Serbest Kürsü...

Cagataye95 · 25 Şub 2017

Kurgu...

Zifiri karanlığı aydınlık bırakacak kadar yoğun bir karanlık güçle saldırdı boşluktan gelen zalim. İnsanoğlunun birlik olup esareti yok edeceğini hesaba katmamıştı; kendinden o kadar emindi ki, tüm evreni aydınlatacak kadar güçlü enerjiyi hissettiğinde tüm şehveti sarsılmıştı. Soluk mavi noktanın canlılığını tek bir vuruşla söndürmek istiyordu nereden geldiği belli olmayan güç. Her şeyin yok olmasına ramak kalmıştı.
Ancak evrenin hiçbir köşesinde görülmeyecek kadar farklı bir tonuyla ortaya çıktı mavi. "İmkansız" denilen o saçma kelimeyi yerle bir ediyordu bu ton; sıradan bir beden nasıl saf enerji olup karanlığa karşı koyabilirdi? Bu cevabı kendi de bilmiyordu; benliğinin sesiyle oraya gelmişti. Karşı gücün farkında olmasına rağmen, sınırsızlığını ve saf gücünü bilmediği halde merkezindeki o ses sayesinde tüm cesaretiyle bilinmeyene karşı koyması için beynine talimat verdi. Hiçbir kaygı yoktu aklında, çünkü benliğindeki umut tanecikleri zaman kavramını geride bırakacak kadar hızlı bir şekilde birleşiyordu. Tüm dünya içindeki çocukla bir bütün olup, esaret denilen o zalimi yerle bir etmişken hiçbir karanlık güç bunu durduramazdı. Dünya dışı yaşama olan bağı her şeyi bu noktaya getirmişken savuşturması gereken gücün dünya dışından gelmesi büyük bir ironiydi.
Her şey saniyenin milyonda biri bir sürede gerçekleşti. Dünya hiçbir bilim kurgu filminde yer almayacak kadar hızlı bir şekilde kurtuldu. İyilik yine kazandı. O ise diğer kahramanlar gibi kendini feda etmemiş, bedeniyle, sıradan yaşamına devam etti.. Bir süre öncesine dek tek çözümün başka gezegenlere kaçmak olduğunu savunan beyinler, dünyayı milyarlarca yıl yaşatacak kadar doğal bir güçle beslemeye başladı; tüm insanlıkla birlikte...

CiqdemS · 28 Şub 2017

İnsanlar seni yanlış anladığında dert etme, duydukları senin sesin, fakat aklından geçirdikleri kendi düşünceleridir.

Cagataye95 · 5 Mar 2017

Eşduyum'dan...

"Sorgulamak... Gerçek olduğunu sandığımız ne çok yanlış var aslında. Bazen büyük bir cesaret kaplıyor benliğimi. Bardağımı tamamen boşaltmak; sadece keşfettiğim gerçekleri kabullenmek istiyorum. Beynimde yer alan yüz binlerce zımbırtıyı geri dönüşümsüz çöp kutusuna atmak... Kusursuzluğu ve onun ürünlerini kabullenmesini istiyorum en yakın dostum beynimin. Sorgulamalıyız; saflığı, doğallığı... Bir çocuğun hayal gücündeki kusursuzluğu... Ne kaybederiz ki? Karşımıza kim çıkarsa çıksın beraberliğimizi bozamaz kimse, benliğimizin tam merkezinde kusursuzluğun sonsuz gücü oldukça. Hepimiz sonsuz gücün ürünü değil miyiz? Öyleyse, sınırın esiri olamayız."
Bahar'ın konuşması, kafede büyük bir sessizlik oluşturdu. Sohbete kulak misafiri olan masalar da sessizleşmişti.

Alara söze katıldı:
"Empati kurmak... Bu, özgürlüğün kapılarını ardına kadar açacak en iyi anahtar olsa gerek. Bir çocuğun gözünden dünyaya bakın, hiçbir şeyin farkında değiller. Benliklerindeki saflığı, sonsuz hayal gücünü hissedin. Ve onların gelecek neslin ta kendisi olduklarını görün gözlerinden. Yaş ilerledikçe dünyanın farkında olmak, çocukların yanlış düşündüğünü ve yanlış hayaller kurduğunu mu gösterir? Ya Bahar'ın dediği gibi tüm bu dünya yalanlarla doluysa? Gerçekleri istiridye gibi çevreleyen yalanlarla..."

Hakan söze girdi:
"İstiridyenin içindeki inciyi bulmak zor değil. Olması gerektiği gibi yaşamak inciyi keşfetmemizi sağlayacaktır. Yani doğaçlayarak... Hiçbir kalıba bürünmeden, fabrika ayarlarımızdaki gibi... Biliyor musunuz, tam şu an sevginin, inciyi gösteren pusula olduğunu fark ettim. Hem pusula, hem de kusursuzluğun özü... Sinerjiye bakın! Kusursuz olan her şey birbiriyle bağlantılı aslında."