Victoria – Knut Hamsun

Lorenzo · 13 Nis 2024

Değirmeni bir babanın oğlu olan Johannes, bir gün dere kenarında yürürken babası onu çağırır. Şatodan haber geldiğini ve kayıkları hazırlayıp çocukları adaya götürmesini söyler. Johannes, hemen yola koyulur ve onun için adeta bir lütuf olan bu görevi yerine getirmek için şatoya gider. İskeleye varınca çocukların kayığa binmesine yardımcı olur. Evin beyefendisinin ve onların arkadaşlarından oluşan bu grubu zaten tanıyordur, kayığa binerken suda rahat hareket edebilmek için uzun çizmeler giyen çoğunluğun aksine ayağındaki sandaletlerle yürümeye çalışan henüz on yaşındaki Victoria’ya onu taşıyabileceğini söyler ancak on dört-on beş yaşlarındaki Otto buna engel olarak kendisinin halledebileceğini söyler ve Victoria’ya ona yardım etmek isteyenin kim olduğu ile ilgili hesap sorar. Johannes gruba dahil olmak için o bölge ile alakalı ne kadar bilgili olduğunu göstermek ister ancak onunla alay ederler. Bunun üzerine Johannes gruptan ayrılır ve yumurta toplamaya gider. Döndüğünde çok yumurta topladığı için Victoria şaşkınlığını gizleyemez. Daha sonrasında Johannes elinde yumurtalarla adanın içine yürümeye başlar ve Victoria peşinden gelir. Beraber bir mağaraya girerler ve sohbetleri burada başlar. Burada Victoria, Johannes ile Otto arasında bir kıyaslama yapınca Johannes, buralardan gideceğini ve muhtemelen bir daha geri gelmeyeceğini söyler. Buna rağmen Victoria özensiz bir tavırla Johannes’e veda ederken, Johannes ona “Seni bir daha benim kadar seven biri bulamayacaksın, bunu sakın unutma, çok büyük adam olacağım ve çok para kazanacağım der. Hem prenses de benim olacak.” der. Bunun üzerine Victoria üzüldüğünü görünce belki geri gelebileceğini söyler ve giderken Victoria ona “Asıl prenses seni benim kadar sevemez.” der ve vedalaşırlar.

Aradan uzunca seneler geçer. Değirmencinin oğlu delikanlılık çağına gelir ve öğrenimini tamamlayıp vatanına döner. Yokluğunda büyümüş ve güzelleşmiş olan Victoria ile karşılaştığında tekrar konuşmaya başlarlar. Johannes, Victoria’ya en başından beridir aşıktır ve sürekli onun için şiirler yazar. Bu arada Johannes aralıklarla vatanına gidip gelir. Günler aylar birbirini kovalarken bir gün İran Kraliçesi hakkında bir eser yazarak büyük bir üne kavuşur ve karşılığında iyi bir miktar para alır. Şehrine yeniden döndüğünde yeniden Victoria ile karşılaşır. Ancak Victoria, Otto ile nişanlanmıştır. Ancak Johannes’in sürekli karşısına çıkar ve bir sıcak bir soğuk tavırlarla Johannes’in kafasını bulandırır. Ancak Victoria’yı her gördüğünde aşkı o kadar büyüktür ki bu durumu göz ardı eder. Ancak günlerden bir gün Johannes’e onu sevdiğini ve ona başka bir şey sormamasını söyler. Bu arada Johannes’in ünü giderek artar ve şato davetlerine çağrılır. Hatta Victoria özellikle Johannes’in bu davetlere katılmasını ister. Victoria’nın Johannes’e olan bu yakın tavrı nişanlısı olan Otto’yu ciddi derecede rahatsız eder. Johannes Victoria’nın karışık tavırlarına anlam veremez ve daha önceden boğulmak üzereyken kurtardığı ve yıllar sonra ondan hoşlanan kıza bir şans vermeye karar verir, bunu da Victoria’ya söyler. Ancak her şey iyi gidecek zannederken Johannes, onu sevdiğini söyleyen kişinin bir başka kişiyle beraber olduğunu öğrenir. Bu arada Otto bir av etkinliğine gider ve orada ölür. Victoria çok ağır bir hastalığa yakalanır ve Johannes Victoria’nın durumu hakkında bilgi almak ister. Ancak Victoria ölmüş ve ölmeden önce bir mektup yazmıştır. Johannes mektubu okumaya başlar: “Sevgili Johannes, siz bu satırları okuduğunuzda ben bu diyardan çoktan göçmüş olacağım. Artık size bu satırları yazmamı engelleyecek bir şey yok. Sizi bir daha göremeyeceğim ve bu yüzden dizlerinize kapanıp bastığınız toprağı öpmediğime, size aşkımı gösteremediğime çok pişmanım. Size sevgimi gösteremedim, çünkü binbir engelle karşılaştım. Babam bu evliliği isteyerek hem beni hem kendini mahvetti. Her şey için çok geç ama yine de bilmenizi istiyorum. Elveda Johannes, bana yaşattığınız her şey için teşekkür ederim. Size yaşattığım kötü günlerin özrünü dileyemeden göçüp gittiğim için beni bağışlayın. Bana yaşattığın her gün, her saat için size minnettarım.”

Johannes’in ise yazabilecek gücü kalmamıştır. Tek bir cümleyle yazısını sonlandırır: “Hoşçakal sevgilim!”