Sylvio: Black Waters İncelemesi

KERİM ERBAY · 8 Ağu 2024

Sylvio: Black Waters, ya benim ya da belki de GameSpot'un incelediği en az bilinen üçüncü oyun olabilir. Hayalet avcılığı serisi, uzun yıllardır derinlerde saklı bir mücevher olarak kalmıştı ve Black Waters bu galibiyet serisini sürdürüyor. Önceki oyunların en iyi kısımlarını bozmadan korurken, bazı yeni unsurlar ekliyor ve geride bıraktığı bazı mekanikleri tekrar hayat buluyor. Bunların hepsi onun lehine çalışmıyor, ama güçlü yönleri o kadar belirgin ki, yılın en iyi korku oyunlarından biri olma yolunda ilerliyor.

Sylvio: Black Waters'da, bir hayalet avcısı olan Juliette'i oynuyorsunuz. Önceki iki oyunda, Juliette, korkutucu panayırlarda ve perili evlerde, statik elektronik sesleri (EVP) kaydederek zamanını geçiriyordu. Black Waters, bu mekaniği bir kez daha öne çıkarıyor, ancak bu sefer oyuna bilim kurgu unsurları ekleyerek oldukça tuhaf ve öngörülemez bir ortamda bunu gerçekleştiriyor.

Başlangıçta, her şeyin pas renginde olduğu ve görünmeyen bir peyzaj mimarının bilinç akışı egzersizi yapıyor gibi görünen garip, Mars benzeri bir rüya dünyasına girmek zor olabilir. Daha önceki oyunlarda keşfettiğim daha dünyevi ve ilişkilendirilebilir yerlerin aksine, bu dünya neredeyse tamamen yabancı. Ancak, bu ortamın kendi başına sunduğu çekicilik kısa sürede kendini gösteriyor.

Dünya sürekli değişiyor ve labirent gibi; bazen oyunun beş açık merkezinden birinde başlıyorsunuz. Dünya, bazen baş aşağı veya dik gibi görünse de, çatlaklardan geçerken, harabe duvarlara tırmanırken ve merdivenlere çıkarken, kendinizi ters bir kürede sürünüyormuş gibi hissediyorsunuz. Dünya ne kadar yabancı ve baş döndürücü olsa da, gerçek anlamda kaybolmuyorsunuz. Oyun sizi bir şekilde gizlice yönlendiriyor; yerinizde sıkışıp kalmıyorsunuz, ama dünya sürekli olarak sizi çekiyor.

Amacınız dünyayı keşfetmek ve sizden önce burada bulunan insanlara ait ses ve video parçalarını bulmak. Önceki Sylvio oyunlarında olduğu gibi, ses tasarımı Black Waters'ın en büyük gücü. Stroboskop, önceki oyunları tek başına geliştiren küçük bir ekipti, ancak bu oyunda birkaç kişi daha yer alıyor. Ancak ekip, rahatsız edici ses tasarımında gerçek bir ustalık sergilemiş. Az oyun, bu seri kadar ürkütücü olabiliyor ve hayalet seslerini kaydetme mekaniğiyle, beş saatlik oyun süremde birkaç kez gerçekten tüylerim diken diken oldu.

Büyüdüğümde, hayalet avcılığı sitelerinde gezinmeyi her zaman severdim. İnançsızlığımı askıya alıp çevrimiçi bulduğum EVP'lerden korkmayı eğlenceli bulurdum. Sylvio, ürettiği EVP'lerin "gerçek" olabileceği izlenimini o kadar iyi veriyor ki, birbirlerinden ayırt etmek zorlaşıyor. Kayıtları bulduğunuzda, bunları ileri veya geri ve üç hızdan birinde çalmanız gerekiyor. Arka planda maskelenmiş mesajlar, sinir bozucu olabilir, bu yüzden bağlam eksik olduğunda ya da ölü insanlar, cadılar, şeytanlar gibi garip varlıklar bahsediyorsa, etkisi çok daha büyük oluyor.

Keşfettiğiniz seslerin çoğu şiirsel ve yarı hatırlanmış; kelimelerden çok duygularla bir araya getirilen bir rüya gibi. Tehlike veya şiddetle ilgili belirsiz göndermeler, oyunun rahatsız edici atmosferini daha da artırıyor, ancak her şeyi anlamlandıracak yeterli açıklama sunmuyor.

Bu bilişsel kapanış olmadan, zihin boşlukları doldurmaya eğilimlidir, tıpkı ekran dışında duyduğunuz ama asla göremediğiniz bir canavar gibi. Gece tek başıma ve kulaklıklarım takılıyken oynadığımda, Black Waters beni birkaç kez omuzumun üzerinden bakmaya itti. Bunu vurgulamak istiyorum çünkü hayatım boyunca birçok korku oyunu oynadım ve artık çok az oyun bu etkiyi yaratıyor. Ancak bu seriden gelen üç oyun, gerçekten farklı bir deneyim sunuyor.