Miras 8. Bölüm

[qecekondu06]

HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!

8. Bölüm
Minerva ile tanışmaları babası sayesindeydi, Dante iletanışmalarına da Lessie ve Minerva etkili olmuştu. Hayatına anlam yükleyen buiki insanı her şeyden çok sevmesine rağmen yine de Dante’nin Minerva ileevleneceği gerçeği…
Alicia nefes nefese uyandı.
Uyandığında etrafında annesi, kız kardeşi, köpekleriLessie, dadıları ve kuzeni Raphaela vardı. Ne kadar kalabalık... diye düşündüAlicia. Yatağında bağdaş kurdu. Annesi endişeli gözlerini çevirdi. “İyi misin,Alicia?” “Evet, anne.” “Çok endişelendirdin beni, Al!” dedi Emily ve Raphaelaaynı anda. Bazen bu ikisi birbirlerine o kadar çok benziyorlardı ki… “Üzgünüm,Raph, Em.”
Lessie burnunu sürttü koluna. Başını okşadı. Lessie’yebaktığı zaman aklına rüyası ve rüyasının devamı geliyordu. Aslında şuna hayatıdesek daha doğruydu. Lessie sayesinde olmuştu ilk tanışmaları. Labrador yerindeduramayarak Alicia’ya da peşinde ormanın derinliklerine dalmıştı. Kaçyaşındaydı? Altı mı? Gölün oraya geldiklerinde durmuş ve çimlere yatmıştı.Lessie evin 2 kuşaktır yaşlı ve koruyucu köpeğiydi. Burayı onlardan daha önceavucunun içi gibi bilmesi mümkündü. Lessie, biraz daha çimlerde süründüktensonra köknar ağacının altındaki karartının yanına koştu.
“Lessie!” Karartı ona doğru sarıldı, onu okşadı. O dakimdi? Alicia merakla ve küçük adımlarla ilerledi. Kendisinden iki yaş büyükolan ve şu an evlenmekte olan adamla ilk o zaman karşılaşmıştım.
“Büyümüşsün, kızım” demişti Lessie’ye.
“Ba-Bayım? Köpeğimi tanıyor musunuz?” “Evet…” Küçük kızınsoracak çok sorusu olmasına rağmen hepsini içine atarak köknarın dibine oturdu.Lessie mutlulukla sürtmüştü burnunu o zaman…
“Üşüdün mü?”
“Bi-birazcık.” Çocuk üstündekini uzattı küçük kıza.
“Burası pek güvenli değildir.”
“Öyle mi?”
“Evet. Seni eve götüreyim.”
“Pekala.”
Onunla ilk konuşması bu şekildeydi. Bu buluşmalar gidereksıklaşmıştı. Her yaz sürekli ormanın derinliklerindeki göle gidiyordu kız.Sürekli o çocukla buluşuyordu. Zamanın nasıl geçtiğinin farkında bile değildi.Sürekli konuşuyorlar ama ne kendilerinden ne de isimlerinden söz ediyorlardı.Bir gün evine gelen bir amca ile öğrenmişti ismini. Ve bundan sonra hizmetkarıolacağını… O çocuk çok küçük yaşta başlamıştı öldürmeye. Bu sözler Alicia’yıkorkutsa da o çocuk korkutmuyordu. Ne olursa olsun… Dante’ye hep güvenecekti.Çünkü Alicia ilkokul deneyimi yaşamamış her türlü eğitimi evde almıştı. Tekarkadaşıydı Dante. Dante’nin de öyle. O yaşta katil olmuş biri, hayattakaybolmuş karanlığa karışmış biriydi. Onu oradan çekip alandı Alicia. Kimolduğunu sormadı. Oysa bilinirse onu terk eder diye korkmuştu Dante. Aliciaanlamıştı bunu. Gülümsedi ve tekrar oraya gelmeye devam etti.
Her zaman…
“Ya ben kötü biriysem?”
“Eee n’olmuş?”
“Benimle takılmak ister miydin o zaman?” “Bence kötü biriolsaydın çoktan bana zarar vermiş olurdun. Bence iyi birisin!” “Ya gerçektenkorkutucu bir insansam?” sesindeki endişe durumu az çok belli ediyordu amaAlicia gülümsedi. O kadar saf, neşeli ve kıt beyinliydi ki... Dante içindekikatilin sonsuz bir uykuya yattığını hissine kapılıyordu.
“Eğer gerçekten öyle biri olsaydın… Havalı olduğunudüşünürdüm.” Halende öyle düşünüyordu. Dante en iyisiydi, en havalı, enyakışıklı, en sempatik, en ciddi… En… En…
“Alicia!” diye kendisine seslenen Raphaela ile ayrıldıdüşüncelerinden. Raph ona bir şeyler anlatıyor ama söyledikleri bir kulağındangirip öbüründen çıkıyordu. En sonunda ikisi de yattıklarında rahatlamıştı.Geceyarısı göreceği kabustan uyanacağını bilmeden gözlerini kapadı Alicia.
Rüyasında bir evlilik törenindeydi, herkes mutluluklagülümsüyordu. Hemen Dante’yi taradı gözleri. Evet, oradaydı. Simsiyah hoş birtakım elbisenin içinde. Yanına gidip Dante diye bağırdı Alicia ama Dantegörmüyordu genç kızı. Karşıdan gelen kadına kilitlenmişti gözleri. Minervabembeyaz bir gelinlik içinde gelmişti. Düz ve simsiyah olan saçları buklelerşeklinde omuzlarından dökülüyordu. Askısız ve dekolteli gelinliği büyükgöğüslerini zar zor örterken yüzünde zafer kazanmış bir sırıtış vardı.
“Sevgilim, bugün büyük gün” dedi Dante’ye. Dante onuyumuşak bir şekilde başlayan sonrada git gide ateşlenen bir şekilde öptü. Evet,Dante bir kızı öpmüştü. Alicia çığlıklar atarken Hanımefendisini duymayanhizmetkar şimdi Minerva’nın gelinliğini yırtmış onunla sevişiyordu. Minerva biryandan inlerken diyer yandan Alicia’ya baktı. Evet, o hayalet kızı görmüştü.Dudaklarının kenarı kıvrıldı ve onları Dante’ninkilere kilitledi. Aliciagördükleri karşısında ne yapacağını bilememişti, sonra birden her şey karardı.Etrafını onca insan sarmıştı. Herkes ona soğuk bakışlar atıyor, “cadı”, “bozukkanlı” gibi şeyler diyordu. Neye daha çok üzülmeliydi? Ama onu en çok öldürenşey, Dante’nin Minerva’ya “Bu cılız kızda kim, sevgilim? Kardeşin mi?”demesiydi.
Gece yarısı çalan çanla rüyasından sıyrıldı, Alicia. Çokterlemişti. Hemen elini yüzünü yıkadı. Aynadaki solgun kıza bakarken aklınaDante ile yapacağı buluşma gelmişti. Gitmeli miydi? Etrafına baktı herkes mışılmışıl uyuyordu. Geceliğini bile değiştirmeye gerek duymadı. Dolunayın gökteparıldamasına rağmen o kadar karanlıktı ki etraf hiç feneri aramaya girişmekistemedi. Lessie’yi uyandırmamaya dikkat ederek antika ve süs eşyası olarakkullandıkları lambayı alıp içindeki mumu yandı. Kalbi güm güm atıyordu ki buses belki evdeki tek sesti.
Lessie’nin bir kulağı havaya kalktı. Alicia’nın peşi sıradışarı çıkarak burnunu sürttü genç kıza. Alicia ufak çaplı sessiz bir çığlıkattı – artık o nasıl oluyorsa- “Seni şeytan köpek!” dedi sessizce. Lessiekuyruk salladı. Alicia gerçekten bu köpeğin bir bela olduğunu düşünüyordu.Lessie bu yolculuğun sonunu kestirebiliyordu. Akıllı köpek ne olacak.Alicia’nın elini yaladı ve önden ilerlemeye başladı. Alicia onunda orayagideceğini bildiğini biliyordu. Çünkü bu yola aşinaydı ikisi de. Ve açık alanaçıkmadan önce durdu. Nefesini tuttu.
Sürpriz yapmak istemişti ama bu yanında sürekli sesçıkartan bir köpek ve 600 metreden ileride bile gözüken elindeki nenemdevrinden kalma lamba ile pek mümkün değildi. Ne anlamı var ki diye düşünerekköknar ağacının yanına gitti. Dante yere uzanmıştı. Alicia o zamana dek yalınayak geldiğini fark etmemişti. Soğuk ve ıslak çimlere basınca ürperdi. Lambayıağacın minik çıkıntısına ası verdi. Hafif bir ışık, açık yıldızlı gökyüzü veetraftaki tek sesin su sesi ve köpeğin nefes alıp verişleri… (aslında dahasonra Lessie’de susup Alicia’nın yanına kıvrılmıştı)
Yanında Dante vardı. Sadece o ve kendisi. Yalnız. Saçınındiplerine kadar kızardı. Ama sonra Raphaela’nın söylediklerini hatırlayınca herşeyin yerini öfke aldı.
“Bir şey demeyecek misin?!” dedi Alicia öfkesine hakimolmaya çalışarak.
“Hımmm”
“Hımmm duymak istediğim bir şey değil.”
“Ne duymak istiyorsun?” Alicia irkildi. Onunla konuşan adamDanteydi ama hiç kendisi gibi değildi.
“Gerçek halimi nasıl buldun, Hanımefendi?” Sözlerindekiiğneleyici ton ve kınaye… Alicia, Dante’ye çevirdi başını. Yumruk mu atmalıydıtokat mı? Hangisi daha etkili olurdu? Belki de kasığına tekme atmalıydı amaayakta değillerdi. Lanet olsun! Aniden üstüne çıktı Dante, genç kızın.
“Dante!”
“Beni deli ediyor…” diye mırıldandı. Ela gözleri hüzün veöfke ile kaplıydı. Alicia ilk defa… İlk defa o gözlerde bir duygu görmüştü.
Bu bölümü<strong> ile okursanız daha etkileyici olur^^
“Ney… seni deli ediyor?” diye sordu Aliciamerakla. Aralarında ne olursa olsun Dante için endişeleniyordu. Dante birazbocaladı. Gözlerini kaçırdı ama sonradan battı balık yan gider diye düşünerek(yazar notu: iyi düşünmüşsün oğlum ) açıklamaya koyuldu.
“Başkasının sana dokunabileceği, o şirin yüzifadelerini görebileceği, seni kızdırırken keyif alabileceğini düşünmek… Benideli ediyor.” Bu sefer çıldırma sırası Alicia’daydı.
“Bana bak adam! Hem böyle diyorsun hem deevleniyorsun! Nasıl iştir bu, anlayan beri gelsin…”
“Evlenmek mi?” yüzündeki şaşkın bakışı gördükçeAlicia daha çok öfkelenmişti. Ama bir yandan da Raph ona oyun mu oynadı diyedüşünmeden edememişti.
“Ve Minerva ile!”
“Haa şu olay. Bak o sandığın gibi değil. Ben…”
“Buyurun tipik sevgili atışmalarına. Benimlekafamı buluyorsun sen?!”
“Se-Sevgili mi?” Yok artık! Diye düşündü Alicia.Dante utanmış mıydı? Bu nasıl bir geceydi böyle? Dante onun önünde duygularınısergiliyordu… Bu bir hizmetkarın efendisine karşı asla yapmayacağı şeylerdenbiriydi ama. O duygularını ‘Hizmetkar’ olarak değil, Dante olarak göstermişti.Bir fincan sıcacık çikolatalı süt içmiş gibi oldu Alicia. Üstündeki Dante’yesarıldı. Bu tepki karşısında şaşıran Dante dengesini kaybederek yere düşünce busefer üstte Alicia olmuştu. Ama bırakmadı onu Alicia. Sarılmaya devam etti.
“Ben… Ben bu Dante’yi görmek için o kadar uzunzamandır bekliyordum ki…” Başka söze gerek yoktu. Genç adam yanağından süzülengözyaşları arasında yüzünü kızın buklelerine gömdü. Onlar böyle iken yanlarındauyuyan labradorun araya girmesi ile büyü bozulmuştu. Lessie olmadan olur muyduki!
Güzel bir geceydi. Ne soğuk ne sıcak… Durgun gölünkenarında iki kişi ellerini birbirilerine kenetlemiş, ne güzel de dansediyordu. Bukleleri rüzgarla sallanan peri gibi bir kız, iri cüsseli gençadamın güçlü kollarına bırakmıştı. Dünyadan habersiz, yavaşça dönerlerken,hafif bir meltem eşlik ediyordu onlara. Yıldızlı bu gece de, köknarın dalındakilamba sönmüştü, sessizce. Ama ikisi de ışığa gerek olduğunu düşünmüyordu çünküetraflarını on bin ateşböceği sarmıştı kahkahaları eşliğinde. *
Alicia yine parmak uçlarında içeri girerek kendiniyatağa attı. Ne geceydi ama! Hiç uykusu yoktu. Her anıyı tekrar zihnindetekrardan izlerken birden ‘evlenme mevzusunu’ konuşmadıkları aklına gelmişti.Kızın ismi Minerva Urshia Bloose’du. Kendisinden bir yaş büyük ve köklü biraileden geliyordu. Alicia gibi Katil Kanı taşımasına rağmen o aynı zamandaöldürmeye meğilli biriydi. Minerva uzun boylu, ince ve güzel bir kızdı.Kuzgunkarası saçları dümdüzdü ve parlıyordu, çikolata kahvesi gözlerinde peksıcak olmayan donuk bir ifade olurdu genelde. Dante neden onun gibi biri ileevlenmek istesindi ki? İşte bunu anlayamıyordu Alicia. Minerva ile konuşmasıgerekiyordu ama bundan önce Dante hakkında bilmediği şeylerin olduğunusezinliyordu. Başını yastığa koyup uyumaya zorladı kendini. Sabah kalktığındaise aç hissetmiyordu. Üstünü değiştirmek yerine dosdoğru aşağıda dalgın dalgınoturan Bayan Jaeger ve Raphaela’nın yanına indi.
“Anne, Raph?” dedi dikkatlerini çekmek için.İkiside merakla ona doğru döndü.
“Şu evlilik… Bu konuda ne biliyorsunuz?” ElanieJaeger hemen başını farklı bir yöne çevirdi. Raphaela ise halıdaki desenleriincelemeye başladı. Bu da neydi böyle? Genç kız sinirle ayağını yere vurdu.
“Anlatır mısınız?!” Annesi ve suç ortağı kuzenibakıştılar.
“Gel, anlatacağız” dedi sonunda Raphaela.
“Katil Kanlıları lanetlerinden kurtarmak için biryol vardır” diye söze girdi, Bayan Jaeger. “… O da hizmetkarı başka bir efendiile evlenirse. Minerva’nın sana yardımcı olması başta hepimizi çok şaşırtsa dasanırım istediği Dante. Dante ise seni kurtarmak istiyor. Bu yüzden… Ona engelolamadık.” Bu hikayenin genel hatlarıydı. Birde bunun dışında Dante’ninElanie’ye söyledikleri vardı Alicia hakkında. Irene ile aralarındaki bağ,Alicia’ya verdiği değer… Kendisi asla kurtulamayacaktı ama Alicia… Onukurtarabilirdi. Sevdiği kadın için bunu yapabilirdi. Fakat Alicia çoküzülecekti. Eh, böyle olması gerekiyordu. Efendi üzülmeli ve her şeydensoyutlamalıydı kendini. O kadar ki tüm duygularını çürütmeliydi. Ve sonra Lanetkendini gösterecek Danteye olan duyguları ile beraber dolup taşacak sonunda okadarını kaldıramayan Alicia’dan çıkacaktı, Beden Terzisinin Laneti. Zordu,acılıydı, hüzün ve üzüntü doluydu. Ama bu mirası kabul edenlerin çekmesigereken bir bedeldi. Kurtulmak için. Her şeyi göğüslemek zorundaydılar. Budüşüncelerden sıyrıldı, genç kadın, kızının kireç kesilmiş yüzüne baktı.“Da-Dante bunu yapmayacak değil mi? Onu durdurmalıyım… Bunu istemiyorum. Danteşimdi nerede?” Ses tonu içini parçalamıştı Raph’ın. Onu kurtarmak için öldeseler ölecekti. Böyle bir durumdaki kıza nasıl söyleyebilirdi düğünün bugünolduğunu?
Em ise ayrı bir dertti. Dante’nin Minerva ileevleneceğini öğrendiği vakitten beri çıkmıyordu odasından. Dante sadece onunsiyah atlı prensiydi. Emily büyüdüğünde onunla evlenecekti! Bu böyle olmalıydı!Alicia ile annesinin sesini duyduğunda aşağı inip konuşmalarını dinlemiştigizlice. Demek Dante laneti ablasından çekip almak için sevdiği kadındanvazgeçiyordu. Bu böyle olmazdı! Acı çeken tek taraf Dante olamazdı! Aliciagidip onu kurtarmalıydı. Dante, Minerva’ya ait değildi. Değildi işte! Okendisinin… Hayır, Dante ablasına aitti. Genç kızın ses tonu Emily’nin kalbinedokunuyordu adeta. İçi acıyordu, ablasına yardım edemediği için. Sonradan farketti ki annesi ve kuzeni söylememişti ablasına düğünün bugün olduğunu.

Parlayan geleceğimize inanmanı istiyorum,
“Düğün bugün Abla! Büyük HadStone meydanında!Halen yetişebilirsin.” Emily’nin bu sözleri karşısında şaşkına dönmüş Raph veBayan Jaeger’i bırakıp Alicia koşarak odasına çıktı. Çekmecesinin en altköşesindeki kutuyu aldı. Bunu kullanmak istemiyordu, hiçbir zaman istememiştiama bugün kullanacaktı. Irene Jaeger’ın mirasını kabul ettiği kişiyigösterecekti bu sefer herkese. İçindeki Katili göstermek istiyordu, Dante’yielinden almaya çalışanlara. Ona “Alicia! Alicia!” diye seslenen ailesini geridebırakarak Lessie önde koşmaya başladı. Üstünde ne olduğuna dikkat etmiyordu,etrafındakilerin aksine. Eh, doğru her gün yolda gecelikli bir kız koşmazdı ya.Ama Alicia’nın aklında sadece Büyük HadStone Meydanı ve Dante vardı. Onukurtaracaktı. Kendisi için başkası ile mutsuz olamazdı. Elindeki kutuyu dahasıkı kavradı. Böyle bir sonu kabul etmiyordu. Onun haberi olmadan başına gelenacı dolu kader, Kız bir şey yapamazken omuzlarına biner. Kalbi kırılmayabaşlayıp umutları kuruyunca, Yıkımın sesleri gecenin köründe yankılanır.Ellerim boşken, Tek başıma duruyorum. Eğer gülümsemeni koruyabilirsem her şeyiyaparım, Hayatımı ortaya koyup Tanrıyla savaşırım. Bu çıplak bıçak onuöldürememesine rağmen, Sahneye çıktığımızda acımasızlığımız kabarıyor.Hayatımın üzerine yemin ederim ki,
Parlayan geleceğimize inanmanı istiyorum, Bukaderin bağlarını keserken… Meydandaki tüm gürültüyü yaran tek ses damatlıkgiymiş hüzün dolu genç adamın ismiydi.
“Dante!”
Keyifli okumalar