Ayyıldız2 | 2008 TR Yapısı • 1-99 Orta Emek Destan • Oto Avsız • 10 Temmuz 21:00 HEMEN TIKLA!
Çivi Yazısı
Eskiçağ'da, Mezopotamya kavimlerinden Sümerler'in buldukları ve kullandıkları bir yazı türü. Sümerler daha önce resim yazısı kullanıyorlardı. Bu yazıyı geliştirerek çivi yazısı haline getirdiler (İ.Ö. 3200).
Çivi yazısı, ucu sivri ve üç köşeli bir kalemle yumuşak kil tabletlerinin üzerine bastırılarak yazıldığı için işaretlerdeki çizgiler arkeologlarca çiviye benzetilmiş ve adını da bu benzetmeden almıştır. Çivi yazısının iki bin kadar hece ve kelime işareti vardı. En çok kullanılanların sayısı ise bine yakındı. Sümerler böylelikle çivi yazısını kullanarak düşüncelerini ve hecelerin seslerini belirtmeyi başardılar. Fakat bu bir harf yazısı olmadığı için öğrenilmesi da çok zordu.
Çivi yazısı, bazı değişiklikler ve eklerle Akad-ar, Elamlılar, Babilliler, Asurlular, Hititler, Urartular ve en sonra Persler tarafından da kullanılmıştır. 19. yüzyılda başlayan çivi yazısının çözümlenmesi çabaları, birkaç arkeolog kuşağının birbirini takip eden araştırmalarından sonra ancak 20. yüzyılda tam anlamıyla başarılabilmiştir.
Eskiçağ'da, Mezopotamya kavimlerinden Sümerler'in buldukları ve kullandıkları bir yazı türü. Sümerler daha önce resim yazısı kullanıyorlardı. Bu yazıyı geliştirerek çivi yazısı haline getirdiler (İ.Ö. 3200).
Çivi yazısı, ucu sivri ve üç köşeli bir kalemle yumuşak kil tabletlerinin üzerine bastırılarak yazıldığı için işaretlerdeki çizgiler arkeologlarca çiviye benzetilmiş ve adını da bu benzetmeden almıştır. Çivi yazısının iki bin kadar hece ve kelime işareti vardı. En çok kullanılanların sayısı ise bine yakındı. Sümerler böylelikle çivi yazısını kullanarak düşüncelerini ve hecelerin seslerini belirtmeyi başardılar. Fakat bu bir harf yazısı olmadığı için öğrenilmesi da çok zordu.
Çivi yazısı, bazı değişiklikler ve eklerle Akad-ar, Elamlılar, Babilliler, Asurlular, Hititler, Urartular ve en sonra Persler tarafından da kullanılmıştır. 19. yüzyılda başlayan çivi yazısının çözümlenmesi çabaları, birkaç arkeolog kuşağının birbirini takip eden araştırmalarından sonra ancak 20. yüzyılda tam anlamıyla başarılabilmiştir.
