HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Dışkı kaçırma her 100 çocuktan
birinde -özelliklede erkek
çocuklarında görülen hem fizyolojik
hem de ruhsal bir rahatsızlıktır.
Genellikle yatağa işemede
olduğundan daha ağır bir
uyumsuzluk göstergesidir. Dört
yaşından sonra ve ilkokul yaşlarında
görülmesi önemli ruhsal
bozuklukların varlığını belirtir. Dışkı
iç çamaşıra bulaşmış, belirli köşelere
saklanmış, duvarlara sürülmüş ya da
uygunsuz yerlere (giysilerine, halının
üzerine vb.) yapılmış olabilir.
Fizyolojik rahatsızlık, bağırsak
kontrolünün sağlanamaması
sonucunda büyük tuvaletin altına
kaçırılmasıdır. Bazı çocuklar ileri
düzeyde kabızlık çekerler ve bu
çocuğun tuvaletini yaparken acı
çekmesine, tuvalete gitmekten
korkmasına ve kaçınmasına yol açar.
Bu yüzden büyük tuvaleti
bağırsaklarda birikir ve daha büyük
bir tıkanmaya neden olur. Tıbbi bir
nedenden olma olasılığı çok sık
rastlanan bir durum değildir ama bu
olasılığında göz önünde
bulundurulması gerekir. Bazı
çocuklarda bağırsaklarını kontrol
etmeyi öğrenmemiş olabilirler.
Bunun nedeni öğrenme güçlüğü
(gelişimsel gecikme) ya da yetersiz
tuvalet eğitimi sebebiyle, baştan
tuvaletini tutma alışkanlığını
kazanmamış olmalarıdır. Gerçekten
dışkılarını tutamayan çocuklar da
pek çok uyumsuzluk belirtisi
gözlenir. Bu çocuklar genellikle
yaşlarından küçükmüş gibi
davranırlar. Bağımlılık, inatçılık,
kısıtlı ya da bozuk arkadaş ilişkileri,
çevre ve okula karşı uyumsuzluk,
dolaylı yoldan tepki gösterme
gözlenen en tipik belirtilerdir.
Ruhsal rahatsızlık ise, dışkılama
düzene girdikten sonra bozulmasıdır.
Çocuğun duygusal yönden bir
sıkıntısı varsa, bağırsak hareketlerini
kontrol etmekte zorlanır. Bu durum
alt ıslatmada olduğu gibi yeni bir
kardeşin doğumu, anneden ayrılık,
korkutucu olaylar, anaokuluna
başlayış ya da hastaneye yatış gibi
ruhsal etkenlere bağlı olarak görülür.
Bu rahatsızlık, evde anne`nin
temizliğe ve titizliğe önem vermesi,
cezalandırıcı tutumları ve baskıcı bir
tutumla tuvalet eğitimi uygulaması
söz konusu olduğunda belirginleşir.
Dışkılamanın, sadece evde görülmesi
çocuğun annesiyle arasındaki
sorunlu ilişkinin en belirgin
özelliğidir. Çocuk bu davranışıyla,
annesine hem başkaldırmak hem de
annesinin ilgisini çekmek ister. Anne
ve çocuk arasındaki çekişmeler çoğu
zaman cezalar, korkutmalar ve dayak
ile sonuçlanır. Ancak çocuk tuvalete
gitmeye karşı direnç gösterecektir.
Bu problemi önleme ve tedavisinde,
anne-babalar ne kadar sinirlenirlerse
sinirlensinler çocuğu
eleştirmemelidirler. Onun bir suçu
yoktur. Bu tür alışkanlığa sahip
çocukların üzerinden gereksiz
baskılar kaldırılmalı ve aşırı titiz
tutumlardan vazgeçilmelidir. Çocukla
olumlu bir ilişkiye girildikten sonra
dışkılamasını düzene koymak
kolaylaşacaktır. Ceza ve dayağa son
verilmeli, kesin bir tutumla günde 3
– 4 kez belirli aralıklarla tuvalete
oturtulmalıdır. Yemeklerden sonra
bağırsak çalışması hızlandığı için, bu
zaman diliminde tuvalete
oturtulması daha uygun olacaktır.
Çocuk direnç gösterse de, anne
soğukkanlılıkla kararlı tutumunu
sürdürmelidir. Gerekirse sevdiği bir
şeyden (Tv seyretmek, dışarıda
oynamak vb.) onu alıkoymak gerekir.
Başarılı olduğunda ise övülmeli ve
ödüllendirilmelidir. Bu sayede okul
öncesi çağında annenin tutumu çok
katı değilse, kısa sürede düzen
sağlanabilir. İlişkilerin çok bozuk
olduğu durumda mutlaka profesyonel
uzmanlardan psikolojik yardım
alınmalıdır. Eğer çocuk kabız ise, lifli
gıdalar, bol meyveler ve bol sıvı
tüketmelidir. Acıyacağından korkan
ve tuvalete gitmekten kaçınan
çocuklara, tuvalette okunacak
öykülerin yanı sıra balon şişirtmek de
hem ıkınmalarını hem de
rahatlamalarını sağlaması için yararlı
olabilir. Stres altındaki çocukların
endişeleri varsa, nedenleri
bulunmalı ve çözüme ulaştırılmalıdır.
Gelişim sorunları olan çocuklarda bu
taktiklere olumlu yanıt vereceklerdir
ancak daha uzun bir süre
profesyonel yardım almaları gerekir.
birinde -özelliklede erkek
çocuklarında görülen hem fizyolojik
hem de ruhsal bir rahatsızlıktır.
Genellikle yatağa işemede
olduğundan daha ağır bir
uyumsuzluk göstergesidir. Dört
yaşından sonra ve ilkokul yaşlarında
görülmesi önemli ruhsal
bozuklukların varlığını belirtir. Dışkı
iç çamaşıra bulaşmış, belirli köşelere
saklanmış, duvarlara sürülmüş ya da
uygunsuz yerlere (giysilerine, halının
üzerine vb.) yapılmış olabilir.
Fizyolojik rahatsızlık, bağırsak
kontrolünün sağlanamaması
sonucunda büyük tuvaletin altına
kaçırılmasıdır. Bazı çocuklar ileri
düzeyde kabızlık çekerler ve bu
çocuğun tuvaletini yaparken acı
çekmesine, tuvalete gitmekten
korkmasına ve kaçınmasına yol açar.
Bu yüzden büyük tuvaleti
bağırsaklarda birikir ve daha büyük
bir tıkanmaya neden olur. Tıbbi bir
nedenden olma olasılığı çok sık
rastlanan bir durum değildir ama bu
olasılığında göz önünde
bulundurulması gerekir. Bazı
çocuklarda bağırsaklarını kontrol
etmeyi öğrenmemiş olabilirler.
Bunun nedeni öğrenme güçlüğü
(gelişimsel gecikme) ya da yetersiz
tuvalet eğitimi sebebiyle, baştan
tuvaletini tutma alışkanlığını
kazanmamış olmalarıdır. Gerçekten
dışkılarını tutamayan çocuklar da
pek çok uyumsuzluk belirtisi
gözlenir. Bu çocuklar genellikle
yaşlarından küçükmüş gibi
davranırlar. Bağımlılık, inatçılık,
kısıtlı ya da bozuk arkadaş ilişkileri,
çevre ve okula karşı uyumsuzluk,
dolaylı yoldan tepki gösterme
gözlenen en tipik belirtilerdir.
Ruhsal rahatsızlık ise, dışkılama
düzene girdikten sonra bozulmasıdır.
Çocuğun duygusal yönden bir
sıkıntısı varsa, bağırsak hareketlerini
kontrol etmekte zorlanır. Bu durum
alt ıslatmada olduğu gibi yeni bir
kardeşin doğumu, anneden ayrılık,
korkutucu olaylar, anaokuluna
başlayış ya da hastaneye yatış gibi
ruhsal etkenlere bağlı olarak görülür.
Bu rahatsızlık, evde anne`nin
temizliğe ve titizliğe önem vermesi,
cezalandırıcı tutumları ve baskıcı bir
tutumla tuvalet eğitimi uygulaması
söz konusu olduğunda belirginleşir.
Dışkılamanın, sadece evde görülmesi
çocuğun annesiyle arasındaki
sorunlu ilişkinin en belirgin
özelliğidir. Çocuk bu davranışıyla,
annesine hem başkaldırmak hem de
annesinin ilgisini çekmek ister. Anne
ve çocuk arasındaki çekişmeler çoğu
zaman cezalar, korkutmalar ve dayak
ile sonuçlanır. Ancak çocuk tuvalete
gitmeye karşı direnç gösterecektir.
Bu problemi önleme ve tedavisinde,
anne-babalar ne kadar sinirlenirlerse
sinirlensinler çocuğu
eleştirmemelidirler. Onun bir suçu
yoktur. Bu tür alışkanlığa sahip
çocukların üzerinden gereksiz
baskılar kaldırılmalı ve aşırı titiz
tutumlardan vazgeçilmelidir. Çocukla
olumlu bir ilişkiye girildikten sonra
dışkılamasını düzene koymak
kolaylaşacaktır. Ceza ve dayağa son
verilmeli, kesin bir tutumla günde 3
– 4 kez belirli aralıklarla tuvalete
oturtulmalıdır. Yemeklerden sonra
bağırsak çalışması hızlandığı için, bu
zaman diliminde tuvalete
oturtulması daha uygun olacaktır.
Çocuk direnç gösterse de, anne
soğukkanlılıkla kararlı tutumunu
sürdürmelidir. Gerekirse sevdiği bir
şeyden (Tv seyretmek, dışarıda
oynamak vb.) onu alıkoymak gerekir.
Başarılı olduğunda ise övülmeli ve
ödüllendirilmelidir. Bu sayede okul
öncesi çağında annenin tutumu çok
katı değilse, kısa sürede düzen
sağlanabilir. İlişkilerin çok bozuk
olduğu durumda mutlaka profesyonel
uzmanlardan psikolojik yardım
alınmalıdır. Eğer çocuk kabız ise, lifli
gıdalar, bol meyveler ve bol sıvı
tüketmelidir. Acıyacağından korkan
ve tuvalete gitmekten kaçınan
çocuklara, tuvalette okunacak
öykülerin yanı sıra balon şişirtmek de
hem ıkınmalarını hem de
rahatlamalarını sağlaması için yararlı
olabilir. Stres altındaki çocukların
endişeleri varsa, nedenleri
bulunmalı ve çözüme ulaştırılmalıdır.
Gelişim sorunları olan çocuklarda bu
taktiklere olumlu yanıt vereceklerdir
ancak daha uzun bir süre
profesyonel yardım almaları gerekir.
