berzahx 1
berzahx
Reklam vermek için turkmmo@gmail.com

İntikam Meleği- FİNAL!

  • Konuyu başlatan Konuyu başlatan qecekondu06
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • Cevaplar Cevaplar 1
  • Görüntüleme Görüntüleme 180
24.Bölüm

Sonra, Seni benden bir hain el alır Uyanırım rüyamdan, Avuçlarımda ellerinin sıcaklığı kalır...

Paris’e indiğimizde Carmen karşılaşmıştı bizi. Bana dostça sarılıp geçen sefer onu görmeden gittiğim için azarlayıp işe gitmek için aceleyle yanımızdan ayrılmıştı. Caroline’in evin uğramadan beni evime bütün eşyaları bıraktıktan sonra evin ihtiyaçlarını gidermek için alışverişe çıkmıştık. Şimdi de sırf benim üşengeçliğimden onları Caroline kafasına göre yerleştiriyordu.

Yalnızlık… Aslında Caroline, Carmen ve Katherine yanımdaydı ama yine de yalnızdım. Hayatınızı ne olursa olsun dostlarınızla paylaşamayacağınızı, bir eşe, bir sevgiliye ihtiyaç duyduğunuzu fark ettiğinizde her zaman geç oluyordu. Ama ben öyle bir şeye sahip olamayacak kadar acılı ve sert biriydim.

Caroline omzuma dostça dokunduktan sonra karşımdaki koltuğa oturdu. Pencereden görünen Eyfel’e bakıp öylece düşünüyordum Caroline gelene kadar. “Sana onunla vedalaşmanı söylemiştim.” Diye kızdı kahvesini yudumlarken.

Çatık kaşlarla beni inceleyen yüze döndüm. Anlamamışçasına sordum. “Neyden bahsettiğini anlamadım.” Aslında anlamıştım. Caroline’in bazen aklımı okuduğunu bile düşünüyordum. Tabii ki öyle bir şey yoktu. Beni çok iyi tanıyor ve anlıyordu.

“Rol yapamadığını daha önce söylemiş miydim? James’ten bahsediyorum tabii ki.” Diyince birden yerimden kalktım. James hakkında biriyle daha fazla konuşmak istemiyordum. Odama gidip hızlıca üzerimi değiştirdim. Hava kapalı olduğu için yanıma bir şemsiye almayı ihmal etmedim. Salona çıkınca Caroline’in hala olduğu yerde oturduğunu gördüm. Yolculuktan geleli 2-3 saat olmuştu. O saatten beri nişanlısını yalnızca geldiğini haber vermek için aramış, beni yalnız bırakmamıştı. Artık kendi hayatına yönlenmesi gerekiyordu.

“Beni biraz yürüyeceğim. Sende artık benim için sevgilini erteleme. Tabii istersen benimle yürüyüşe gelebilirsin.” Dedim. Aslında tek gitmek istiyordum. Sadece tek başıma olmak istiyordum. Üşümek istiyordum. Bazı şeyleri tek başıma kavrayabilmeyi istiyordum.

Caroline’in birden gözleri parladı. Gülümsedi. “Ah, yok ben sanırım dediğin gibi biraz William’la ilgilenmeliyim. Sen git.” Dedi. Davranışlarında bir gariplik vardı. Sorgularcasına baktım ama bir şey anlayamamıştım. Anahtarlarımı alıp çıkmadan hemen önce Caroline’e yedek anahtarla kapıyı kilitlemesini de söylemeyi unutmadım.

**

Paris sokakları… Huzur verdiği gibi üzüntülerimi de alıp götürse ya şu yağmurlarla… Ama olmuyordu işte. Eyfele geldiğimde pencereden de görünenden kalabalık olduğunu fark ettim. Umursamamaya çalışarak asansörü gördüğümde yıkıldım bir hayli kalabalık vardı yukarı çıkmak için mecburen merdivenlere yöneldim. Gişeden merdiven biletimi satın aldıktan sonra ilk katı hızla çıktıktan sonra tıkandığımı fark ettim. 1. kat terasında biraz oyalanıp dinlendikten sonra 2. kata çıkmaya başladım. Neyse ki 3 için asansöre binecektim. 2. katın merdivenlerini zorlukla çıktıktan sonra su almayı son anda hatırladığım için sevinçliydim doya doya suyumu içerken asansörün gelmesini bekledim.

Niyahet uzun bir bekleyişin ardından asansör geldi ve bindim. Saatime bakınca tamı tamına 1 saatimi en üst kata çıkmak için harcamıştım. Korkuluklara iyice yaklaşıp temiz havayı içime çektim. Yağmur yağmaya başlamıştı. Burnuma doluşan toprak kokusu gülümsememi sağlamıştı.

Fransızca “Afedersiniz bayan, çakmağınız var mı?” diyen muhtemelen Fransız’a adama döndüm.

“Çakmak…” Karşımdaki gözleri gördüğümde cümleyi tamamlayamadım. Bu mavilikler James’in mavilikleriydi. “Sen…”

Kaşlarını kaldırıp kafasındaki siyah peruğu ve sakalı çıkardı. “Lens takmayı unuttum! Rosalie…” diyerek sırıttı. Kendime daha fazla engel olamayarak kahkaha attım. Siyah peruk ve sakalla çok komik olmuştu. Belki bir gözlükle bana daha da yabancı olabilirdi. Ama yüzünün bütün hatlarını ezberlediğim adam o kadar kolay yabancıya dönüşemezdi değil mi?

“Büyük gözlüklerden taksaydın belki işe yarardı.” Diyerek gülmeme devam ettim. Sonra birden nerede, ne durumda olduğumuzu fark edince duraksadım. “Ne işin var burada? Kim yerimi söyledi?”

Yüzündeki sırıtması yerini hafif bir tebessüme bıraktı. Beni iyice kendine döndürüp biraz daha yaklaştırdı. “Senin için geldim. Caroline…” Başka kim olacak? Ah Caroline…

“Ah, James…” cümlenin devamını getirecekken James’in eli bunu engelledi.

“Seni gerçekten istiyorum ve seviyorum. O yaptıklarımı sana belki de asla unutturamam ama seni istediğin kadar beklerim. Her şeye yeniden başlarız. Farklı olur, ne bileyim yeni tanışan iki kişi oluruz.” Peruğu ve sakalı aceleyle takıp gülümsedi. Hafifçe öne doğru eğilip “Merhaba madam, ben Antonio.” Dedi gülerek.

Kendime engel olamayınca bir kahkaha daha attım. Eteklerimden tutup eğiliyor gibi yapıp “Bende Rosalie.” Dedim.

Beklemediğim biranda kollarını beline dolayıp beni kendine çekti. Nefesini yüzümde hissediyordum. İçimde durmadan kıpırdayan şeylere engel olamıyordum bir türlü. “Seni seviyorum.” Diye dudaklarıma uzanırken o dudakları durdum.

“Seni seviyorum.” Diye fısıldayarak uzanan dudakları geri çevirmeden özlemle öptüm.

Yanılmıştım. Affedici ve acılarla yaşamayı öğrenmeye çalışacaktım. Hem de Jamesle birlikte!

*2 yıl sonra*

“Rosalie! Tanrı aşkına bir bebeği susturmayı nasıl beceremediğini anlayamıyorum!” diye bağırdı mutfaktan Caroline. Aslında oğlu Matthew ağlamıyor gülüyordu. Hatta öyle kahkahalar atıyordu ki sayemde sırf o kahkahalara ben de gülebilirdim. Elinde yemek kaşığıyla gelen Caroline gülen oğlunu görünce şaşkınlıkla bana baktı. “Ben… Ağladığını sanmıştım. Yani aslında diş çıkarıyor diye huysuzlanıyordu ama böyle gülmesi… Garip!” dedi.
Caroline’in yüzünün ifadesi beni yeterince güldürmüştü. “Çocuğunu sağlam birine emanet ettiğine şimdi gidip o kişiye ve eşine güzel bir yemek yapmalısın anne Lux.” Dedim gülerek. Caroline teşekkürlerini ilettikten sonra aceleyle mutfağa döndü. Küçük Matthew’la oynarken telefonuma bir mesaj geldi. Elbette James’tendi.


“2 saat sonra kulenin en üst katında ol. Seni seviyorum.” Bu da neydi şimdi? Durup durmadık yerden böyle bir şey neden çıkmıştı ki? Telefonu kapatıp masaya koyacağım sırada küçük Matthew oyuncak sanıp elimden alıp ağzına sokmaya çalıştı. Hemen elinden çekip dişi için sağlıklı bez bir oyuncak tutuşturdum eline. Kucağıma alıp mutfağa Caroline’in yanına gittim.

“Caroline’in işin ne zaman biter?” sordum. Oldukça geniş mutfağı vardı. Bu mutfak bana ait olsa şu an darmadağınık olurdu ama Caroline’in olunca doğal olarak tertemiz ve düzenli oluyordu.

“Yarım saat sonra biter. Bir sorun mu var?” dedi makarna sosunu karıştırırken.

“Hayır ama 1 saat sonra Matthew bırakıp kuleye gitmem gerek. James çağırdı.” Diyince yemeğin altını kısıp Matthew’i kucağımdan çekti. Ne olduğunu anlayamadan küçük çocuğu kucağıma almaya çalışsam da geri vermedi. “Bizim evden oraya taksiyle gitmen ancak 1 saat sürer. Bu saatler trafik çoktur. Haydi bekletmeden git.” Diyerek beni mutfaktan çıkardı. Onunla vedalaşıp Matthew’i öpüp evden çıktım.

Caroline’in dediği gibi 1 saat sonra ancak gelebilmiştim Eyfel’e. İnanılmaz bir kalabalık vardı önünde ama içi o kadar dolu görünmüyordu. Etrafıma şaşkın bakışlar atarak Eyfel’in içine ilerledim. Gişedeki kadın “Rosalie değil mi?” diyince bir anormallik olduğunu anladım.

“Evet, ama siz ismimi nereden biliyorsunuz?” dedim. Hava kararmaya yüz tutmuştu. Birden kulenin ışıkları yandı. Kadın bir şey dememe müsaade etmeden beni asansöre bindirip 3’e çıkan tuşa bastı. Hemen ardından kolunu çekip kapının kapanmasını izledi. Kulenin içi gerçekten bomboştu. 3. kata çıktığımda asansörün kapakları açılır açılmaz karşımda James’i gördüm.

“James… Neler oluyor?” diye sordum şaşkınlıkla. O da gülümsemekle yetindi ve arkama geçip elleriyle gözlerimi kapadı.

“Uslu bir kız ol ve benim talimatlarıma uy.” Dedikten sonra beni yönlendirmeye başladı. Dediği gibi yapıp uslu bir kız oldum ve söylediklerini yerine getirdim. Biraz sonra durduk. Yüzüme hafiften çiseleyen yağmur damlaları ve rüzgar geliyordu.

“Üşüyor musun?” diye sordu James. Henüz ellerini gözlerimden çekmemişti.

“Hayır.” Dedim. Aksine çok hoşuma gidiyordu. Bir de ellerini gözlerimden çekse…

“Şimdi, ellerimi çektikten sonra olduğun yerden aşağıya bakacaksın direkt. Tamam mı?” dedi. Başımı sallamakla yetindim.

Ellerini gözlerimin önünden çekince gözlerimi alışması için birkaç kere açıp kapadıktan sonra dediğini yaparak doğruca aşağıya eğildim. Belli bir düzen içerisinde büyük bir insan topluluğu başını yukarıya kaldırmış bana bakıyordu. Ne olduğunu anlamam yalnızca birkaç saniye sürdüm. İnsanlar büyük bir “MARRY ME” yazısı oluşturmuşlardı. Sevinçle James’e döndüğümde ufak bir kutunun için güzel bir yüzükle “Benimle evlenir misin?” dedi. Sevinçle başımı sallayarak boynuna atladım. James belimden tutup beni biraz döndürdü.Yağmur temposunu arttırmış bizi ıslatmaya başlamıştı. Aşağıdaki insanlardan gelen alkışlar çok net duyuluyordu.

James beni bırakınca başını başıma yaslayıp ufak bir öpücük kondurdu. “Seni seviyorum.” Diye fısıldadı.

Mavi gözlerine baktım. Derin menekşe mavisi gözlerine. Aşık olduğum gözlere… “Seni seviyorum!” dedikten sonra aşağıdaki insanlara dönüp “Teşekkür ederim!” diye bağırdım.

James’le neredeyse sırılsıklam olmuştuk. Ama bu ikimizin de umurunda değildi. “Sonra ne olacak James?” diye sordum birden bire.

“Evleneceğiz.” Dedi sırıtarak.

“Ya sonra, yaşlandığımızda, ölmek üzereyken… Ne olacak bize?” diye sordum. İhtimallerden korkuyordum. Hem de fazlasıyla.

Burnumun ucunu öptü. “Ben hep senin yanında olacağım. Asla ellerini bırakmayacağım.” Dedi çekici ses tonuyla.

Bende onu taklit edermiş gibi burnunun ucunu öptüm. “Ben de.” Dedim. “Ben de hep senin yanında olacağım ve asla ellerini bırakmayacağım.” Dedikten sonra uzandığı ıslak dudaklarımı doya doya öpmesine izin verdim.

Geçmişte yaşananların bedelini herkes bir şekilde ödemişti ya da hala ödüyordu. Katherine, o yaptığı iğrençliklerin bedelini canıyla ödemişti. Ben çok acı çekmiştim ve James de en az benim kadar acı çekmişti. Robert’sa belki de hala çekiyordu cezasını.

Ama artık mutluydum. Mutluluk sonunda kapımı aşındırmıştı.

-SON-
 

Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)

Geri
Üst