Ayyıldız2 | 2008 TR Yapısı • 1-99 Orta Emek Destan • Oto Avsız • 10 Temmuz 21:00 HEMEN TIKLA!
[TABLE="width: 100%"]
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD="width: 35%"]Kitabın Yazarı:[/TD]
[TD="width: 65%"]Nazan Bekiroğlu[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD]Yayınevi:[/TD]
[TD]Timaş Basım[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD]Kitap Türü:[/TD]
[TD]Yerli Romanlar[/TD]
[/TR]
[/TABLE]
[h=3]Mücella Nazan Bekiroğlu[/h]
Mücella, Nar Ağacı'ndan sonra merakla beklenen 1920-1970'li yılları tüm gerçekçiliğiyle anlatan, bir solukta okuyacağınız enfes bir romandır. Kitabın konusuna gelir isek;
Tevfik Efendi ve Neyyire Hanım'ın 2 çocuğundan biri olan Mücella babasını hiç görmemiş ve yaşamı boyunca annesinin sözünü iki etmemiş bir kızdır. Babasını şeker hastalığı yüzünden henüz annesi Mücella'ya hamileyken kaybetmiştir. Abisi Fahir ise Kerimanla evlendikten sonra annesi ve Keriman'ın aynı evde yapamayacağını anlamış ve Neyyire Hanım ve Mücella'yı bırakarak İstanbul'a gitmişlerdir. Neyyire Hanım, tek başına kız çocuğu büyütmenin zorluğunu anlamış ve Mücella'yı kendi gözünden bile sakınmıştır. Mücella ise annesinin bir dediğini iki etmemiş annesi ne derse onu yapmıştır. Mücella okula başladığı zamanlarda Neyyire Hanım, Mücella için endişelenmiş ve ortaokulu okumasına izin vermemiştir. Mücella'nın yeğeni Filiz Mücella'dan sadece bir iki yaş büyüktür fakat Mücella gibi değildir, okulu bitirdikten sonra Akşam Sanat'ına gitmeye başlamış açıldıkça açılmıştır. Her geçen gün biraz daha büyüyen Filiz ve Mücella gençlik yıllarına geldiğinde Filiz aşık olmaya başlamış, mektuplaşmaya başlamıştır o sıra da Mücella ise annesinin baskısıyla bakkaldan bile öteye gidememiştir. Mücella günleri bu şekilde geçirirken babasının mesleğinden dolayı dikiş nakış öğrenmiş ve 20li yaşlarına kadar tüm mahalleye yetecek kadar çeyiz hazırlamıştır. Ama tabii ki bu zaman zarfında Mücella gittikçe büyümeye ve evlenme yaşına gelmiştir.
Filiz ilk işine başlamış artık çalışan bir bayan olarak gayet alımlı ve güzel bir şekilde giyinmeye başlamıştır bu zaman zarfında Mücella, yemek yapmak, annesine rutin olarak kahve pişirmek ve çeyiz hazırlamak dışında hiçbir şey yapmamıştır ve Filiz artık evlenme kararı almıştır. Mücella, çeyizini hazırlamaya vakti olmayan Filiz'e bazı dikiş ve nakışlarını vermiştir fakat bunu hiç kıskançlık duymadan yapmıştır. Düğündü barktı derken Filiz ilk kızı Feriha'yı doğurmuş onun doğumunu anlamadan Gülümser dünyaya gelmiştir. Filiz o kadar çok çalıştığı için kızları Mücella büyütmüştür. Onlara anneleri gibi davranan Mücella, Gülümser'in süt annesi olmuştur. Fakat hala görünürlerde kimse yoktur.
Mücella artık 30'una dayanmıştır fakat tek yaptığı bir dikiş makinası alıp dikiş öğrenmek olmuştur, evlenmesi gereken yaşta dikiş dikip, ev temizlemiştir. Ağabeyi Fahir'in torunları bile olmuşken Mücella evde kalmıştır ve artık Neyyire Hanım'ın uslu kızı değil Neyyire Hanım ve Mücella diye bahsedilmektedir. Ve bir gün o acı an gelip Mücella annesi Neyyire Hanım'ı kıyma almak için çıktığı saatte kaybetti bir hastalığı da yoktu fakat zamanı dolmuş bu diyardan gitmesi gerekiyordu. Mücella öğrendiğinde uzun bir süre kendine gelemedi ama bu zaman zarfında ağabeyi Fahir eve gelmiş buzdolabı ve tüplü ocak alması için para bırakmıştı, ağabeyini geçirdikten sonra kendine gelmeye başladı Mücella. Kimin derdi tasası varsa Neyyire Hanım'a anlattıkları gibi artık Mücella'ya anlatıyorlardı. Ve bir gün Mücella'da yolun sonuna geldi ve annesi gibi o da yalnız başına bordo halının üstünde son nefesini verdi ve ondan geriye sadece dantel işlemeli sandık örtüsü ve abanoz kaplı ayna kaldı.
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD="width: 35%"]Kitabın Yazarı:[/TD]
[TD="width: 65%"]Nazan Bekiroğlu[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD]Yayınevi:[/TD]
[TD]Timaş Basım[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #FFFFFF"]
[TD]Kitap Türü:[/TD]
[TD]Yerli Romanlar[/TD]
[/TR]
[/TABLE]
[h=3]Mücella Nazan Bekiroğlu[/h]
Mücella, Nar Ağacı'ndan sonra merakla beklenen 1920-1970'li yılları tüm gerçekçiliğiyle anlatan, bir solukta okuyacağınız enfes bir romandır. Kitabın konusuna gelir isek;
Tevfik Efendi ve Neyyire Hanım'ın 2 çocuğundan biri olan Mücella babasını hiç görmemiş ve yaşamı boyunca annesinin sözünü iki etmemiş bir kızdır. Babasını şeker hastalığı yüzünden henüz annesi Mücella'ya hamileyken kaybetmiştir. Abisi Fahir ise Kerimanla evlendikten sonra annesi ve Keriman'ın aynı evde yapamayacağını anlamış ve Neyyire Hanım ve Mücella'yı bırakarak İstanbul'a gitmişlerdir. Neyyire Hanım, tek başına kız çocuğu büyütmenin zorluğunu anlamış ve Mücella'yı kendi gözünden bile sakınmıştır. Mücella ise annesinin bir dediğini iki etmemiş annesi ne derse onu yapmıştır. Mücella okula başladığı zamanlarda Neyyire Hanım, Mücella için endişelenmiş ve ortaokulu okumasına izin vermemiştir. Mücella'nın yeğeni Filiz Mücella'dan sadece bir iki yaş büyüktür fakat Mücella gibi değildir, okulu bitirdikten sonra Akşam Sanat'ına gitmeye başlamış açıldıkça açılmıştır. Her geçen gün biraz daha büyüyen Filiz ve Mücella gençlik yıllarına geldiğinde Filiz aşık olmaya başlamış, mektuplaşmaya başlamıştır o sıra da Mücella ise annesinin baskısıyla bakkaldan bile öteye gidememiştir. Mücella günleri bu şekilde geçirirken babasının mesleğinden dolayı dikiş nakış öğrenmiş ve 20li yaşlarına kadar tüm mahalleye yetecek kadar çeyiz hazırlamıştır. Ama tabii ki bu zaman zarfında Mücella gittikçe büyümeye ve evlenme yaşına gelmiştir.
Filiz ilk işine başlamış artık çalışan bir bayan olarak gayet alımlı ve güzel bir şekilde giyinmeye başlamıştır bu zaman zarfında Mücella, yemek yapmak, annesine rutin olarak kahve pişirmek ve çeyiz hazırlamak dışında hiçbir şey yapmamıştır ve Filiz artık evlenme kararı almıştır. Mücella, çeyizini hazırlamaya vakti olmayan Filiz'e bazı dikiş ve nakışlarını vermiştir fakat bunu hiç kıskançlık duymadan yapmıştır. Düğündü barktı derken Filiz ilk kızı Feriha'yı doğurmuş onun doğumunu anlamadan Gülümser dünyaya gelmiştir. Filiz o kadar çok çalıştığı için kızları Mücella büyütmüştür. Onlara anneleri gibi davranan Mücella, Gülümser'in süt annesi olmuştur. Fakat hala görünürlerde kimse yoktur.
Mücella artık 30'una dayanmıştır fakat tek yaptığı bir dikiş makinası alıp dikiş öğrenmek olmuştur, evlenmesi gereken yaşta dikiş dikip, ev temizlemiştir. Ağabeyi Fahir'in torunları bile olmuşken Mücella evde kalmıştır ve artık Neyyire Hanım'ın uslu kızı değil Neyyire Hanım ve Mücella diye bahsedilmektedir. Ve bir gün o acı an gelip Mücella annesi Neyyire Hanım'ı kıyma almak için çıktığı saatte kaybetti bir hastalığı da yoktu fakat zamanı dolmuş bu diyardan gitmesi gerekiyordu. Mücella öğrendiğinde uzun bir süre kendine gelemedi ama bu zaman zarfında ağabeyi Fahir eve gelmiş buzdolabı ve tüplü ocak alması için para bırakmıştı, ağabeyini geçirdikten sonra kendine gelmeye başladı Mücella. Kimin derdi tasası varsa Neyyire Hanım'a anlattıkları gibi artık Mücella'ya anlatıyorlardı. Ve bir gün Mücella'da yolun sonuna geldi ve annesi gibi o da yalnız başına bordo halının üstünde son nefesini verdi ve ondan geriye sadece dantel işlemeli sandık örtüsü ve abanoz kaplı ayna kaldı.
