hemen terhis edilirdi. MÖ 1. yüzyıldan itibaren lejyonlar gönüllüler ya da silah altına alınmış birimlerden oluşturulmaya başlandı. Artık lejyonlar seferin sona ermesinden sonra bile terhis edilmeyen daimi askeri birlikler haline gelmişti. MÖ 49-30 arasında süren iç savaş sırasında birbirene rakip general ve politikacılar tarafından pek çok lejyon oluşturuldu.
Ancak Augustus MÖ 30 yılında tahta çıktığında mevcut 50 lejyonun yarısını terhis etti. Geri kalan 28 lejyon imparatorluk ordusunun ana vurucu gücü haline geldi ve çoğu üç yüzyıl boyunca varlığını sürdürmeyi başardı. Augustus ve ardından gelen halefleri, 25 yıllık bir süre boyunca görev yapan personelden oluşturdukları lejyonları kalıcı askeri birlikler haline getirdiler.
Dominatus dönemi lejyonları da profesyonel birliklerdi ancak mevcut delillerin azlığı nedeniyle daha az anlaşılmışlardır. Az sayıda kaynaktan edinilen bilgilere göre bu lejyonlar, imparatorluğun ilk yüzyıllarındaki öncüllerinden çok daha farklı bir büyüklük, yapı ve taktik role sahipti. Bunun sebebi olarak Diocletianus ve I. Konstantin tarafından yapılan askeri reformlar ve dördüncü yüzyıldaki diğer gelişmeler gösterilir.
[h=2]Geç Cumhuriyet Lejyonları[/h] MÖ 107 yılındaki Marian Reformlarına kadar Cumhuriyet lejyonları (mülkiyet yeterliliğine sahip) Roma yurttaşları arasından zorunluluk esasına göre, ihtiyaç halinde toplanırdı. Çoğunlukla Roma Senatosu tarafından yetkilendirilirler ve görevleri sona erince terhis edilirlerdi.
Gaius Marius'un reformları lejyonları birkaç yıl ya da birkaç onyıl boyunca görev yapabilen daimi askeri birlikler haline getirdi. Bu reform, Cumhuriyetin uzak topraklarında garnizonlar kurma gerekliliğinden ortaya çıkmıştı. Lejyonerler, yurttaşlar için zorunlu askere alma uygulaması devam ettiği halde, gittikçe artan bir oranda en az altı yıllık bir süre ve sabit bir maaşla askere alınanan gönüllüler haline geldiler. Mülkiyet yeterliliği sınırı oldukça düşürülmüş olduğu halde, lejyon mevcutları lejyonların en gözde maaşlı isdihdam kaynağı haline gelmesiyle topraksız proleterler tarafından şişirilmeye başlanmıştı.
Cumhuriyetin son yüzyılında, sınır ayaletlerini yöneten prokonsüller gittikçe artan bir güce kavuştular. Bu prokonsüllerin komutası altındaki lejyonların uzak mesafeli ve meşakkatli seferleri, Lejyonların sadakatlerinin devletten komutanlara doğru kaymasına yol açtı. İmperatores (Türkçe: muzaffer generaller, Kendi birlikleri tarafından İmparator olarak selamlanmışlardır) olarak adlandırılan bu etkili generaller arasında bir süre sonra ortaya çıkan çekişmeler, zaman içerisinde Cumhuriyetin kontrolünü ele geçirmeyi amaçlayan bir iç savaşa dönüşmüştür. Bu generaller arasında Sulla, Sezar, Pompey, Crassus, Marcus Antonius ve Octavian (sonradan Augustus olarak ilk imparator) adı sayılabilir. Bu komutanlar zaman zaman kendi eyaletlerinin kaynaklarını kullanarak, Senatonun izni olmadan yeni lejyonlar oluşturmuşlardır. İç savaşın sona ermesinin ardından bu özel birliklerin pek çoğu terhis edilecek ancak bir sonraki iç savaşta çok daha fazla yeni lejyon kurulacaktı. Augustus'un tek başına bir güç olarak ortaya çıktığı MÖ 30 yılından itibaren mevcut 50 lejyonun pek çoğu terhis edilmiştir.
Aşağıdaki listede adı geçen lejyonlardan bazıları uzun süre tarih sahnesinde kalarak, etkin bir şekilde görev yapmıştır. Listedeki lejyonlardan pek çoğu Jül Sezar tarafınan oluşturulmuş ve sonradan Octavian'ın ordusuna dahil olmuş, bazıları ise Marcus Antonius tarafından oluşturulmuştur.
Cumhuriyet lejyonları MÖ 1. yüzyıla kadar özel seferler için, geçici olarak, yurttaşlardan oluşturulur ve seferin sona ermesinin ardından hemen terhis edilirdi. MÖ 1. yüzyıldan itibaren lejyonlar gönüllüler ya da silah altına alınmış birimlerden oluşturulmaya başlandı. Artık lejyonlar seferin sona ermesinden sonra bile terhis edilmeyen daimi askeri birlikler haline gelmişti. MÖ 49-30 arasında süren iç savaş sırasında birbirene rakip general ve politikacılar tarafından pek çok lejyon oluşturuldu.
Ancak Augustus MÖ 30 yılında tahta çıktığında mevcut 50 lejyonun yarısını terhis etti. Geri kalan 28 lejyon imparatorluk ordusunun ana vurucu gücü haline geldi ve çoğu üç yüzyıl boyunca varlığını sürdürmeyi başardı. Augustus ve ardından gelen halefleri, 25 yıllık bir süre boyunca görev yapan personelden oluşturdukları lejyonları kalıcı askeri birlikler haline getirdiler.
Dominatus dönemi lejyonları da profesyonel birliklerdi ancak mevcut delillerin azlığı nedeniyle daha az anlaşılmışlardır. Az sayıda kaynaktan edinilen bilgilere göre bu lejyonlar, imparatorluğun ilk yüzyıllarındaki öncüllerinden çok daha farklı bir büyüklük, yapı ve taktik role sahipti. Bunun sebebi olarak Diocletianus ve I. Konstantin tarafından yapılan askeri reformlar ve dördüncü yüzyıldaki diğer gelişmeler gösterilir.
[h=2]Geç Cumhuriyet Lejyonları[/h] MÖ 107 yılındaki Marian Reformlarına kadar Cumhuriyet lejyonları (mülkiyet yeterliliğine sahip) Roma yurttaşları arasından zorunluluk esasına göre, ihtiyaç halinde toplanırdı. Çoğunlukla Roma Senatosu tarafından yetkilendirilirler ve görevleri sona erince terhis edilirlerdi.
Gaius Marius'un reformları lejyonları birkaç yıl ya da birkaç onyıl boyunca görev yapabilen daimi askeri birlikler haline getirdi. Bu reform, Cumhuriyetin uzak topraklarında garnizonlar kurma gerekliliğinden ortaya çıkmıştı. Lejyonerler, yurttaşlar için zorunlu askere alma uygulaması devam ettiği halde, gittikçe artan bir oranda en az altı yıllık bir süre ve sabit bir maaşla askere alınanan gönüllüler haline geldiler. Mülkiyet yeterliliği sınırı oldukça düşürülmüş olduğu halde, lejyon mevcutları lejyonların en gözde maaşlı isdihdam kaynağı haline gelmesiyle topraksız proleterler tarafından şişirilmeye başlanmıştı.
Cumhuriyetin son yüzyılında, sınır ayaletlerini yöneten prokonsüller gittikçe artan bir güce kavuştular. Bu prokonsüllerin komutası altındaki lejyonların uzak mesafeli ve meşakkatli seferleri, Lejyonların sadakatlerinin devletten komutanlara doğru kaymasına yol açtı. İmperatores (Türkçe: muzaffer generaller, Kendi birlikleri tarafından İmparator olarak selamlanmışlardır) olarak adlandırılan bu etkili generaller arasında bir süre sonra ortaya çıkan çekişmeler, zaman içerisinde Cumhuriyetin kontrolünü ele geçirmeyi amaçlayan bir iç savaşa dönüşmüştür. Bu generaller arasında Sulla, Sezar, Pompey, Crassus, Marcus Antonius ve Octavian (sonradan Augustus olarak ilk imparator) adı sayılabilir. Bu komutanlar zaman zaman kendi eyaletlerinin kaynaklarını kullanarak, Senatonun izni olmadan yeni lejyonlar oluşturmuşlardır. İç savaşın sona ermesinin ardından bu özel birliklerin pek çoğu terhis edilecek ancak bir sonraki iç savaşta çok daha fazla yeni lejyon kurulacaktı. Augustus'un tek başına bir güç olarak ortaya çıktığı MÖ 30 yılından itibaren mevcut 50 lejyonun pek çoğu terhis edilmiştir.
Aşağıdaki listede adı geçen lejyonlardan bazıları uzun süre tarih sahnesinde kalarak, etkin bir şekilde görev yapmıştır. Listedeki lejyonlardan pek çoğu Jül Sezar tarafınan oluşturulmuş ve sonradan Octavian'ın ordusuna dahil olmuş, bazıları ise Marcus Antonius tarafından oluşturulmuştur.
- Lejyon I Germanica (Germen): MÖ 4870 (Batavi isyanı), Jül Sezar
- Lejyon II Sabina (Sabine): MÖ 43 - 9 civarı, Lejyon II Augusta'nın önceki adı.
- Lejyon III Cyrenaica (Cyrenaica'lı): Muhtemelen MÖ 36 - (en az) 5. yüzyıl, Marcus Antonius
- Lejyon III Gallica (Galyalı): MÖ 49 civarı - en az 4. yüzyıl, Jül Sezar (arma: boğa)
- Lejyon IV Macedonica (Makedonyalı): MÖ 48 70 (Vespasian) tarafından terhis edildi, Jül Sezar (arma: boğa, oğlak)
- Lejyon IV Scythica (Scythia'lı): MÖ 42 - 5. yüzyıl başları, Marcus Antonius (arma: oğlak)
- Lejyon V Alaudae (Tarlakuşları): MÖ 52 70 (Batavi isyanında yok oldu), Jül Sezar (arma: Fil)
- Lejyon VI Ferrata (Zırhlı gemi): MÖ 52 - 250 sonrası, Jül Sezar (arma: boğa, Kurt ve Romulus ve Remus); Lejyon VI Victrix'in ikiz lejyonu.
- Lejyon VII Claudia: 51MÖ 44, Jül Sezar; Galba tarafından terhis edildi ve Lejyon VII Gemina olarak yeniden yapılandırıldı.
- Lejyon VIII Augusta: 59MÖ 48, Jül Sezar, Terhis edildi ve Augustus tarafından Lejyon VIII Augusta olarak yeni asker yazımıyla tekrar oluşturuldu.
- Lejyon IX Hispana Triumphalis (Muzaffer): 59MÖ 48, Jül Sezar, Terhis edildi ve Augustus tarafından Lejyon IX Hispana olarak yeni asker yazımıyla tekrar oluşturuldu.
- Legio X, X Equestris olarak da bilinir (At binmiş): 58 öncesi MÖ 45, Jül Sezar, Terhis edildi, Lepidus tarafından yeniden düzenlendi, Augustus tarafından Lejyon X Gemina ile birleştirildi.
- Lejyon X Veneria (Tanrıça Venüs'e sadık): X Equestris lejyonunun diğer adı.
- Lejyon XI: 58 MÖ 45, Jül Sezar (arma: Neptün), Terhis edildi, Augustus tarafından Lejyon XI Claudia adıyla yeniden düzenlendi.
- Lejyon XII Victrix (Muzaffer): MÖ 57 45, Jül Sezar
- Lejyon XII Antiqua (Antik): Lepidus tarafından MÖ 43 yılında yeniden düzenlendi, Marcus Antonius tarafından adlandırıldı, Lejyon XII Fulminata adıyla Augustus'un ordusuna dahil oldu.
- Lejyon XIII: 57MÖ 45: Jül Sezar, sonradan (MÖ 41) Augustus tarafından Lejyon XIII Gemina adıyla yeniden düzenlendi.
- Lejyon XVIII Libyca (Libyalı): MÖ 31 yılında Marcus Antonius tarafından terhis edildi.
- Lejyon XXX Classica (Denizci): 48MÖ 41, Jül Sezar
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
