Miras - 12. Bölüm

[qecekondu06]

ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!

FİNALElanie, Raphaela, Dadı McReady,Labrador Lessie ve Emily gelmişti sonunda Büyük HadStone Meydanına. Yerde yatanAlicia, elbisesi paramparça edilmiş Minerva ve korkudan ne yapacağını bilemeyenDante ile hoş bir görünüm vardı, doğrusu. Dante paniklememeye çalışıyordu,Alicia’nın solgun yüzünü gördükçe. Neler döndüğünü biliyordu ve Aliciauyanmalıydı. Orada kalamazdı. Ağlamak istiyordu çünkü yapabilecek hiçbir şeyyoktu. Efendisine yardımcı olamıyordu!Bu gerçek onu yiyip bitirirken,altın sarısı gözler açıldı.“Irene” diye mırıldandı ve birdenyanındaki Dante’yi umursamadan kalktı ayağa, Alicia. Minerva’ya döndü.“Ne o? Astral Seyahatın bittigaliba. Eee kaldığımız yerden devam mı edelim çekilelim mi?” Alicia kaşlarıçatık, makasının ucunu burnuna değdirdi ve fısıldamaya başladı. Minerva nesöylediğini duyamıyor ve neler gördüğünü merak ediyordu. Acaba Josemarié’yibiliyor muydu? Birden Alicia’nın arkasında beyaz bir siluet belirdi. Hayran birifade ile baktı herkes o siluete. Siluet büyüdü ve Alicia’nın üstüne kocamanbir avatar oluşturup tekrar Alicia’nın bedenine girdi. Kimse bu kadar muazzambir görüntü beklemiyordu. Alicia’nın saçları o hoş kahverengiliğini kaybetmişbeyazlaşmıştı, solgun vücudu daha da solmuş, altın sarısı gözleri daha çokkoyulaşmıştı.“Ben… Irene’ye hiç benzemiyorumbu yüzden böyle oldum” dedi Alicia mahçup bir ifade ile. Sonra annesine vediğerlerine döndü.“Irene… Onun ruhu halen acıçekiyor. Ayrıntıları daha sonra anlatacağım ama önce Minerva ile yapmam gerekenbir iş var.” Minervaya döndü. Demek tam birleşme dedikleri buydu. “Pekala. İşleri bu noktaya getirmek istemezdimama bunu sen istedin. Tam birleşme pek çok açıdan farklı sonuç doğuran birbirleşmedir. Bunu nasıl göze aldın bilmiyorum ama ikimizde bundan sonrakisonuçlarına katlanacağız.”Tam birleşme denilen şey YasakKan denilen şeydi. Bir bakıma bir bedene 2 ruh koyarak sınırları zorlamakoluyordu. Beden geçici olarak ölmüş olan Katile verilirdi fakat zihni halenasıl sahip yönetirdi. Bu bedeni yıpratır ve yaşlanmayı felaket şekildehızlandırırdı. Süresi yapan kişinin enerjisi ile doğru orantılıydı. Aliciahazırladı kendin. Hazır mısın, Irene? Diye düşündü. Biliyordu, büyükbüyükannesi onu duyabiliyordu. Minervada tam birleşmeyi yapmıştı. Ama pek birdeğişim olmamış sadece gözleri koyulaşmıştı. Demek ki Minerva Katiline çokbenziyor diye düşündü Alicia. Ardından da ekledi, senden bu kadar farklıolduğum için üzgünüm, Büyük Büyükanne.Minerva, hançerinisallarken Alicia çok hızlı davranıyordu. Çevik hareketlerle vücutta uzunlukısalı kesikler açıyor, makastan kırt kırt sesleri geliyordu. Minerva bir süresonra Alicia’nın hızını takip edemedi. Baskın güç farkı çok rahat bir şekildehissediliyordu. Son darbe vurulacaktı ki Alicia tekrar kontrolü ele aldı vedurdurdu. Öldürmeyeceğiz, diye düşündü, Irene’nin ruhuna hakim olmak için.Tam gitmeden önce mırıldandıMinerva, “Tıpkı o zamanki gibi… Yine merhamet ediyorsun, Beden Terzisi.”Bunu söyleyen Minerva mıydıJosemarié mi bilmiyordu ama Alicia’nın gözünden istemsiz olarak bir yaşyanağını ıslattı. Ağlayanın Alicia olmadığını biliyordu herkes. Minervagülümsedi. Bu gülümsemede onun değildi. Alicia Irene’nin gittiğini ruhuhafiflediğinde fark edebilmişti. Kendisinde bir sorun yoktu ama Minerva pekiyideğildi. Yaşlanmıştı. Şimdiden 60larının başında bir kadın gibi gözüküyordu.“Ö-ölmeyeceksin değil mi?” dedi titrek bir sesle Alicia. Ne olursa olsun yinedeonun ablasıydı ve ona değer veriyordu.“Biliyor musun…” dedi Minerva.Sesi yaşlı bir nineninki gibi çıkıyordu.“Katil Ata’m, Josemarié adında‘Katil Hanım’ lakaplı bir kadındı. Kadınlardan nefret ediyordu çünkü eşini hoşbir kadın çalmıştı ondan. Irene ona tanıdığı tüm kadınlardan farklı davrandı.Kadınlar dünyanın en kutsal varlığıymış gibi. Ama o da erkeklerden nefretediyordu, nedenini bilmiyorum ama onu çılgına dönüyordu. Josemarié bir adamaaşık oldu. O adamın kalbi ise Irene’deydi. Irene de bu adamı seviyor amaarkadaşı Josemarié seviyor diye söylemiyordu. Mamafih bir gün karşı karşıyagelmek zorunda kaldılar. Irene son darbeyi vurmamıştı ama Josemarié ‘eğer benihayatta bırakırsan yine seni öldürmeye peşinden gelirim, bu yüzden öldür vebeni bu azaptan kurtar’ demiş… Josemarié’nin sevdiği adam Dante’nin büyükbüyükbabasıydı. Ve o adam –ismi James Leander- Josemarié’ye ve Irene’ye olanlaryüzünden hep suçluluk duydu. Ölmeden önce şöyle demiş ‘Irene kendi için en zorgörevin değer verdiklerin için başkalarını öldürmek olduğunu söylerdi.Josemarié’ye verdiği değer ve onu benim gibi biri yüzünden öldürmek zorundakalması, daha sonra geçmişinde çektiği acılarla beraber Irene’nın ruhu acıçekiyor. Irene’nin ailesini artık Leander’lara emanet ediyorum. Onu ve acıçeken ruhunu huzura kavuşturun. Katil Kanı taşıyıcısı bu korkunç acıyı,üzüntüyü miras alacak. Bu onun bedeli. Onu mutlu edin.” Alicia daha fazlatutamamıştı gözyaşlarını. Demek gerçek buydu. Demek bu yüzdendi. Ama içinde birrahatlık daha duydu. Bu ona ait olan bir rahatlama değildi. İçinde ona ait olanbir çığlık yoktu. Irene’ydi o. Ruhu bağırıyordu. Özür diliyordu. James’ten, Annie’den, Anna veJosemarié’den. “Son bir şey…” dedi Minerva. Artık zamanı dolmak üzereydi.“Sen benim için çok önemliydin,güçlü olmanı istedim. Seni herkesten korumak istedim hatta gerekirse kendimdenve bencilce isteklerimden bile. Üzgünüm.” Bu Minerva Bloose’un son sözleriydi.Noah Ulmar, efendisinin yanına çöktü. Onun gibi asil bir efendi bir dahagelemezdi. Bundan sonraki yaşamını, efendisinin kesin talimatlarına uyarakEmily Jaeger, Raphaela Jaeger ve Elanie Jaeger’ı koruyacaktı. Alicia? Ah onunzaten Dante’si vardı.“Benim halen anlamadığım bir şeyvar, makasa ne söyledin de seni bu ruhani güç ile doldurdu ve Minerva gibinasıl yaşlanmadan bu işten sıyrıldın?” dedi Haru, sinsice Alicia’nın yanınagelerek. Alicia tüm sesler kulaklarında uğuldarken onu nasıl duyduğunubilmiyordu. Delikanlıya baktı.Haru bu kızın gerçekten çokkorkunç olduğu kanısındaydı ama işin tuhaf kısmı öyle bir bakış sonrası“Irene’nin ruhu o makastaydı ve acı çekiyordu. Eğer benimle birlikte Minerva’yıyenerse onu bu acısından kurtaracağımı söyledim. Aslında Minerva’nın bir şeylerbildiğini biliyordum ve bunu anlattırabileceğimi umdum.”Sesi giderek kısılmıştı…Minerva kelimesi bile her şeyiyleiçini acıtıyordu. Irene ve Josemarié, Alicia ve Minerva. Tarihin oyunu muydubu? Anlamıyordu. Nasıl böyle bitebilirdi? Gözlerini yumdu.Böyle olmak zorundaydı. Kendinibu düşünceye alıştırmaya çalışırken bu sefer “Niye yaşlanmadım?” diyemırıldandı. Annesinin lafı gelmişti aklına. Sen özelsin. Katil Kanını mirasalmamıştı. O şekilde doğmuştu belki de bu yüzdendi, kim bilir? Dahaaydınlanmamış pek çok nokta vardı. Fakat aldığı bu acı mirası bir daha kimsenintaşımayacağı gerçeği çok rahatlatan bir şeydi. Dante’yi taradı altın sarısıgözler. Genç adam kıza doğru koştu ve kollarlının arasına aldı onu.“Hanımefendi” diye söze başladıama devamı dudaklarını örten dudaklar yüzünden devamı gelmedi. Bir süre sonranefes nefeseydiler. Alicia’yı yere indirdi. Kızaran yüzüne rağmen efendi havasınabürünerek, “Bundan sonra bazı kurallarımız olacak” dedi. “Dinliyorum.”
“1. Madde: Bana efendim demek yok-”“Hanımefendi olur mu?” “Hayır.İsmimle hitap edeceksin. 2. Madde: Sözümü kesmeyeceksin-”“Ben zaten asla Hanımefendiminsözünü kesmem.” Alicia hangisine daha çok sinirlense bilmiyordu. Her neyse diyedüşündü.“3. Madde: Artık hizmetkarımdeğilsin, özgür bırakıyorum seni. Çünkü ikimizde bu yükten kurtulduk-” “Kabul etmiyorum.”“Ha? Alicia gülümseyerek “neydensöz ediyorsun, Dante? Artık özgürsün! Bana ihtiyacın yok-”“Ağzına yalan yakışmıyor. Benhizmetkarın olarak kalmak- hayır. Ben senin sevgilin olmak istiyorum. Seniseviyorum, Hanımefendi- yani Efendim. Ah, şey yani Alicia.” Genç kız kıkırdadıama sonra Emily sözleri duymuş katı bir sesle“Toparla. Bir kıza böyle miteklif edilir? Kendinizden utanmalısınız, bayım” diye ayıplamaya başladı.Alicia gülmemek için kendini zor tutuyordu. Bacak kadar çocuktan azar işitenDante’nin ifadesi görülmeye değerdi. Dante de “Elbette. Çok haklısınız, Leydim”diyerek Alicia’ya döndü tekrar.Boğazını temizledi. Tamsöyleyecekti ki Alicia kollarını boynuna doladı ve “Seni seviyorum,Hizmetkarım. Hep benimle kal, Dante.” Dedi. Son kısmını sadece onun duyacağıbir biçimde söylemişti.“Sizi seviyorum, Efendim” dedigenç kızın dudaklarını öperken.“Alicia, hayatında bir tekbabasına değer vermişti.” Dedi Bayan Jaeger onları izlerken.“Babası ölünce yerini Minervadoldurdu. Ve Minerva gidince Dante. Şimdi Dante’yi kaybetmeyi göze alamazdı.”“O zaman hayatında en değer verdiğikişi şimdi Dante. Dante’nin onun yanında olması gerekiyordu. Ama kusursuzbeyimiz bunu göremedi!” Öfke ile soludu Raphaela.“Yinede Min-Chan için çoküzüldüm” dedi Emily. O, Minerva’yı hep Alicia’dan dinlemişti. Nasıl‘Mükemmel Bir Abla’ olduğunu… Nitekim Aliciamükemmel abla’dan çok uzaktı. Alicia başta fark edemese de Emily anlamıştı.Zeki bir kızdı. Minerva gerçekten harika biriydi.“Bu olayda böyle kapandısanırım.”Bayan Jaeger’de böyle olmasınıumuyordu ama içinde onu huzursuz eden bir his vardı.Ve genelde hisleri hep haklıolurdu…Gençler teknik arızadan ötürü kusur bakmayınnn Her neyse bölümleri düzelttim hee final deyi surat asmayın ikinci sezonu olacak hikayenin ve yeni böir hikaye daha KEyifli okumalar ​